มึง! อีผีตอแหล แหวกอกมาเลย แต่อย่ามั่ว ว่ากูราคาต่ำกว่าน้ำมันในรถขนหมูริมชายแดน
ความรุ่งเรืองจากสกอตไบรท์
ในที่สุด ฉันก็ได้ลุกขึ้นยืนด้สวยสองขาอันเรียวงามเสียที หลังจากอดทน ฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการ แบบที่บางคนเรียกว่า
การทดสอบของพระเจ้า
ก่อนที่จะมอบภารกิจ
เพื่อมนุษยชาติ
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
โต๊ะพับ 99 บาท SHOPPEE
ทียกระดับการล้างจาน
ให้สง่างาม
เหมือนแท่นพิธีกรรมสูงส่ง
ไม่มีอีกแล้ว
การนั่งยองๆ อย่าง LOSER
ครั้งแรก มันคือสุดยอดแห่งประสบการณ์เสมอ ไม่ว่าจะ...
ดี! โคตรๆ หรือ เหี้ย! ชิบหาย
ไม่มีตรงกลาง เหมือนการซั่มกับเพื่อนร่วมชั้นในห้องเก็บของ คือถ้าไม่ปลื้ม ก็ลืมไปเหอะ
แต่ครั้งที่สอง มันต่างออกไป เพราะมนุษย์ เรียนรู้ที่จะตั้งรับ และปรับเปลี่ยนให้ทุกอย่างมันเข้าที่เข้าทาง
ที่รัก..ซ้ายอีกหน่อย
ลึกอีกนิดในมุมอะซีมุด
หยุด! ...
หยุด! ขย่มสิวะ
อย่างเรื่องนี้ เป็นสังเขป
มันอาจจะไม่ไคลแมกซ์ แบบระเบิดตูมตาม แต่ก็มีความงามแบบประทัดตรุษจีน
เหมือนครั้งแรกของฉัน อดีตบรรณาธิการ แฟชั่นและความงาม นิตยสาร ที่เปลี่ยนผ่านบัลลังก์นางพญา มาสู่...
เก้าอี้ยองๆ ของอีซิ้มบะหมี่ไหหลำ มือทองของนักเขียน
เปลี่ยนจาก
ปากกา Parker
มาสู่
Scotch-Brite 3M
ฟองน้ำล้างจาน
ที่ย่อยสลายตัวเองอย่างอัจฉริยะ
เพียงเจอซันไลท์สองสามครั้ง
ฉันก็แค่อิ่มตัวกับรสนิยมอเมริกันจ๋า
แล้วหันมาเชิดชู
ผลิตภัณฑ์ครัวเรือนจากสก็อตแลนด์
ยังไงมันก็ของตะวันตก
ที่คนไทยโคตรจะซูฮกอยู่ดี
โฮะ โฮะ
แล้วดูวันนี้สิ ฉันมาไกลกว่าที่คิด มากกกก กับการ early retire มาสู่ตำแหน่ง ชูเชฟ ของ
อีแปะเจมส์ข้าวมันไก่
ซึ่งอยู่ตรงข้ามกัน ในวงเล็บ.. ทีจริงมันก็เป็นการล้างจาน รายวันที่ค่าแรง 220 บาท นั่นล่ะ ก็แค่ฟังกูพล่าม...จบมะ
ร้านที่สอง ครั้งที่สอง ของงานรับจ้างรายวัน 200 สู่ 220 บาท พร้อมแพคเกจ กวาดของเหลือขายแบบอันลิมิต ไม่อั้น ไม่ดราม่า
และการลงทุนเพื่ออนาคต กับ โต๊ะพับเอนกประสงค์ 99 บาท คือพัฒนาการ ที่มากด้วยวิสัยทัศน์ อย่างชาญฉลาด
และนี่คือ total effect ที่จะกลายเป็น butterfly effect ทางเศรษฐศาสตร์ อย่างแท้จริง
แต่การพบ รัตติกาล ครั้งที่ 2
มันพลิกคะมำ
ทุกอย่างที่ว่ามา
ผีเสื้อ ถูกหักปีก
และไม่มีการ
เด็ดดอกไม้ สะเทือนดวงดาว
แต่เขย่าขวัญสั่นจักรวาล
ในระดับจุลภาค
ในตัวฉันเอง
หลังการล่มสลายของจักรวรรดิ นิตยสารที่เคยเป็นสื่อยอดปิรามิด ระดับไฮเอนด์
ที่ซูเปอร์แบรนด์ทั้งสายความงาม แฟชั่น ล้วนเสนอบรรณาการ เป็นสินค้าของตัวเองทีมีมูลค่าหลักพันไปถึงหมื่น เพราะเจาะจงกลุ่มเป้าหมายได้ชัดเจน
มันคือการยื่นหมูยื่นแมวที่เราทุกคนวงในต่างรู้ดี แต่บางคนก็โลกสวยซะจนถูก...
ก้านลิลลี่ ตบกบาล
ใช่ และฉันคืออีโง่นั่น
ที่เผลอยึดคนยื่นหมูว่า เพื่อน
เมื่อวงการถูกแทนที่ด้วยสื่ออนไลน์ ที่เข้าถึงสามาร์ทโฟนหลายล้านเครื่อง
ใครจะสน
กระดาษอาร์ตมันเทอะทะเป็นปึก
นอกจากเอาไว้ทุบหัวหมา
ในซอยเปลี่ยว
นี่รวมถึง ฉัน ...
อดีตบรรณาธิการ
สิรี...นิตยสารมันคนละแบบกับแบรนด์เมเนเจอร์ งานนิตสารมันแค่ส่วนเล็กๆ ในเนื้องาน
คำปฏิเสธ ซ้ำๆ ทำฉันหมดความมั่นใจ เหมือนราชินีที่พบความจริง
มงกุฎบนหัว
แท้จริงคือคริสตัลเทียมเพชร
และอำนาจ อยู่ในมือของ
คนฉายแสงที่เลือกมุม
ตกกระทบ...หลอกตา
ความบรรลัยเหมือนสึนามิ
After Shock ที่ตามมาติดๆ
บ้าน รถ ถูกยึด
เงินในบัญชี กลายเป็นการปิด
สินเชื่อที่เคยเสนอวงเงิน
แบบ คลานเข่า
แต่เขย่าคอ
เมื่อจ่ายช้า
คืนสุดท้าย ของคอนโดมิเนียมระดับหรู ที่เคยวางเฟอร์นิเจอร์ ของตกแต่ง บัดนี้กลายเป็นห้องโล่ง ที่มุมหนึ่งมีลังนับสิบใบวางซ้อน ฉันเดินออกมาดูดบุหรี่ริมระเบียงอย่างเม่อลอย
ก่อนจะตะโกนเสียงดังอย่างเหลืออด
เหี้ยอะไรวะ! ชีวิต
แต่ไม่คาดคิด เสือกมีเสียงสะท้อนกลับจากความมืด
มันก็เหี้ยแบบนี้ล่ะ...ชีวิต
ฉันตกใจ ขนลุก
ใครมาติดลำโพงห้องกูเนี่ย
Echo แบบ sensoround
แต่...เอ๊ะ กูไม่ได้พูดแบบที่มันสะท้อนนี่หว่า
มึงอ่ะ...ใคร
ไม่ทันสิ้นเสียง ก็มีคำตอบสะท้อนกลับ
แล้ว..ใครล่ะ มึง!!!
ฉันเริ่มคิดว่า มันไม่ใช่คนแน่ละ เสียงแบบนี้ ตอบแบบนี้
เอ๊ะ...คุ้นๆ
มึง!!! อีผีเพดาน
อีตอแหล
อี xoxo โกหก เบี้ยวของกู
กูจำได้ละ
อีผีที่เคยควักหัวใจ มันหายไปแล้ว จะมาทำไมอีกเนี่ย
รึเคย กู้เงินมันวะ ...บ้า
มึงนี่ ..
หลอนอีคอลเซ็นเตอร์ขึ้นสมอง
พี่คะ จ่ายสิบบาท ก็ได้ค่ะ เราจะได้ไม่ต้องขึ้นศาลให้บานเบอะ
เสียงแบบคอลเซ็นเตอร์ ทำฉันสะดุ้งโหยง
กูไม่จ่าย
สองสลึงของมึง
กูก็ไม่จ่าย อีห่า อีปอยเปต
สิ้นคำด่า ก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่วน พร้อมกับ ผู้หญิงสวยในเดรส Miu Miu ที่ขึ้นปกนิตยสารเล่มสุดท้าย นั่งไขว่ห้าง พ่นบุหรี่ บนของกระจกระเบียง ชั้น 21 อย่างไม่กลัวตกตึกคอหัก
เห้ย!!! มึง...อีผีเพดาน
ไม่ได้เบี้ยวซะหน่อย ก็เห็นหล่อนทำนิตยสาร ก็เลยเปลี่ยนชุดแบรนด์เนม กับ โซฟา ของจริงให้เป็นแผ่นโฆษณา เนื้อหนาแถมกลอสเนื้อเงา แบบหลังปกพิเศษด้วยนะ
หล่อนอธิบายยาว ที้เคยสัญยาว่าจะให้ทั้งเดรสที่โซฟาราคาหลักแสนบาท เมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่โผล่มาหลอกในึรั้งแรก
แล้วจิบแบลครัสเซียนที่ปรากฎขึ้นในมือ
ฉันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความเปรี้ยวปาก...
เสือกเสกแก้วโปรดของกูมาแดกยั่วอีก จะขอผีก็เสียศักดิ์ศรีบรรณาธิการ คนอย่างกู...ไม่ขอใครแดกหรอกเว้ย
มั่งดิ...แบบจัมโบ้
แต่มือมันทรยศ แบหงายรอแบลครัสเซียนกลางอากาศ
ผีหัวเราะ เสกมาจริงๆ เว้ย จัมโย้ไซส์ยังกะแก้วเบียร์ แถมมีเชอรี่สองลูกด้วย
แต่พอยกแดก ก็ต้องพ่นออก
โอเลี้ยง!!!
คุณค่าที่คุณคู่ควร
อีผีเสือกมาลอรีอัลใส่กู
โอเลี้ยงเนี่ยนะ แถมไม่ใส่น้ำตาลรสยังกะน้ำล้างตีน
ฉันแหวใส่ ยกเชอรี่ขึ้นส่องเหมือนจับผิด ของปลอมจากเสิ่นเจิ้นป่าววะเนี่ย
ตกงาน บ้าน รถ ถูกยึด เหลือติดบัญชีหลังมัดจำห้องเช่าราคา 3500 แถมผ่อนเงินประกันห้องแบบแบ่งจ่ายสามเดือน
ทั้งเนื้อทั้งตัว เหลือติดบัญชี 9,765 บาท...อ้อ มีดอกเบี้ยโอนเพิ่มอีก 2.08 บาท
ในยกทรงมีเหน็บแบงค์ 20 สองใบ กะอีก 7 บาทในกระเป๋ากาเกง
อีผีไล่ยาว รู้ทุกอย่าง ยังกะติดกล้อง cctv บนตัวฉัน
นี่แกเป็นผี แน่เรอะ
...สปายปอยเปต รึเปล่า
พูดแล้วฉันถอยผงะ รีบเอามือกุมท้อง กลัวไตหาย
ผีตาเขียวเรือง ส่องรังสีเป็นแถบแสงจากหัวถึงเท้าของฉัน แล้วหัวเราร่วน
คุ้มตายล่ะ
ไตหล่อนสภาพแค่ 70%
ตับ 68% แต่หัวใจพอใช้ได้ 88%
ที่เหลือ...
อาจจะพอทำปุ๋ยปลูกถั่วแระได้
แล้วก็หัวเราะอีก
อีผีบ้านี่.. หาว่ากูเป็นได้แค่จุลินทรีย์ถั่วแระ ..
ผีหยุดหัวเราะ เคาะบุหรี่ให้เถ้าร่วง ก่อนมองฉันแบบประเมิน ก่อนส่ายหัว ยักไหล่แบบเซเลบ
ไม่คุ้มการลงทุน หรอจะอุ้มไปปอยเปต ก็เปลืองค่าเบนซินรถอีแต๋น
ฉันกรี๊ด
มึงอีผีบ้า กูบรรณาธิการแฟชั่นและความงามเชียวนะเว้ย เสือกบอกกูราคาถูกกว่าน้ำมันรถอีแต๋น ถ้าบอกว่าถูกกว่าน้ำมันรถเปอเช่ กูยังพอทน
มึง...อีผีตอแหล จะแหกอกควักไส้ก็มาเลย กูไม่กลัว แต่อย่ามามั่วราคา ว่ากู
..ค่าตัวต่ำกว่า น้ำมันขนรถขนหมู
ผีหัวเราะหนัก
งั้น ให้ราคาเท่าน้ำมันรถขนข้าวโพดจากไร่ริมตะเข็บชายแดน
ฉันกระทืบเท้าร่าๆ ในขณะที่ผีหัวเราะร่วน แล้วยกมือกรีดกราย ชื่นชมแหวนเพชรบูการี อย่างปลื้มปริ่ม
กรี๊ดสิจ้ะ กรี๊ดเลย
กรี๊ดออกมา
ท่อนท้ายเนิบช้าเหมือนปลอบปละโลม ถ้าไม่เสือกหัวเราะต่อ
เดี๋ยวกูจะเอาเก้าพันกว่าบาทในบัญชี สี่สิบในบกทรง อ้อ ดอกเบี้ยสองบาท ไปจ้างอุ๋มอิ๋ม มาถ่วงมึงลงหม้อข้าวเกรียบยวน
ฉันพูดด้วยความหน้ามืด โมโหจนฮุบอากาศ เหมือนปลาทอง
เก็บไว้เถอะย่ะ ทั้งหม้อ ทั้งข้างเกรียบยวน ฉันน่ะ อภิมหาผี ที่พระถังซัมจั๋งยังเกรงใจ
หล่อนตอบหัวเราะขัน
ฉันเงียบ นิ่ง หมดแรง แต่ก็คอยยอมรับว่า ตัวเองไม่เหลือต้นทุนอะไรจริงๆ แต่ยังมีราคากว่าน้ำมันรถขนข้าวโพดตะเข็บชายแดน
ฉัน รัตติกาล
ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง และอีกหลายๆ ครั้ง สิรี
คิดให้ดีๆ
ชีวิตหล่อน...
มีต้นทุนอะไร
หล่อนไม่หัวเราะแล้ว
ฉันมองผู้หญิงลึกลับตรงหน้า
รัตติกาล
รัตติกาลยิ้ม
แล้วเสกกล่องของขวัญหรูหรา
ส่งให้ฉัน พูดเสียงจริงใจ อบอุ่น
ของขวัญแด่ชีวิตใหม่
ฉันรับกล่องสีดำริบบิ้นทอง
อย่างงงๆ กึ่งตื้นตัน
มันคงจะเป็นของแพงอะไรสักชิ้นให้เอาไปขายได้หลายเงิน
รัตติกาล ค่อยๆ มีประกายแสงรอบตัว พร้อมละอองดาว ก่อนที่หล่อนจะอันตรธานไปในความมืด
ขอบใจนะรัตติกาล
ไม่ว่าเธอจะเป็น
...
อีผีตอแหล
อีบ้าห้าร้อยจำพวก
อีปลวกใต้ดิน
สกอตไบรท์ 3M
คือของขวัญเริ่มต้นชีวิตใหม่
....
แล้วใครจะไปคิดว่า สุดท้าย
บรรณาธิการอย่างฉัน
จะต้องมาจับสกอตไบรท์
ล้างจาน
หลังรถเข็นข้าวมันไก่จริงๆ
แม้วันนี้จะยืนได้ด้วย
โต๊ะพับ 99 บาท
แต่ก้าวอันยิ่งใหญ่ กำลังรอฉันอยู่ข้างหน้าอย่างแน่นอน
อุ้ยแหก
...อีแตะนันยางขาด
หรือ จะมีรองเท้าใหม่
กับเจ้าชายสักคน
ในวันพรุ่งนี้ กันนะ
ตอน 13 นันยางทีละก้าว
ในเช้าที่เร่งรีบของหลายคน ฉันตื่น 9 โมงด้วยอาการหนักหัวจากการดื่ม และหัวเราะฮิฮะทั้งคืน
เราแต่งตัวสวย ฉีดน้ำหอมซูเปอร์แบรนด์ที่มาพร้อม Prescript แล้วออกไปปาร์ตี้ในโรงแรมเจ็ดดาว หรือ อาร์ตแกเลอรี่ระดับ Kempinski Chain เพือ...
กิน ดื่ม และแบมือ...
รับผลิตภัณฑ์ไฮเอน
ด้วยคอตั้งบ่าราวเก็บบรรณาการจากข้าราชบริภาร
ชีวิตของบรรณาธิการแบบเรา
ทำงานพอให้ได้ซีน
แต่เน้นปีนบันไดโซเชียลเป็นหลัก
เพราะหยักสมองเรียงรายด้วย
น้ำหอม กระเป๋า เครื่องสำอาง
ที่ไม่ต้องจ่าย...
แม้แต่สลึงเดียว
และนั่นคือชีวิตที่ปิดฉากทุกค่ำคืน อันแสนซ้ำซาก
แต่ใครอย่าออกปาก
เพราะเราจะลากตัวเอง
ไปด้วยเสมอ
แม้จะต้องนั่งตุ๊กๆ ไปลงไกลๆ
และทุกเช้ามันก็ไม่ต่างกัน ...
จิบสตาร์บักใต้ออฟฟิศสักชั่วโมง
สั่งงานที่เขาทำจนขึ้นพรูฟแล้ว
ให้ดูมืออาชีพ
แบบ...เกินจำเป็น
คิดๆ แล้วก็นึกถึง
ทูน่าแครกเกอร์ ในวันวาน
ที่บัดนี้คือ
ปลากระป๋องสามแม่คร้ว
และปาท่องโก๋ แบ่งข้าง
กับอีแปะเจมส์
ใช่...อีแปะเจมส์ เจ้าจองข้าวมันไก่ ที่จ้าง 220 บาท ให้ฉันเป็นชูเชฟ ล้างจานหลังรถเข็นคนนั้นล่ะ
พูดถึงอีแปะ ฉันก็นึกสงสารอยู่นิดหน่อย เพราะขายได้น้อยลง จนต้องจัดโปรโมชั่นร่วมกับอีซิ้มไฝขน เจ้าของรถเข็นบะหมี่ไหหลำ
อีซิ้มที่ฉันกระโดดถีบจนตัวเอง
ตะโพกคราก
นายจ้างคนแรกที่ฉันเซอร์วิส
หลังรถเข็น นั่นแหละ
หมดยุคแล้ว กับการ
ซื้อ 1 แถม 1 แบบพิซ่าหน้าส้นตีน
แต่มันกลายเป็น
ซื้อ 1 แถม 5 บาท
กับจานที่สอง...
ฝั่งตรงข้าม
นัยว่า กูไม่ลด แต่มึงไปขอส่วนลดจากคู่ค้า
มันก็เป็นกลยุทธ์แบบ joint venture ที่แฟร์ดี...ว่ามะ
ของแถม..ใครๆ ก็ชอบ ถึงจะได้มาแล้วไม่มีประโยชน์อะไร
ในตอนนั้น
เพราะมันจะถูกแพคในรูปแบบของขวัญ..
จับสลากปีใหม่ในออฟฟิศ
แต่ไม่ใช่ทุกโปรแบบหนึ่งแถมหนึ่ง ที่มีกล่องสุ่ม
ที่เราไม่รู้เลยว่า
จะคว้าอะไรขึ้นมาด้วย
รัติกาล คือกรณีศึกษา
ที่ฉันหมายถึง
แม่พระผู้สูงสง่า
ที่มาพร้อมสันดานมารนรก
ถ้าฉันอยากตาย...
นางจะดีมากเป็นพิเศษ
ด้วยรอยยิ้มหวานประโลมใจ
ก่อนยื่น...มาการองไซยาไนด์
หรือเมื่อฉันกำลังดีใจที่หล่อน
เนรมิตเพชรเม็ดเท่าควาย
มาวางบนตัก
หล่อนจะกระซิบเบาๆ ว่า
นีคือมูลค่าที่มาพร้อมแพคเกจเรือล่มกลางแอตแลนติค
แต่ก็นั่นแหละ ...ชีวิต
ที่ถูกลิขิตให้เป็น Somebody
ที่พระเจ้าโยนบททดสอบ
เพื่อปูท่างสู่จักรพรรดินี
ฉันยืนเกาะระเบียงห้อง
มองฟ้าเต็มประกายดาว
สูดหายใจลึก ผ่อนยาว
และจุดบุหรี่
BLACK menthol
หนีภาษีจากปอยเปต
ใครจะแคร์ว่ามันไม่ใช่
Marlboro
ตราบใดที่มันสีดำ และ
เย็นสะท้าน...จิ๋ม
CAVALLO 23 บาท
ยกโอเลี้ยงในถุงขึ้นดูด
Black Russian ก็งั้นๆ ล่ะ
ถึงจะมี Kahlua และ Vodka
ก็แค่มายาที่กลายเป็นฉี่ในอีกไม่กี่ชั่วโมง
บัดนี้...ฉันตื่นแล้ว
จากอุปาทานคอกเทล
ที่โคตรไร้สาระ
ดูดโอเลี้ยงอีกที แล้วตามด้วยเหล้าขาวครึ่งเป้ก
เมื่อเรารู้วิธีมิกซ์แอนด์แมทช์
แบบ บาร์เทนเดอร์
รสนิยมย่อมอยู่เหนือราคา
แต่เมื่อได้ยินเสียงประกาศ
ว๊าย..ฟรีบาร์ 99 บาท
Tuk Tuk Cocktail ปากซอย
ฉันรีบโยนโอเลี้ยงที่ดูดจนน้ำแข็งแห้งลงเช่ง และกำลังจะกระโจนเข้าห้อง ถ้าไม่มีเสียงกลางอากาศ
99 บาท...นันมัน
พัดลม 720 องศา LLazada
เก้าอี้ผ้าใบ 180 องศา SShoppee
เชียวนะ
สุดท้าย ก็ต้องนั่งพื้นดูด
โอเลี้ยงถุงเดิมจากเข่ง
และเหล้าขาวก้นขวด
ในขณะที่ หล่อน ทรงชุดรัดรูปของ Versace นั่งบนอาร์มแชร์หนังขึ้นเงา ทรงโมเดิร์น และพัดลมละอองหมอก
ที่เจ็บกระดองใจคือมัน.
180 และ 720 องศา
กูไม่เกิดเป็นนางฟ้ามั่งเหอะ
เมื่อไหร่ ฉันจะหลุดพ้นจากโอเลี้ยง เหล้าขาว และบุหรี่ปอยเปตซะทีวะ สามเดือนแล้วนะ
ฉันบ่นไปดูหล่อนยก แบลครัสเซียน จิบไป เซ็งจนปาถุงโอเลี้ยงลงเข่งอีกรอบ แต่เสือกพลาด น้ำแข็งการจายจากถุงตรงมุมระเบียง
อีกนิดเดียว...
รัตติกาลตอบ สายตาจับจ้องถุงแตกบนพื้น
ฉันดีใจ ลุกขึ้นเต้นเหยงๆ
ในที่สุด ก็จะหลุดจากอีแปะ และอพาร์ตเมนต์เส็งเคร็งนี้ซะที
รัตติกาลหัวเราร่วน ส่ายหน้าขำ
อีกนิดเดียว...จะลงเข่ง ละ
ฉันหมดแรง ลงกองพื้น ...อีบ้า กูนึกว่า อนาคตกำลังจะสดใสด้วยดอกไม้ไฟ เสือกมารีวิวการชู้ตถุงโอเลี้ยงซะฉิบ
แต่ถ้าอยากรู้จริงๆ ก็จะตอบให้ชื่นใจหล่อนละกัน
รัตติกาลยิ้มหวานอีกละ
ยิ้มแบบนี้ กูไม่มีทางตายใจ
ตะะกระไดในหลุมพลาง
โง่ซ้ำๆ ก๋ไม่ใช่อีสิรี
อดีต Inteligence ข่าวกรอง
แฟชั่นและความงาม
แห่งนิตยสารอันดับสามแห่งชาติ
แต่เมื่อ...เห็นสิ่งตรงหน้า
ว๊ายๆๆ Balmain
เดรสรุ่นลิมิเต็ด
ชุดเดรสยาวลากพื้นบนหุ่นสีดำ แขนยาว ที่สุดประนีตด้วยเม็ดคริสตัล ลูกปัด หมุดทองคำขาว และอัญมณีตลอดตัว ส่องประกายระยับ
ให้ฉันเหรอ...รัตติกาล
จะเอาอะไรให้หมดตัวจ้ะ
รัตติกาลหัวเราะร่วน
พ่นควันบุหรี่กลิ่นแบลครัสเซียน
ก่อนตอบอย่างใจดี
ได้สื และจะบอกวันเวลาที่ชีวิตของหล่อน จะหลุดพ้นจากการเป็น
ชูเชฟของไอ้แปะเจมส์ข้าวมันไก่
และอีซิ้มไฝขนบะหมี่ไหหลำ
ให้ด้วย
ฉันคุกเข่าลงประสานมือ หลับตา
ในที่สุด จักรวาล ก็ให้รางวัลกับ
การทดสอบอันยิ่งใหญ่ อาเมน
แต่หล่อน
ต้องนับทุกเม็ด ทุกชิ้น
ของลูกปัด และคริสตัล
บนเดรสนี้ให้ถูกต้อง
ห้ามผิดแม้แต่นิดเดียว
แล้วทั้งชุด และคำตอบ จะเป็นของหล่อน
รัตติกาลหัวเราะอีกครั้ง ก่อนหายวับไปกับความมืด
เพื่อ Balmain และ คำตอบเหนือบัญัติสิบประการ มีหรือ
กูจะถอย
นับก็นับสิวะ
ฉันเปิดไฟระเบียงแล้วตั้งตานับทั้งคืนจนไก่ขัน
ชุดเหี้ยอะไรวะ
ปักกันตาแตก
นับจนมือแหก
ยังไม่ได้แขนสองข้างเลย
อีพวกช่าง
มันไม่มีลูกมีผัวกันรึไงวะ
สองหมื่นสิบเอ็ด
เอ๊ะ ลืมอีเม็ดทองตรงจัดกะแร้
สองหมื่นสิบสอง
ยิ่งคิดยิ่งโมโห
ในที่สุด ทั้งหุ่น และชุด Balmain
ก็ลมเค้เก้อยู่ข้างเข่งขยะ
ด้วยฝ่าตีนนันนยาง
รัตติกาล หลอกฉันอีกแล้ว
โจทย์บ้าอะไรของเธอ
ไม่เอา ไม่เล่นแล้วเว้ย
เสียงหัวเราะ ลอยมากับสายลม
รัตติกาลในชุด Balmain ปรากฎตัว อย่างสวยอลังการดาวล้านดวง พรร้มกับ ชุดและหุ่นที่หายวับไป
หล่อนคงได้คำตอบแล้ว
แม้จะชวดชุดราคาสามล้าน
รัตติกาลหมุนตัว กรีดกราย ราวกับนางแบบบนรันเวย์มิลาน
ทุกองศาสะท้อนแสงทองขอบฟ้า มลังเมลือง เหมือนเหมืองเพชร
สามล้าน!!! นี่กูเพิ่งถีบเงินสามล้านด้วยตีนหนีบนันยาง 85 บาท
กูทำเหี้ยอะไรลงไป!
รัตติกาลจ๋า
นางฟ้าสุดสูงแห่ง
นิมมานรดี...
สิรีขอโอกาสใหม่
คิดใหม่ ทำใหม่
แบบพรรคการเมืองคุณหญิง
ไม่ ...
No ...
Nein...
ยัยนางฟ้าใจดำ
รัตติกาล สลัดปลายเดรสที่ลากยาวระพื้น หลุดจากมือของฉันที่ลูบๆ คลำ จนแทบจะนอนกลิ้งบนผืนผ้า
สรุปทั้งคืนคือไม่ได้อะไรเลย
หล่อนพ่นบุหรี่ในมือ หัวเราะขำๆ คนทำตาปริบๆ อย่างฉัน
จะได้อะไรล่ะ ถ้าหล่อนไม่ให้
ไม่เหลือ แม้แต่หุ่นโชว์
ฉันสะบัดสะบิ้งตอบ จะหันไปดูดโอเลี้ยงแก้เครียด ก็เสือกแตก ละลายอยู่ตรงพื้นไม่เหลือหลอ
ตอนล้างจานเคยนับไหม
ว่าอีกกี่ใบ
จะถึงหกโมง
อีอปะเจมส์สับไก่กีที
กว่าจะหมด สิบตัว
อีซิ้มลวกบะหมี่กี่ก้อน
กว่าจะเก็บรถเข็น
และหล่อนเดินมากี่ก้าว
กว่าจะถึงหน้างาน
รัตคิกาลถามยืดยาว ยังกะจะบันทึกกินเนสบุ๊ก
บ้าสิ ใครจะไปนับ
...ถึงกะละมัง
ก็ล้วงๆ ถูๆ ล้างๆ
ยังกะหายใจทางผิวหนัง จนหัวจะคว่ำ ได้เงยหน้าฮุบอากาศไม่กี่ที ก็หมดวันละ...ถามทำบ้าอะไร
รัตติกาลหัวเราะร่วน กระโดดขึ้นนั่งริมระเบียงอย่างกะนักยิมนาสติกที่ถูกรีเพลย์ภาพแบบสโลว์
ถ้าลองนับดู หล่อนอาจจะกระโดดถีบ ทุกอย่างด้วยนันยาง 85 บาท จนราบคาบ
ฉันเริ่มเข้าใจ การเชื่อม จุด แบบสตีฟ จ้อบส์ ผู้สร้างสรรค์ apple และ ไอโฟน ...
เออ จริงด้วยเนาะ ...
เพราะไม่นับ
ก็เลยไม่จับจดหดจิ๋ม
ใจคิดแต่ปากพูดอีดอย่าง
อยู่กับมันแบบไม่ต้องรอคอย..
เหมือนหาเช้า กินค่ำ
ย่ำที่ละก้าว ก็จะถึงดวงดาวอันเจิดจรัส ที่จะสวัสดี...
นีล อาร์มสตรองผู้มาถึง จากการเดินทางทีละหนึ่งปีแสง
ฉันเข้าใจแล้ว รัตติกาล ว่าทำไมถึงต้องนับลูกปัด Balmain
แค่เดินมันแบบไม่ต้องสนใจระยะทาง ก้าวด้วยนันนยางวันละนิด ชีวิตจะไปถึงส้มเข็ม LV
และ Balmain
ฉันหันมองชุดที่หล่อนสวมด้วยสายตามุ่งมั่น
เหมือนจักรวาลส่งพลังอันมหาศาลสู่หัวใจสาวงาม
ผู้กุมชะตามนุษยชาติ
และวันนี้ ฉันจะปักธง
แบบ นิล อาร์มสตรอง
แต่ตอนนี้...
ขอโอเลี้ยงแก้วสื
รัตติกาล
หล่อนยิ้มหวาน อีกละ
กูจะได้แดกอะไรที่ตรงปก
ไม่จกตาไหมเนี่ย
หล่อน สะบัดปลายนิ้ว
โอเลี้ยง
โอเลี้ยงจริงๆ
ในถุงร้อยเชือกฟาง
ฉันดูดยิ่งกว่าสูดวิญญาณน้ำสีดำ
แคกๆๆๆ
นี่มัน Black Russian
วอดก้าโคตรเข้ม
เสือกใจดี ผิดเวลา
อีนางฟ้าห่าระเบิด
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
