วัลลาเพื่อนรัก จะทำบุญข้าวมันตีนไก่ไปให้ แต่กรุ Chanel Gucci LV เพื่อนขอยาไส้นะจ๊ะ
วัลลา...ที่ซ้ำซาก
ความอุดมสมบูรณ์
มักจะทำให้เรากลายเป็นคน ง่ายๆ
ทั้งมักง่าย
ลืมง่าย และ...
โง่ง่าย
เพราะอะไรน่ะเหรอ
ก็สบายเสียจนเคยตัวเลยมั่วง่ายกับทุกเรื่อง
แต่คอนเซปต์แบบน้นี่แหละ
ที่ทำให้ กรุงเทพ คือจุดหมายปลายทางอันดับ 1 ของโลกที่แซงมหานครแห่งปารีส นิวยอร์ค โตเกียว เอาแบบง่ายๆ สไตล์ Thailand only
มีที่ไม่ง่ายอย่างเดียว
คือค่าครองชีพของคนในประเทศที่โคตรจะต้อง...
ปาดกัด
ตีนถีบ
และมือบีบไข่?
ใช่แล้วค่ะ ไข่ ไม่ใช่คู่แฝดของพวกยีนส์ xy นะ ไข่จากไก่ ที่ตอนนี้ใบละ 5 บาทไปแล้ว
โอ๊ะ แต่ถ้ามันเครียดเสียจน มือเกร็ง
เผลอบีบแตก จนไข่แดงเยิ้มไหล
ก็ไม่เป็นไร
อย่าได้แคร์เวิลด์
เพราะเรามีสุภาษิตเมื่อร้อยปีก่อน
กันความย้อนแย้ง ที่มาก่อนการณ์
ในน้ำมีปลา
ในนามีข้าว
แม้ว่าตอนนี้ ไร่สุดลูกหูลูกตาจะกลายเป็นหมู่บ้านจัดสรรค์ โฮมเสตย์ และพูลวิลล่าสุดหรูของนกลงทุนโนมินีนะดับเวิลด์ไวด์ ทั้ง รัสเซีย จีนเทา อเมริกัน และเยอรมัน
ส่วนคนไทยก็ย้ายตัวเองไปอยู่แบบพอเพียง ปลูกผัก ปักเบ็ด แช่อิ่มบอระเพ็ดขาย ในตลาดชุมชนเล็กๆ ที่เรียกว่า
หนึ่งบ้านหนึ่งผลิตภัณฑ์
เป็น reality ชีวิตดึกดำบรรพ์ ให้ฝรั่งมาถ่ายภาพ และคลิปลง เฟสบุ้ก ไอจี และยูทูป นัยว่านี่คือออริจินัลชีวิตก่อนประวัติศาสตร์ เพื่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ แบบ ไม่ต้องเซ็ตอัพ
ออแกนิค 100%
เพราะจนจริง เจ็บจริง
และขุดเผือกขุดมันแดกจริงๆ
แต่เราก็ยัง ง่าย กับ...
ข้าว เกรดเอ
ทร่จะต้องซื้อกินจากเขมร
ชดเชยการส่งออก
ปลา ที่ยังพอหาได้
อย่างน้อยก็ตอนที่บางกอกกลับสู่ความเป็นเวนิสตะวันออกอีกครั้งในฤดูฝนที่ล้ำเทรนด์ก่อนใครกับการรียูส ถุงแกง และสาระพัดถุงพลาสติกในคูเมือง เสมือนวาล์วท่อจากธรามชาติ
เห็นมะว่า คนไทย ง่ายเสมอ
นับแต่พรรพกาลจนถึงยุค QR Payment
และวันนี้ เรา ยอมรับ
ความตายกันง่ายๆ
ที่ไม่ใช่ มรณานุสติ
ข่าวเพลิงไหม้เลาจน์หรูบนดาดฟ้า ชั้น 60 โรงแรมเจ็ดดาว ที่คนตายร่วมร้อย เมื่อสัปดาห์ก่อน
บัดนี้ถูกแทนที่ด้วย
ห้างหรูริมน้ำ
จะจัดไฟคริสต์มาสต์ 100 ต้น
เพื่อ Guinness Record
เราง่ายกับความตายของคนอื่น
ที่ไม่ใช่ ตัวเอง
ด้วยการย้ายจิต
ไปกับเรื่องบันเทิง และดราม่าของสังคม
และสื่อไทยก็ถนัดสร้างกระแส
ในระดับ
Intergrated Media
เหมือนที่ผ่านๆ มา
กับการใช้ข่าวดารา 3some
กลบลูกระเบิดจากประเทศเพื่อนบ้าน
และเราก็สื่อความง่ายผ่านสโลแกน
Land of smile
กันง่ายๆ อย่างนี้แหละ
สบายใจไทยแลนด์ โฮะโฮะโฮะ
ฉันยิ้มมุมปากกับกระจกร้าวในห้อง แม้ว่าความรู้สึกในฐานะผู้รอดชีวิตคนเดียวจากยอดตึก จะคลายความรู้สึดผิดไปเกือบหมด แต่ก็อดสะท้อนใจกับความจริงของสังคมข่าวสารไม่ได้จริงๆ ที่...
ทำไม...ไม่มีใคร
จะมาสัมภาษณ์
กูบ้าง...
นี่อดีตบรรณาธิการความงามแฟชั่นนิตยสารที่เคยติด top 10 เมื่อสองปีก่อนเชียวนะ
อีสิรี..จานข้าวมันไก่กูล่ะ
เพล้ง!!!
ภาพในสมองแตกเป็นเสี่ยง
อีแปะเจม
เมื่อไหร่มึงจะง่าย
กับค่าแรงล้างจาน 200 บาท
แบบสยามเมืองยิ้มมั่ง
อีเก๋าเจ้ง!!!
ที่จริงไม่เคยมีอะไรง่ายเลยในชีวิตของฉัน แต่วันนี้มันโคตรจะไม่ง่ายของไม่ง่าย เหนื่อย..
ยากบรรลัย
จบนะ
ฉันเลยพอจะเข้าใจ และอาจจะเป็นคนเดียวในจักรวาลที่เข้าใจ
Serena Van de Woodsen
ตอนที่หล่อนร่วงจาก Queen S มาอยู่ในโรงเรียนดัดสันดานระดับไฮเอ็นด์ แม้ว่ามันจะแค่พูดถึงไม่กี่ประโยคใน Gossip Girl
ความรู้สึกว่าเราคนละระดับกับสภาพแวดล้อม จากการล้างจานหลังร้านข้าวมันไก่ ในขณะที่ทุกสายตาตั้งคำถาม ว่า
โอั...สุภาพสตรีที่ล้วงควักในกะละมังสังกะสีคนนั้น ออร่าของเธอช่างสูงส่งกว่าพวกเราลูกค้าเสียเหลือเกิน ...นั่นละ ที่ S ต้องเผชิญ...
เราหมือนเชื่อมจิตกัน และฉันเข้าใจมันจริงๆ xoxo from S to S
แทนที่จะเป็น
วิญญาณบัลบังก์อันสูงสง่า
แต่สิ่งที่เชื่อม อย่างไม่ได้เชื้อเชิญ
แบบ H to H
Hex to Hell
คือผี !!!
มึงตายไปแล้วจะมาหากูทำไม
และนี่คืออีกเรื่องที่ไม่ง่าย ที่ตามมาถึงเตียงนอนลายมะเขือเผาที่อีแปะเจมส์ยัดเยียดให้มา
และฉันกำลังสงสัยว่า..
มันเหี่ยวจริงๆ
ว้าย...ไม่ใช่ ความฝันนนี้น่าจะจริง
เพื่อนเก่าที่ได้ข่าวว่าผูกคอตายเพราะผัวทิ้งไปติ๊งนั๊งกับนักศึกษา หล่อนมาแลบลิ้นปลิ้นตา แถมผูกคอโชว์ คืนนี้ก็รอบที่สามแล้ว
ไปเกิดใหม่ซีวะ จะเสียดายอะไร
กับมะเขือพวงเดิม
เพราะ...
ผัวที่ดี คือผัวใหม่
มะเขือพวง?
มะเขือเผา?
กูยูเรก้าทันที !!!
อีแปะเจมส์...นึ่มึงอ่อยกูชะมะ
ฉันกระชากผ้าปูเตียงลายมะเขือเผาขยำๆ แล้วเตะเข้าใต้เตียง
มะเขือเผาไม่เอา...แต่จะเอามะเขือเทศ หนุ่มฝรั่งเศสโรงงานแตะหนีบ
เสียงกังวานใสพูดพร้อมหัวเราร่วน
มาแบบนี้ไม่มีใคร...
รัตติกาล
หล่อนปารกฎตัวทันใจตรงหน้า
จัดเต็มทุกเม็ด ทั้งเสื้อผ้า หน้าผม
นี่หล่อนล่อกูตูร์ Hermes
มาทั้งรันเวย์ลุกส์เลยสินะ
ฉันกวาดตามองด้วยความหมั่นไส้ ที่เนรมิตได้ทุกไอเท็มแต่ดันไม่มีความคิดสร้างสรรค์...เหมือนไฮโซที่มีเงินแต่ไร้รสนิยมที่จะแต่งตามแคตตาลอก
รัตติกาลหมุนตัวกรุยกราย อย่างกับซูปเปอร์โมเดล พร้อมหัวเราะขัน
เออ คนมีรสนิยมต้องใส่ชุดแซคชินจัง นอนผ้าปูมะเขือเผาของแป๊ะเจมส์...ข้าวมันไก่ แบบหล่อนจริงๆ ด้วย
หล่อนพูด กระดิกนิ้วชี้ที่มีโคตรเพชรระยับ
ผ้าปูมะเขือเผา
ขยับจากใต้เตียงออกมาอวด
ความเหี่ยว กลางห้อง
ชอบนัก จะยกให้ ไม่ต้องเสกเอง
ฉันพูดสะบัดบ้อบที่แหว่งหน่อยๆ เพราะตัดเอง
ไม่ล่ะ เก็บไว้มัดตราสังฆ์ตัวหล่อนเถอะย่ะ ผีมาเข้าฝันรายวันแบบนี้
ไม่นานคงได้ไปช่วยกันคล้องเงื่อนรัด ผลัดกันเตะเก้าอี้
รัตติกาลใช้สองมือรัดคอตัวเองล้อเลียน แถมยังแลบลิ้นแดง
นางฟ้าบ้าอะไร สู่รู้กระทั่งความฝันของชาวบ้าน
ฉันสวนกลับขำๆ
ไม่ได้ผัวดี ผัวใหม่หรอก อีกนานจนลูกตาย หลานบวชโน่นละ ถึงได้หลุดจากบ้าน
หล่อนพูด พร้อมยกนิ้วทำทีนับไปๆ มาๆ เพิ่งรู้ว่านางฟ้าดูดวงผีได้ด้วย
เกิดอีกชาติเป็นอะไรก็รู้ย่ะ
แต่จะพูดไปทำไมมี...
รัตติการพูดไปยกเล็บยาวติดกะรัติเพชรระดับ 4c หลายเม็ดขึ้นส่องอย่างกรีดกราย เหมือนเรื่องแค่นั้นมันขี้มด
บอกหน่อย เพื่อนฉันยังแขวนคออยู่ทุกวันเหรอ นี่แค่ในฝันไม่กี่ชั่วโมง นางยังล่อไปสามรอบ ปีนึงไม่แขวนเป็นพันๆ จนเชือกเปื่อยเรอะ
ฉันถามและตั้งข้อสังเกตุ เหมือนกำลังคำนวณประสิทธิภาพของครีมทาตูดที่ลูกน้องเขียนรีวิว
อยากเห็นไหมล่ะ...
รัตติกาลถามอย่างใจดี
ไป!
เอ้า! กูยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไป
หล่อนพูดง่ายๆ เหมือนชวนไปผับ แล้วขับเฟอรารีเปิดประทุนมาลากแขน เหยียบมิดเกย์ไมล์ จนอีคนนั่งหัวคะมำ
กว่าจะรู้ตัวก็มายืนอยู่ห้องมืด มีแสงจันทร์ส่องรำไร สยองแบบโคตรๆ อีนางฟ้าบ้า เสือกพากูมาแบบไม่ขอ approved
แสงเรืองในความมืดเปล่งประกาย
ค่อยอุ่นใจ ที่หล่อนยืนอยู่ด้วยข้างๆ นี่ถ้าเหลือแต่ตัวเองคนเดียว ฉันคงช็อคตายกลายเป็นผีอีกตัว
เออ แล้วฉันจะช้อคตายวันละกี่ร้อยรอบว่ะ ถ้าเป็นผีจริงๆ
ฉันมองไปรอบๆ ห้องที่เคยเป็นห้องนอนของวัลลา เพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันหลายปี แล้วก็ผงะ เมื่อบนโต๊ะเครื่องแป้งมีรูปถ่ายหน้าตรงของหล่อนตั้งอยู่
แล้วฉันก็กรี๊ดสุดเสียง
ว๊ายๆๆ นี่มัน ...
ว๊าย รัตติกาล!
Lamer
Cle de Peu
Clinique
วัลลาเพื่อนรัก
ยกให้ฉันหมดเลยนะ
รัตติกาลตีมือฉันที่หยิบ Chanal No.5 ขึ้นเปิดดม
ของคนตายก็จะเอานะ
ฉันฉีดพรมจนได้
กลิ่นแห่งความทรงจำอันทรงเกียรติในอดีต ทำฉันลืมกลัวผี
วัลลา เขาตายแล้ว คงเสียดายของดีๆ ไม่มีใครใช้ เลยมาเรียกฉันให้มาอานี่ไง
ไม่พูดเปล่า คว้าถุง LV กวาดทั้งหมดลงไปอย่างระริกระรี้
รัตติกาล ดีดนิ้วเป๊าะ
ถุงทั้งใบหายไปจากมือ
อีบ้า ของร่วมหมื่น
ปล่อยอีเบย์ได้หลายพันเชียวนะ
ฉันโมโหจริงๆ เมื่อเห็นเงินในอ้อมกอดหายวับในขณะที่มือจิกอยู่
เอาน่า...ฉันมี Hellvidoff ให้ยกลังเลย ถ้าหล่อนสน
ฉันยิ้มหวานทันที
เหรอ คอลเลคชั่นใหม่ของ Davidoff
ที่จิ๊กมาจากรันเวย์สินะ
ที่มิลาน หรือปารีแฟชั่นวีคล่ะ
ฉันตาลุกวาว ยิ้มแฉ่ง พร้อมคิดในใจ งานนี้ก็ได้ร่วมหมื่น มากกว่าอีถุงที่หายคามือ
นรกขุม 18
หล่อนตอบเสียงเย็น
แล้วหัวเราะแรง เมื่อฉันชอคตาค้าง
ไม่ดีกว่าจ่ะ เดี๋ยวกลับไปใช้นีเวียสเปรย์ ก็หอมดี
เวรของกูแล้วไหมล่ะ เกือบได้ไปรีวิวหน้าเตาทองแดง
รัตติกาลหลับตา แสงนวลรอบตัวปรากฏเป็นกรอบระยิบนะยับ สว่างวาบแล้วหายไป หล่อนในตอนนี้เหมือนคนธรรมดา หมดออร่าแห่งสง่าราศี แต่ก็ยังมีความสวยแพงกว่างดาราทั้งวงการที่ฉันเคยทำงานด้วย
กำลังงงว่า ปรับวัตต์นางฟ้าทำไม มีแต่ใครๆ เขาอยากรังสีระเบิดเริดหยิ่ง
ผีที่หล่อนอยากขโมยของจะได้ออกมาซะที
อ๋อ...ของมันแรงต้องหรี่
ฉันพอจะเข้าใจจากการเคยเห็นวิญญานผีตายโหงในเลาจน์ลอยฟ้า และเทวทูตไฟ ถอยห่างจนแมฝทบไม่เห็นร่าง เมื่อเฉียดใกล้หล่อน
รัตติกาลหัวเราะเบาๆ แล้วเสกบุหรี่กลิ่นแบลครัสเซียน มวนยาวดำ ขึ้นจุดสูบ
พร้อมควันที่พ่นออก
ในม่านหมอก ผู้หญิงใบหน้าทรุดโซม ผมสากจับเป็นกระตัง ในชุดนอนเก่าขาด และลำคอมีรอยช้ำเป็นวง ก็ปรากฏตัว หล่อนรีบจะยอบตัวลง
ไม่ต้อง !
เสียงรัตติกาล เรียบนิ่ง แต่ทรงพลังอย่างแปลกประหลาด
ผีวัลลา ยืนประสานมืออย่างสุภาพเกินนิสัยที่เคยกร่าง วางอำนาจ ด้วยความถือดีที่บ้านรวย
รัตติกาลกรีดนิ้วเบาๆ เหมือนปัดฝุ่น
ผีวัลลา กลายเป็นผู้หญิงสวยเหมือนสมัยมีชีวิตทันที Chanal No. 5 ยังกระจายฉุนจากเดรสสั้นของ Gucci
วัลลา!
ฉันเรียกหล่อนด้วยความดีใจ แต่วัลลายังยืนสงบเสงี่ยม ก้มหน้าเหมือนอยู่ต่อหน้าบุคคลสำคัญ
ตามสบาย วัลลา
เสียงอ่อนโยนกังวาลใส จากปากของรัตติกาล หมือนได้ปลดโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นบนกายของเพื่อนเก่า
วัลลาเดินมาจับมือฉัน บีบเบาๆ แบบที่เรามักจะทำเมื่อพบกันสั้นๆ ในงานสังคม
เธอบ้าอะไร ถึงไปผูกคอตาย วัลลา บ้า...บ้าจริงๆ แล้วทำไมไม่โทรมาระบาย ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นที่แย่งชิงของสังคม แต่เพื่อเธอ ฉันพอจะหลบแสงไฟ และให้เวลาได้
ฉันโมโห อาย และอยากตายให้พ้นๆ ตอนนั้นคิดแล้วก็ทำเลย
วัลลา บอกฉันด้วยน้ำตาที่หยดลงมาในท่อนท้าย
ฉันจำที่เขาลือกันได้ว่า หล่อนถูกผัวไฮโซ ที่มีแค่นามสกุลถ่ายโอนทรัพย์สิน และหนีไปต่างประเทศกับเมียน้อยนางแบบ ทิ้งหนี้สิน และคำนินทาของสังคมให้สะสาง
แล้วทำไม ถึงเพิ่งมาเข้าฝัน ตายไปสองสามปีแล้วนี่ จะได้ทำบุผญกรวดน้ำ ตอนนี้ที่มีก็แค่ส่งข้าวมันไก่ไอ้แป๊ะเจมส์ แหละเธอ
มันงก
หมายังแดกยาก
แต่ก็ดีกว่าดมธูป สูบเทียน
ฉันแสดงน้ำใจ วัลลายิ้มรับด้วยความติ้นตัน
เป้ง เป้ง เป้ง
เสียงนาฬิกาตั้งพื้นตีดัง
ฉันสะดุ้ง ผวากอดวัลลา
แล้วก็ผงะถอย
อ้าวกู กลัวผีจนตกใจ
แล้วเสือกไปกอดผีซะเอง
เอ๊ะทำไม...
ตัวอุ่นเหมือนคน
ถูกเวลา
ถูกที่
ถูกสถานการณ์
ถูกบุคคล
ก็พบกันได้ และพรากกันได้
.. ไม่ว่าจะ คน หรือ ผี
รัตติกาลลากเสียง ผี ยาว โดยไม่สนใจความงงงันของในแววตาของวัลลา
หล่อนหมายความว่า นี่คือจุดตัดของทุกอย่าง ที่ทำให้พวกเราสามารถติดต่อกันได้สินะ
ฉันถามรัตติกาล ที่บัดนี้นั่งไขว่ห้างกระดิกลูบูตองส้นเข็ม จิบมาร์ตีนี บนอาร์มแชร์หลุยส์ ที่ใหม่เอียมราวเพิ่งยกมาจากโชว์รูม
เบื่อยัยนี่ ชอบ act art มาดนางพญา แต่ก็อิจฉาที่หล่อนดื่มได้ดูดได้ ไม่ไตพังกระบังลมเสื่อม ฉันหันมาจับตัววัลลาอีกหลายครั้ง
นี่ไม่บอก ไม่รู้ว่าตายเลย
เธอมีทั้งกลินน้ำหอม ตัวอุ่น
ให้ตบบ้องหูหล่อนด้วนสิจ้ะ สิรี จะได้ครบผิวสัมผัส และแรงกระทบ
รัตติการแทรกเสียงพูดกลั้วหัวเราะขำ
วัลลายกมือขึ้นจะตบจริง ฉันรีบถอย
ไม่ ไม่ต้องจ้ะ วัลลา
ฉัยรีบเดินมาใกล้รัตติกาล
นี่หล่อนทำอะไรกับวัลลารึเปล่า เชื่องยังกะพุดเดิ้ล
รัตติกาลหัวเราะจนตัวงอบนอาร์มแชร์ จากนั้นหันมาจ้องตาฉันอย่างมีเลศนัย
เชิงว่า...สิรีเธอว่าไงล่ะ
ฉันตบเข่าฉาด ทั้งที่ยืนอยู่...กูว่าแล้ว มันทะแม่ง แต่ปากตอบอีกอย่าง
วัลลาผีห่ากลายเป็นนางพญาแบรนด์เนม ตัวอุ่น กรุ่นน้ำหอม แบบนี้ไม่มีในพงศาวดารผีนานาชาติ นอกเสียจาก...
หล่อน
ฉันหันมาคาดคั้นรัตติกาล
รัตติการดีดก้นบุหรีไปที่ฉันแทนคำตอบ แต่ผิดคาดสินะที่รับได้อย่างรู้ทาง ยิ้มแบบ..นางงามจักรวาลครองมงกุฎ และสายสะพายปาล์มโอลีฟในยุค 80
หลอดไฟเอดิสัน !
นี่หล่อนตั้งใจให้ฉันรับก้นบุหรี่เพื่อจะเปลี่ยน้ป็นหลอดไฟสินะ ยัยตัวแสบ
แล้วรัตติการก็จ่ายไฟทันใจ ด้วยเส้นสายฟ้าเล็กๆ มาที่ตัวฉัน จากปลายนิ้วที่แค่สบัด
หลอดไฟสว่างพรึบ
นี่หล่อนจะขโมยมันทุกซีนเลยใช่ไหม ตัวเองเป็นธอร์ แต่ให้ฉันเป็นอีโง่ถือหลอด
ทีนี้เข้าใจรึยัง ..อีป้าหลอดแก้ว
รัตติกาลถามขำ
อะไร...อ๋อ อีโง่ถือหลอดนี่เหรอ
ว๊าย... ไม่ใช่ การทดลองบ๊องส์ๆ นี่น่ะเหรอ ..ไม่เข้าใจเว้ย
งั้นเพิ่มอีกร้อยโวลต์ ร้อยวัตต์
รัตติการพูดง่ายๆ บัดนี้แก้วมาตินีของหล่อนมีสายฟ้าก่อตัวเหนือปากแก้วเป็นก้อนกลมส่องแสงแปลบปลาบ
เข้าใจแล้ว เข้าใจเลย...
โดยทันที ทันทีจ้ะ
ฉันรีบตอบ แล้วโยนหลอดไฟให้วัลลา ทร่นับมาอย่างงงๆ
แหล่งพลังงาน ...
ฉันชี้รัตติกาลที่บัดนี้ แก้วมาตินีกลายเป็นลูกไฟฟ้าดราก้อนบอลล์ ลอยอยู่เหนือมือที่กระดกนิ้วไปมาเหมือนเดาะสิ่งที่มีพลังงานนั้น
หล่อนพยักหน้า
ตัวรับพลังงาน ...
ฉันชี้ไปที่หลอดแก้วในมือวัลลา
ไดนาไมท์...วัลลาคือปรากฎการณ์จากไดนาไมท์ทางวิญญาณ
รัตติกาลยกนิ้วคีบบุหรี่ตัวใหม่แตะหน้าผาก แบบพรีเซนเตอร์ไนท์ครีม หลับตาลงพร่อมส่ายหัวยิ้มๆ ขันเหมือนเห็นลิงจับช้อนกินข้าว
นี่สิรีนะจ้ะ ไม่ใช่แค่อีป้าล้างจานรถเข็นข้าวมันไก่
ฉันยืดหลังตรง คอตั้ง ปลายตามองต่ำแบบราชีนีเยี่ยมไข้ริมตะเข็บชายแดน ผู้สง่างาม
รัตติกาลหัวเราะจนสำลักควัน
..เหมือน เหมือนจริงๆ
ฉันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
..ในที่สุด หล่อนก็ยอมรับความเป็น ควีน S อย่างฉันสินะ เพราะฉั....
ลิงจับช้อนกินข้าว
รัตติการแทรกกลางคำพูดของฉันที่จะร่ายยาวอีกนิดหน่อย.
..อะไรนะ ลิงจับช้อนกินข้าว
ฉันเดินหนีงอนๆ ไปหาวัลลา ยิ้มหวานเจี๊ยบ
...โลกของเธอ เขาไม่ใส่ของจริงกันหรอก ใช่ไหม
กุชชี่รุ่นนี้ อีเบย์ราคาดีมาก
ฉันจับๆ ลูบๆ คลำๆ เดรสที่หล่อนใส่
วัลลายิ้มแบ่งรับแบ่งสู้
ถ้าเธอ เอาไปได้ ฉันยินดี
ฉันเตรียมปลดสร้อยคอบูการีก่อนเลย แต่ต้องชะงัก
หล่อนจะเอากาศไปขายอีเบย์เหรอจ๊ะ สิรี
รัตติกาลยิ้มหวานจากอาร์มแชร์ พ่นควันบุหรี่เบาๆ และทันทีที่มันลอยมาถึงวัลลา ทั้งร่างเหมือนวงน้ำกระเพื่อม
หล่อนเดี๋ยวชัด เดี๋ยวเลือน
เหมือนภาพเสมือนที่สัญญาณขาดเสถียร
สิ่งที่เห็นตรงหน้ามันคือภาพมายา
เมื่อมหาเทวีละสถานที่ ทุกอย่างจะกลับสู่สิ่งที่เคยเป็น รวมทั้งตัวฉันด้วย สิรี
ที่จะมีแต่การผูกคอตายซ้ำๆ ในเวลาเดิม
วัลลายิ้มเศร้า ตอบเสียงเอื่อย
ตอนนี้ฉันไม่อยากได้อะไรจากหล่อนอีกแล้ว ไม่ใช่ว่ามันเป็นภาพมายา แต่เพราะความสงสารเพื่อน กดความโลภลงจนติดพื้นห้อง
อีกนานแค่ไหน วัลลา...
ฉันถามหล่อนด้วยความสงสารจับใจ
จนกว่าอายุขัยมนุษย์จริงจะหมด
เพื่อนหล่อนจะต้องทำแบบนั้นซ้ำๆ
อย่างที่บอก จนลูกตาย หลานบวชนั่นล่ะ คือวันที่จะหมดอายุขัย
รัตติการซึ่งบัดนี้ได้ลุกขึ้นยืนจากอาร์มแชร์ ในมือว่างเปล่า ไร้มาตินี และมวนบุหรี่ บุคลิกท่าทาง และน้ำเสียงไม่เจืออารมณ์ขันอย่างก่อนหน้า
ฉันรู้ได้ทันที
นี่มิใช่รัตติกาล
แต่คือ
รัตติกัลยามหาเทวีแห่งนิมมานรดี
ที่ผิดไปคือ ไม่มีรังสีสวรรค์และประกายดาวห้อมล้อม
มหาเทวีในคราบรัตติกาลทุกประการยิ้มเย็น ตอบทะลุความคิดฉัน
นี่คือเหตุผลที่รัตติกาลลดทิพยอำนาจลง เพื่อให้หล่อน ได้มีรูป
วัลลาตอนนี้ก้มลงหมอบแนบพื้นพรมเก่า ด้วยความเคารพสุดสูง
และเรา เพื่อตอบคำถามแก่มนุษย์เช่นเจ้า สิรี ..ในสภาวะนี้ คือสิ่งที่สมควรแก่เหตุ ปัจจัย
ฉันเหมือนเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ
ทิพยสภาวะแห่งจิตละเอียด จะครอบภพภูมิที่ต่ำกว่า ให้มิอาจทน ในสภาวะที่สูงกว่าได้ ต้องหลบหาย หรือไร้รูปในขณะหนึ่ง จนเมือหลุดจากการครอบทับ
มหาเทวีมองฉันที่นั่งพับเพียบบนพื้น
เจ้าก็ประจักษ์แล้วเมื่อแรกมา
แสงสว่างวาบที่หายไปของรัตติกาล
และควันบุหรี่ที่ทำให้วัลลาพร่าเลือน
ฉันเข้าใจแล้ว เพราะรัตติกาลมีทิพยอำาจที่สูงกว่าภพภูมิเบื้องล่างทั้งหมด หากไม่สลายทิพยอำนาจชั่วคราว วัลลาจะไม่อาจพูดคุยสนทนาได้เลย
นี่ทำให้นึกถึงเทวทูตไฟคืนนั้น ที่เดินอย่างอุกอาจมาททางฉัน แต่สุดท้ายก็ผงะ
เดินอ้อม เลี่ยงไป
เพราะ...รัตติกาล
รวมทั้ง บูการี กุชชี่ และรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณที่สวย มีอุณหภูมิ 37 องศาด้วยหรือคะ
ฉันเชื่อมโยงทุกอย่าง เหมือนเห็นการทำงานของ สเต็มเซลล์ในครีม lamer
เหมือน ธอร์ ที่ส่งประจุให้
เด็กโง่ถือหลอด
มหาเทวี อึกอัก ก่อนตอบยิ้ม ในตาขันอ่อนๆ เจือเมตตา
ฉันแลบลิ้นอผลบ แบบเด็กที่ถูกรู้ทันว่าย่องไปขโมยทอฟฟี่
เรามีบุพกรรมต่อกัน สิรี
และรัตติกาล มิใช่ความบังเอิญ
เช่นเดียวกับวัลลา
ก็มิใช่ความบังเอิญ
ถูกที่ ถูกเวลา ถูกบุคคล และถูกสถานการณ์ ทั้งสิ้น
มหาเทวีหลับเนตรลง นิ่ง ลึก
ฉันเลยก้มลงกราบ
เสียงของตกลงตรงหน้า
มหาเทวีประทานพร
หนักแบบนี้ เพชรเม็ดใหญ
รึเปล่า ฉันค่อยๆ หรี่ตาข้างหนึ่งดู
กระดูกหมาจากอิลาสติก
รัตติกาล!!!
เสียงหัวเราะร่วน ดังขึ้นจากร่างเดียวกัน แต่ไม่อบอุ่น ละมุน สูงส่ง
ไหนกระดิกหางหน่อย
พุดเดิ้ลน้อย
นังบ้านี่กลับมาทันที
ฉันลุกพรวด
ยืนเท้าสะเอว
เอ้า อย่ามาทำเป็นนางยักษ์ขมูขีขี่กระทิงแดง เสียเวลาไปออสการ์ปาร์ตี้ฉันพอดี
รัตติกาลเร่งเร้า แล้วหันไปทางวัลลา ที่ยังหมอบกราบ ทอดเสียงเรียบ
ตามสบาย...
วัลลา ลุกขึ้น ดินมาจับมือฉัน ยิ้มเศร้า ฉันน้ำตาซึม ตบมืออุ่นๆ ที่เริ่มลดอุณหภูมิลง
รูปนี้กำลังจะสลายไปสู่สภาวะของอกุศลภูมิอีกครั้ง จิตรู้โดยทันที
ฉันจะทำบุญไปให้นะ
พูดหนักแน่นเหมือนคำสัญญา
อย่าเปลืองข้าวมันไก่อีแปะเจมส์เลยย่ะ น้ำคริสตัล ก็ไม่ต้อง เพราะมันจะกองอยู่นอกทวารอกุศลภพ
รัตติกาลซึ่งบัดนี้แค่หมุนตัว ก็อยู่ในชุดใหม่ของ Versace เดรสสีดำระยับ พร้อมเครื่องประดับทิฟฟานี และส้นเข็ม Chanal
ทำไมล่ะ
ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ
จิตในอกุศลภูมิ จะมีแต่ทุกข์ต่อเนื่องจนไม่มีที่ว่างให้บุญกุศลแทรกน่ะสิ สิรี
รัตติกาลตอบอย่างเบื่อๆ
ยกสร้อยไข่มุกราคาแพงที่ร้อยเรียงเป็นเส้นยาวขึ้นมาลูบไล้กรีดกรายเหมือนอวด เหมือนฆ่าเวลา
ร้อยแน่น จนแทรกไม่ได้
แม้เพชรกลมน้ำงามสักกะรัต
แต่ก็ไม่เป็นไร เก็บไว้ได้
ไม่เน่า...ไม่บูด
แล้วหล่อนก็หันไปสนใจปอยผมดัดลอนอ่อนสีแปลกตาซะงั้น
ร่างของวัลลาบัดนี้ กลับสู่สสภาพเดิม หล่อนสายตาเลื่อนลอย เดินไปดินมา เหมือนอยู่ในโลกทุกข์ของจิตของตัวเองอย่างไร้สติ ก่อนจมหายไปกับผนังขึ้นรา
รัตติกาลมองฉันนิ่ง ยิ้มมุมปาก ก่อนกระพริบตาข้างหนึ่ง
แล้วฉันก็มาโผล่ที่รเบียงห้อง
รอยยิ้มมุมปากนั้น ยังติดตาติดใจ
มีอะไรเซอร์ไพรส์รึเปล่าเนี่ย
ฉันรีบเดินเข้าห้องนอน
ถุง LV ใบนั้นที่บ้านวัลลา
โอ รัตติกาล...
ฉันรักเธอ
ฉันรีบเทถุงออก
ผลิตภัณฑ์ความงามระดับไฮเอนด์กองเต็มเตียง
จากนั้นฉันก็หยิบแต่ละชิ้น
เปิดฝา เปิดจุก หมุนเกลียว
หมดอายุ
หมดอายุ
หมดอายุ
รัตตืกาล...
ฉันเกลียดแก
อีนางฟ้าซาตาน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
