เข้าใจ Audrey Hepburn มากๆ เพราะฉันก็ทำแบบนั้น แทะตีนไก่ และดูดโอเลี้ยงหน้าตู้โชว์
ตีนไก่หน้าตู้โชว์
ฉันพบตัวเองยืนเกาะกระจกร้านเสื้อผ้าเล็กๆ จ้องหุ่นไม่มีหัวยุค 70 ในคอกเทลเดรสสีดำ จับเดรปรัดรูปทิ้งชายยาวเป็นชั้นเชิงระพื้น
Moon river, Wider than a mile. I'm cruising you in style some day.
นาทีนั้น เสียงเพลงด็ดังขึ้นในหัว
ฉันเหมือนอยู่ในลิตเติลแบคลเดรส
สวมแว่นกันแดดคีบไปป์ยาว
ฉันเข้าใจ Audrey Hepburn
ทีมายืนกัดขนมปังทุกๆ เช้า
หน้าร้านเพชร ทิฟฟานี
ได้ดีกว่าใคร
และฉันก็ทำสิ่งเดียวกัน
ยืนแทะตีนไก่
ดูดบุหรี่เถือน
ซองละ 23 บาทจากปอยเปต
โอเค แม้ตีนไก่มันจะเป็นของเหลือขายจากรถเข็น และบุหรี่หนีภาษี แค่มันก็ดูดีมีสไตล์
แบบ Authentic
ที่นักท่องเที่ยว wow จนต้องแชะภาพ
และโยนเหรียญลงชามข้าวหมา
ข้างๆ ที่ไม่รู้ของใคร
ฉันยกใหล่
ยืดหลัง
คอตั้ง
และพอยต์ตัว หมุนกลับอย่างสง่างาม แล
ก้าวยาวอย่างมาดมั่น
ตีนค้างกลางอากาศ...
นับสิจ้ะ ตั้ง 30 บาท 8 สลึงเชียวนะ ซื้อบุหรี่ปอยเปตได้ ซองครึ่ง
เสียงปริศนาที่คุ้นหู ทำให้ชะงัก ค่อยหมุนกลับไปที่ชามหมา
มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด
มันแค่อยู่ใกล้ๆ สิ่งที่ฉันกำลังเผชิญต่างหาก...รัตติกาล
หล่อนซึ่งบัดนี้ยืนในวินโดว์แทนหุ่นตัวนั้น ในเดรสดำจับเดรปของ Amani ที่คล้ายกัน แต่แพงกว่ามาก หัวเราะด้วยโพสต์สวยราวกับกำลังถ่ายแฟชั่นปกนิตยสาร Vogue
รัตติกาล เดินทะลุกระจกออกมา เหมือนผ่านม่านแก้วมายา หล่อนนั่งลงกลางอากาศข้างทาง แต่พอย่อตัวก็มีอาร์มแชร์หวายยุค 60 พร้อมเบาะลายดอกแบบไฮเอ็นด์ ปรากฎขึ้นรองรับ บัทเลอร์ในสูทดำเต็มยศ ประคองถาดเงิน ตั้งแก้วแชมเปญ สองใบ ถังเงินบรรจุน้ำแข็งและขวดแชมเปญ
แค่ทำมือกรีดกรายนิดหน่อย ไปป์ยาวประดับเพชรก็ผุดขึ้นมา
นั่งสิยะ ยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ ไร้มารยาท
หล่อนดำหนิขำๆ พร้อมกับพ่นควันเป็นสาย ในขณะที่ฉันทั้งฉุนหล่อน และหันรีหันขวาง หาปี๊บแถวนั้นมารองนั่ง และกำลังจะเดินไปลากมา ถ้ารัตติกาล ไม่กระดกไปป์
เถ้ายาเส้นร่วงตกลงพื้นจากปลายนิ้วเคาะไปป์ พร้อมกับอาร์มแชร์แบบที่หล่อนนั่งไขว่ห้าง ถูกเนรมิตมาคู่โต๊ะเตี้ยเข้าเซต
ฉันนั่งลง รับแก้วแชมเปญจากบัทเลอร์ ยกจิบ
แชมเปญขวดละหลายหมื่นนี่มันสมราคาจริงเว้ย พอคิดได้ ก็รีบเอามือไปปิดปาดแก้วอย่างไว
ห้ามเปลี่ยนเป็นเหล้าขาว หรือน้ำดื่มคริสตัลนะยะ งานนี้แม่จะกระโดดถีบตีนคู่ในนันยาง...
นางฟ้าก็นางฟ้าเหอะ
รัตติกาลขำ
ต่อให้หล่อนเอาแก้วไปยัดยกทรงโบ๊เบ๊ ที่หลวมโพรก เพราะนมยานที่มันไม่มีอะไรให้ยก ฉันก็เสกได้
เออจริงว่ะ
แต่ที่ไม่จริง
คือนมฉันสวยแบบหยดน้ำในฤดูแล้ง
เขาเรียกชราภาพแบบสุนทรีย์ผสาสตร์
ใจดีผิดปกตินะวันนี้
ฉันทัก และยื่นแก้วให้บัตเลอร์รินแชมเปญขึ้นพรายฟอง
นึกอะไรขึ้นได้ ก็เหลียวซ้ายขวา รถซาเล้งเก็บขยะขับผ่าน คนหิ้วตะกร้าจ่ายตลาดเดินคุยกัน รถเข็นแหนมย่างหยุดยังตระโกนขาย ทุกอย่างปกติ
เหมือนไม่มีใครเห็นเรา ที่โคตรจะหลุดโทน
ไม่มีใครเห็นร๊อกกก
รัตติกาลตอบเพราะรู้ความคิด ประกอบการกรีดกรายไปป์ยาวที่ส่งควันบางๆ ไปตรงถนนเล็กที่เรานั่งเป็นเซเลบริตี้กิตติมศักดิ์ ฉันเลยหัวเราะร่า
แค่เห็นอีบ้าป้านมยาน ยองๆ นั่งเก็กซิม จิ้มพุงหมาขี้เรื้อน
ฉันหุบปากทันที
..นี่มันบรรณาธิการเชียวนะโว้ย
ถึงจะเป็นอดีตก็เหอะ
หมดกันความเป็นเชื้อสายคนสุดท้ายแห่งจักรวรรดิ
ฉันแย่งแชมเปญในมือบัตเลอร์มากรอกปาก ด้วยความฉุนกรุ่นๆ
หล่อนสร้างภาพดีๆ หน่อยจะตายไหม แบบ ป้าสาวสวยจาก Bazarr ยืนสง่าหน้าร้านตัดเสื้อ และมีหมาหมอบกนะดิกหางเหมือนองครักษ์พิทักษ์ราชวงศ์ไรเงี้ย
ฉันต่อรองภาพลักษณ์ใหม่ ที่คนอื่นจะใองเห็น แทนอีป้านาล่ม
เอาแบบราชนิกูลเลยมะ
รัตติกาลยิ้มหวานเสนอ
ฉันพนมมือ ตาวิงวอน พยักหน้าหงึกๆ แล้วรัตติดาลก็ดีดนิ้วเป๊าะ
ทุกคนมากรูมองเต็มหน้าร้านตัดเสื่อ ฉันยิ้มและหัวเราะด้วยความถูกใจ เพิ่งเห็นโฉมใหม่ของตัวเองที่หล่อนเสกขึ้น
อีบ้าาาาา ไม่เอ๊า ไม่เอา
กูยังไม่บ้านะ เปลี่ยนๆๆ
ฉันในชุดลิเกฟูฟอง สวมชฎา กำลังอุ้มหมาขี้เรื่อน ร่ายรำ จีบนิ้ว
เหมือนคนสติไม่ดีจากศรีธัญญา
เอาใจยากจริงหลอนนี่ มีชุดเจ้าหญิง แถมมงกุฎให้แล้ว ยังโยเย
รัตติกาลตีหน้าบึ้งตึงก่อนปล่อยขำจนตัวโยก
เอาน่า ความสง่างามเหมือนดาวที่มีพลังจากภายใน แบบที่หล่อนคิดมิใช่รึ อย่าได้แคร์เวิลด์ และอันเดอร์เวิลด์ แม่ดาวฤกษ์
รัตติกาลล้อขำ
ผีพุ่งใต้!!! นะสื
ฉันสวนกลับด้วยความโมโห ทำภาพลักษณ์ กูป่นปี้หมด ต้องรีแบรนด์กันกี่รอบวะเนี่ย
รัตติกาลเห็นหน้าส้นตีนของฉันเลยยิ้มหวานประจบ.
..ตบหัวแล้วลูบหลัง
ให้กูพังกว่าเดิมไหมวะ
ถ่ายโทษด้วยการย้อนเวลาไปแก้ไขอดีตให้ละกัน
นี่โปรโมชั่นโคตรพิเศษสุด
แบบไม่ต้องสุ่มกล่องเลยนะ
หล่อนหัวเราะร่วน แต่ไม่ชวน happy ending
ฉันนั่งนึกย้อนไปนาน ในขณะที่หล่อน เสก Manhattan, Cosmopolitan และตามด้วย Maitai มึงไม่เมากูเมาแทน
ฉันจะเปลี่ยนจุดไหนของชีวิตดีวะ
ตอนกระโดดถีบอีซิ้มไฝขนบะหมี่ไหหลำ...ไม่ดี มันสมควรโดน
ตอนจับรางวัลปีใหม่ที่เกือบได้ทองแท่งสิบบาท ...โอ๊ยคงหมดไปตั้งแต่วันแรก
เอาตอนเป็นบรรณาธิการดีกว่า
รัตติกาลไม่รอคำตอบ
เป่าลมเบาๆ ลงแก้วค็อกเทล
สีสวยในแก้วผุดพรายเป็นฟอง ลอยเหมือนม่านหมอก
บนห้องกระจกตึกสูงย่านสุขุมวิท ฉันในเคปสูท ที่แมทช์คู่กับเดรสทวีตของชาแนล กำลังนั่งดูพรูฟสีแผ่นใหญ่เต็มโต๊ะ ที่เรียงหลายหน้าลงกรอบกระดาษ ซึ่งมีทั้งโฆษณาน้ำหอม อายครีม แหชั่นแอด และบทสัมภาษณ์เซเลบริตี้
เสียงเคาะประตู ฝ้ายฝ่ายบุคคลเดินถือซองมายื่นให้
พี่สิรี นี่จดหมายเลย์ออฟ ปิดนิตยสารค่ะ เงินชดเชย แจ้งในนี้ด้วย
ฉันรับมาแบบงงๆ
อ้าว..ไหนว่า เมืองนอกจะเทคโอเวอร์ จะซื้อทั้งหัวและทีมงาน
ไม่รู้ไงค่ะ เมื่อคืนบอสโทรให้รีบเตรียมเอกสารแจ้งด่วน เฉพสะหัวหน้า พวกเด็กๆ ยังไม่มีใครรู้
ฝ้ายบอกเซ็งๆ เพราะหล่อนก็ต้องตกงานด้วย
รัตติกาล ไหนบอกว่าจะเปลี่ยนอดีตให้ฉันไงยะ แล้วนี่อะไร
ฉันเรียกหล่อนจากอากาศ ชูซองขาวหรา
โบนัสไง ค่าตกกะใจ 1 เดือน ค่าเลิกจ้างชดเชยสามเดือน รวมๆ สองสามแสนเชียวนะ
รัตติกาลตอบ พร้อมกับเดินออกมาจากแฟชั่นแอดในกรอบกระดาษของ Prada
จ่ายค่าบ้าน ค่ารถ ยังไม่ถึงสามเดือนก็เกลี้ยงจนเดี้ยงตายละ
ฉันนั่งหมดแรงลงบนเโซฟา ซึ่งหลังจากนั้น มันก็ไม่พอจริงๆ จนทั้งบ้านและรถถูกยึดขายทอดตลาด
ก็ใครใช้ให้หล่อนกู้เกินตัวเองยะ เงินเดือนหกเจ็ดหมื่น จ่ายค่างวดเดือนละแสน
รัตติกาลพูดไป หยิบนิตยสารกรีดอ่าน ด้วยจริตสาวสังคม
ฉันจะเปลี่ยน ให้ไม่ถูกไล่ออก
สิ้นเสียงฉัน หล่อนหัวเราะร่วน
ไม่ approved ย่ะ นี่คือวิบากของหล่อน ฉันแตะไม่ได้ และไม่อยากแตะให้ไฟสวรรค์ครอกเป็นไก่ห้าดาว
แล้วจะย้อนมาทำไมวะ สุดท้ายก็บรรลัยอยู่ดี
ฉันระเบิดอารมณ์
ก็ย้อนมาให้ดูความบรร ลอ ไม้หันอา กาศ ยอ นั่นแหล่ะจ่ะ...ดีขั้นสุด
หลอนหัวเราะไป หยิบชาแนลลิปสติค จากหน้าโผฆษณาขึ้นมาเกลี่ยปาก
ดีจริงๆ
ท่อนนี้ไม่รู้พูดกับฉัน หรือแท่งลิปส์ในมือ หล่อนหยิบ น้าหอม DKNY จากหน้าติดกัน มาฉีดฟุ้งในอากาศ
ก่อนพลิกหน้าไปมาของแอดน้ำหอม
แอ้ปเปิ้ล Delicious หรือ Happy ขวดส้มดีนะ
เหมือนพูดกับตัวเอง แต่ให้ฉันเลือก
เมื่อหล่อน ยื่นซูเปอร์แบรนด์น้ำหอมสองขวดมาใส่ในมือฉัน แต่ฉันกลับเฉย เพราะตอนนี้รสชาติของชีวิต
มันทั้งหมาไม่แดก
และแบกทุกข์ล้มละลาย
ต่อให้ Eden ก็เกินจะเยียวยา
เสียงหัวเราะของรัตติกาลจบลงพร้อมกับที่ฉันพบตัวเองนั่งอยูบนอาร์มแชร์ริมทางกับรัตติกาลอีกครั้ง
ฉันนั่งทอดตามองท้องถนนเล็ก ที่บัดนี้เพิ่มรถเข็นไอติมกะทิ และคุณยายปิ้งกล้วย ที่มีลูกค้ารอซื้ออยู่สองสามคน
นิ่งนาน
ค่อยถอนใจยาว ยอมรับ
ใช่ การเปลี่ยนอดีตของตัวเองจะมีประโยชน์อะไร นิตยสารทั้งวงการล้มแบบหลุดวงจรอย่างนั้น แถมตัวเองก็ใช้เงินเกินตัว มันก็เลยนำมาสู่ ห้องเช่าสามพันห้า บุหรี่ปอยเปต และอีแปะเจมส์ข้าวมันไก่ อย่างทุกวันนี้
รัตติกาลกุมมือฉัน ยิ้มหวาน
ร้องสิจ้ะ
ร้องออกมา
เผื่อน้ำตามันจะท่วมโลกให้วอดวาย แล้ว เซ็ตซีโร่แบบ Global
อีบ้า!!!
ฉันดึงมืออก กูอุตส่าห์ซึ้ง
อ้าว ไม่ซึ้งเหรอ นี่ไปแอบเรียน method acting แบบ มอรีล สตีปมาเลยนะ แถมจิ๊กออสการ์ในชั้นเก็บของใต้ดินมาหลายตัว อยากได้ จะให้หมดเลย
แต่ทองๆ นั่นน่ะ รวมๆ ไม่ถึงกรัม
ฉันหัวเราะดัง
เอามาทุบหัวอีแปะเจมส์น่ะสิ ใครจะอยากได้วะ
อยากให๋ฉันตัดมือสักข้างมะ
สิรี เอาข้างขวามะ
มือถนัดเลย
รัตติกาลเสนอ พร้อมในมือถืออีโต้ร้านขายหมูเขียง
จะล้างตูดยังไงล่ะ !
ฉันโพล่งตกใจ รีบเอามือไพล่หลัง
ก็ใช้อีกมือสิ...
ที่ไม่ถนัด
เดี๋ยวก็
ถนัดเอง!!!
รัตติกาลตอบ แต่ยังกวัดเแกว่งอีโต้ในมืออย่างชำนาญ จนน่าเหวาดเสียว
ฉันยกมือตัวเองขึ้นดู
บัดนี้มันกร้าน และมีรอยหลุดลอก
บางจุดมีหนังใหม่ขึ้นทดแทน
นีเวียแม่งก็เอาไม่อยู่
แต่เล็บยาวขาวจั๊ะ
จะหันไปพูดกับรัตติกาล
บัดนี้หล่อนหายไป แถมยังเก็บพร้อพทุกชิ้นไปเกลี้ยง
เหลือให้ฉันนั่งบนลังเก่าๆ
Moon River ดังคลอในหัวอีกครั้ง ท้องฟ้าเริ่มมืด มีฝนปรอย ฉันลุกเดินกลับบ้าน
อุ้มแมวส้ม ข้างทางที่พบไว้ในอ้อมอก แบบฉากจบหนัง
เหมือน Audrey Hepburn
ทุกอย่างกำลังบอกฉันว่า
คนโขมยแมวเว้ย
ไอ้ส้มถูกอีป้า ขโมย
ฉันรีบโยนแมว
วิ่งใส่ตีนหมา
อีห่า...
โลก ไม่เคยใก้กูจบสวยๆ ซะที
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
