ข่าวฉาวซุปตาร์ เจ๊จัดให้...ด้วยพลังวาร์ปแทรกจิต Oops กูคือตัวแม่...แฉสื่อเลว
ตอน 19
ประชาชนที่รัก...
อย่า! หมดศรัทธาในตัวฉัน
Don't cry for me Argentina
The truth is I never left you
All through my wild days
My mad existence
ฉันในชุดย้อนยุค สวมหมวกขนนก ยืนสงบเหมือนตัดสินชะตากรรมยิ่งใหญ่ของชาติ ทอดตามองเบื้องล่างด้วยความหวาดหวั่น แต่มุ่งมั่น
ฉัน Eva Perón เวอชั่น มาดอนน่า
ขอสัญญา...
จากระเบียงปูนขึ้นราดำ
ห้องเช่าชั้น 8
ราคา 3500
พสกนิกรทั้งหลาย
จงเชื่อมั่น
และจง....รักฉัน
อย่าทอดทิ้ง!
ออเสตร้าชุดใหญ่โหมโรงด้วยการผสานเป็นพลังสะเทือนจิตวิญญาณ
ฉันโก่งคอด้วยโทนเสียงเฮดวอยซ์
Don't Cry for me Agen....
อีสิรี...ลื้อเป็นห่าอะไร!
แหกปากจนหมาหอน
เสียงอีแปะเจมส์ข้าวมันไก่ ป้องปากตะโกนจากรถเข็น ริมฟุตบาท แทรกเสียงหมาหอน
เพล๊ง!!!
หมดกัน! Evita มาดอนน่า ในบ่ายวันอาทิตย์ของกู
โอเค...ฉันอาจจะไม่ใช่ สาวอาเจนติน่า แต่เราก็มีจิตวิญญาณ นักสู้เหมือนกัน
ฉันพูดกับหวีแปรง ยี่ห้อ Evita Proni ที่ใช้มาสิบปีจนขนหลุดเป็นหย่อม ที่อยู่ในมือ และคือไมค์ลอย
ซึ่งตอนนี้ อยากจะเขวี้ยงแทนก้อนหินไปลงกบาลล้านหนังหมูของ ไอ้แปะ..อดีตนายจ้าง
บนระเบียงยามนี้ ฉันเห็นสองหญิงแก่งต่างทศวรรษ ยืนขนาบ และส่งยิ้มอย่างคนที่รู้กัน
Evita เบื้องซ้าย
Madonna เบื้องขวา
และเราจะสู้ไปด้วยกัน
กับ...
Fahrenheit Odor Toilette
ส้วมรายวันแห่งปั๊ม Fill & Chill
วันที่ 23
วิปลาส กับ ความอาจหาญ
ต่างกันแค่เส้นบางๆที่เรียกว่า
หายนะ
ทั้งแก่ตัวเองและสังคม
หลายคนอาจจะคิดว่า...
ฉัน บ้า ไปแล้ว
ที่อดีตบรรณาธิการความงามแฟชั่น แห่งนิจยสารอันดับสามของประเทศ
เลือกตำแหน่ง....
พนักงานส้วมชั่วคราว
แทน Content Editor ในสื่อออนไลน์
เลือกค่าจ้าง...
รายวัน 300 บาท
มากกว่า รายเดือน 50,000 บาท
ใช่!...มันบ้ามาก
แต่ไม่ใช่...หายนะ!
ที่เข้าขั้น วิปลาส
มันเกือบจะล้ำเส้นแบ่ง
แต่ที่ยังเรียกว่า อาจหาญ
คือ...มันไม่ทำร้ายใคร
แม้แต่ ตัวเอง
หลายคนเรียกการตัดสินใจแบบฉัน
ว่า...ไฝ่ต่ำ
ทั้งที่บางคนยังไม่รู้นิยามของมัน
วัดแค่ ต้นทุน ทรัพยากรชีวิต
เมื่อเลือก สิ่งที่ต่ำกว่า โพรไฟล์
นี่คือความไฝ่ต่ำ ทันที
แล้วความไฝ่สูงล่ะ
หากมองในเกณฑ์เดียวกัน
แต่ตรงกันข้าม คือ...
เลือก สิ่งที่เกินศักยภาพตัวเอง
สังคมยกย่องทันทีว่า ไฝ่สูง
และนั่นทำให้เรา มีนายกหญิง
ที่ทะเยอทะยาน
จนต้องเอาปี๊บคุมหัว
ถึงสองคน ...จากนามสกุลเดียวกัน
ที่ได้สร้างคุณูปการแก่ชาติอย่างมหาศาล
ภาษีมหาศาล...
ที่อันตรธานไปกับข้าวขึ้นมอด
ปลอดสารพิษ และความโปร่งใส
แบบ ออแกนิค
ความตายมหาศาล
ของทหารหาญ และพลเรือนตะเข็บชายแดน ที่สนองความแน่นแฟ้นข้ามสัญชาติแบบ...อา-หลาน
ประสานธุรกิจเหนือชีวิตและอธิปไตย
และคนไทยก็ยัง..ไม่เป็นไร
กับการเลือกที่คงเส้นคงวา
ในสมัยหน้า และหน้า หน้า
กับ ตระกูล "ไฝ่สูง" สุดวิปลาส
สงสัยจะติดใจเทรนด์แฟชั่น
แสนวิจิตร แต่สุดวิตถาร
Soft Power ของ อดีตนายกหญิง
ที่เงินระดับหมื่นล้านในพกแพร
ก็ไม่ช่วยซื้อระดับรสนิยม
สังคมที่ยกย่องความไฝ่สูง
ทั้งที่ตีนยังต้อง...เหยียบต่ำ
เพื่อทรงตัว
มันช่างย้อนแย้ง...แว้งกัดกำพืดตัวดีแท้
HELLO ลืมไปรึเปล่าว่า
ข้าว ที่แดกกันนี่ มาจาก รากหญ้า
และในวันนี้ ที่ผลิตกันได้ปีละหลายรอบ
ก็เพราะ
นักวิชาการ นักพัฒนา และเกษตรกร ระดับปริญญา ...
ที่ไฝ่ต่ำ กับปลักโคลน
และนี่ คือ...
บูรณาการอันอาจหาญ
ที่บางคน เรียก ...ไฝ่ต่ำ
ทั้งที่ตัวเอง ยังเคี้ยวเอื้อง...
ข้าวคาปาก
วันนี้กูปากหมาระดับห้าดาว
จริงเว้ย!
ด่าคนอื่น หรือแม้แต่น้ำยาล้างส้วมในมือ
นี่มันเพลิดเพลินเจริญใจแท้
แต่พอโดนเองมั่ง...
คลั่ง! ยังกะ
ผีโดนน้ำมนต์เสาร์ห้าผสมวิกซอล
ไม่ต้องอื่นไกล...
ก็อีซิ้มไฝขนบะหมี่ไหหลำที่อยู่ตรงข้าม ไอ้แปะเจมส์ข้าวมันไก่นั่นแหละ
แหม...พอเห็นกูมาล้างส้วม นางก็ขนไฝกระดิก ระริกด้วยความไคลแมกซ์ ระดับลงแขกแรกนาขวัญ
คงแค้นที่เคยโดนกระโดดถีบ จากนันยางคู่ พอเจอ...
อีกระโห้ชนเขื่อน หรือเจ๊โหงว
เพื่อนบ้านผัวทิ้ง ที่ปากยื่นเกินคาง
ก็จับคู่ดูโอกันมันส์หยด
อีไฝ่ต่ำแท้ ล้างของแดกดีๆ
ก็ไปถูขี้ในปั๊มฟินชินฉ่าย
(ฟิลแอนด์ชิลล์ ที่อีซิ้มตั้งเป็นภาษาจีน)
อีซิ้มยกมือป้องปากกับเจ๊โหงวหน้ามึน อย่างกระมิดกระเมี้ยน แต่เสียงดังยังกะโทรโข่ง ดังเหนือกราวด์ฟลอร์ ขึ้นมาระเบียงชั้น 8 ที่ฉันกำลังยืนรับลม
โอ๊ย! ยัยนี่ เห็นตอนมาล้างจาน ก็รู้แล้วว่าต่ำตม ...มันก็ไฝ่ต่ำ ตามโคตรเหง้า
โอ๊ย! หยา...นันยางใครวะ
เจ๊โหงว ร้องเสียงหลง หันซ้าย ขวา หาเจ้าของที่ทำรองเท้าลอยกลางอากาศ มาเสยคางยื่นของนางอย่าหัวเสีย
ฉันหลบหลังระเบียง อย่างสะใจกึงขำขัน
กูนี่...มือแม่นใช้ได้เลย
คิดแล้วจะถอดอีกข้างจากตีน ปาให้ลงหม้อซุปไหหลำของอีซิ้มไฝขน ให้หายแค้น ในฐานะที่เสือกแกว่งปากหาเสี้ยน
เมื่อเห็นอีเจ๊โหงว กุมคางปละกระโห้ชนเขื่อนเดินกลับบ้าน ด้วยความโกรธจนตูดเซลลูไลท์ส่ายกระเพื่อม
ฉันง้างมือค้าง นันยางตกลงพื้น
ปาไปลงหม้อ แล้วยังไง! หายแค้นไหม?
เสียงจิตตัวเองตั้งคำถาม
ไม่รู้เว้ย...แต่กูไม่ยอมอีปากหมามาด่าฟรีๆ
จิตอีกฝ่ายตอบด้วยความโทโส
หายไหม? ปมในใจน่ะ
หายไหม? คนที่ด่านินทา
ต้องมีนันยางกี่ข้าง? ที่จะปากบาล
ทั้งโรงงาน? รวยนักรึ?
บัดนี้จิตตัวเอง เริ่มมีเสียงสองฝ่ายโต้เถียงชัด และนี่คือครั้งแรก ที่มันเข้มข้นจนมางัดข้อกับความเคยชิน
จะว่าไปก็ตั้งแต่
หลังเหตุการณ์ โยโย่มนุษย์ ...
ที่ฉันถูกนังบ้ารัตติกาล จับหย่อนขึ้นหย่อนลงกลางอากาศจากชั้น 8 ของระเบียงนี่แหละ
ฉันเริ่มเข้าใจดีว่า การให้มาตรฐาน ตัวตน และหน้าตาในอดีต มากำหนดตัวเองในปัจจุบัน มันเหมือนเชือกที่ทำให้เราถูกอดีตเหวี่ยงลงเหวได้ทุกบ่อย
แต่จะให้ปล่อยจอย
กับคนปากหมาต่อหน้า
มันคนละเรื่องกัน
มึงไม่ต้องมาทำเป็นมุมนางฟ้า นางมาร ในหัวกูเลย อีจิตแฝดสยาม
ฉันด่าจิตตัวเองที่กำลังโต้เถียงจนหัวหมุน และได้ผล ตอนนี้ มันเงียบไปแล้ว
แต่ใจยังแค้นฝังหุ่น
ตาจ้องนันยางข้างที่เหลือ มันนอนคว่ำหน้าบนพื้นกระเบื้อง โชว์กระดุมใต้พื้นสีน้ำเงินยุ่ย
80 บาท
ข้างละ 40 เชียวนะมึง !!!
พุทโธ..หายใจลึก
ธรรมโม...ผ่อนลมยาว
สังโฆ...หายใจลึก
ลึกอีก
ลึกอีกนิด
มึง!ตาย!!!!
เพล้ง!
แล้วฉันก็ตบะแตก
กูยอมแลกกับ 40 บาท กับอีซิ้ม!
ฉันกลับไปคว้านันยางอย่างเหลืออด
ตั้งลำ
เล็งระยะ
และะดึงวิถี
ไปสุดเหนี่ยวจนตัวหงายไปด้านหลัง
ข้างเดียวจะพออะไร๊
เสียงใสกังวานขำขันลอยมากลางอากาศ
รัตติกาลนั่งไขว่ห้าง พ่นบุหรี่ฉุยบนระเบียง มืออีกข้างกรีดกรายกับแก้วไวน์แดง ที่ยกจิบ
และเช่นเคย วันนี้นางล่อกูตูร์สุดเฟี้ยวของ DKNY มายกเซ็ต พร้อม ผม หน้า และเครื่องประดับ Tiffany แบบจัดเต็ม
หล่อนยิ้มหวาน ก่อนปาแก้วไวน์เนื้อคริสตัลลงไปกลางลานระเบียง
นันยางนับพันเรียงชั้นกันกระจัดกระจายราวรุบรรทุกหกล้อเทกระจาด
โน่น โน่น และโน้นนนนน
หล่อนชี้นิ้วเสริมความยาวเล็บประดับทับทิมสีแดงปลั่งแวววาว ไปเบื้องล่าง และขยับไปที่กลุ่มคน เลยไปหมู่บ้านไกลๆ
ไม่พอจะจัดให้แบบอันลิมิตให้สมกับจิต
ไฝ่ต่ำ..ออกัสซั่มโทสะ
หล่อนหัวเราะร่วน
ฉันสะอึกกับคำ
ไฝ่ต่ำ
เออ นี่กูกำลังโดนคำด่าตัวเองกระทืบ
ใช่ ...การสร้างหายนะ คือความวิปลาสที่ลดคลาสโพรไฟล์ และไมด์เซ็ต
ฉันปล่อยนันยางลงกลางอากาศ
แล้วเดินำไปแกะคู่หนึ่งมาสวมใส่ ความแข็ง ความเฟิร์ม ของของแกะกล่อง
มันดี๊ดีจนตีนระริก
ใจระรี้
ดินทดสอบความกระชับไปมา สุดท้าย นั่งแหมะลงบนกองภูเขาแตะหนีบ
สันดานมัน Die Hard นะหล่อน
ฉันถอนใจยาว ก่อนพูดแบบเช็งเป็ด
ไม่ได้ห้ามจ้ะ ไม่เลย ไม่เห็นเรอะว่าเป็น God Mother บุญทุ่มซะล้นระเบียง
รัตติกาลหัวเราะขำ ในขณะที่จิบ long Island อย่างซาบซ่าน จนฉันกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกๆ
ขอมั่งสิ ...คอกเทลคลายร้อน
เนี่ยโมโหจนคอแห้งผาก ปากแตกระแหง
รัตติกาลยิ้มหวาน ส่งประกายดาวจากมือเป็นเส้นสาย ก่อนสลายวับเป็นเครื่องดื่มสีชาเข้ม ในแก้วหรูทรงสูง ลอยน้ำแข็งกลม
แระดับแว่นมะนาว โรสแมนี่ และเชอรี่
ฉันยกซดอึกใหญ่อย่างวี๊ดว้าย
รัตติกาล ยอดนางฟ้า..
อีซาตาน!!! ขี้จุ๊
คำที่จะชม กลายเป็นด่ากลางครัน
นี่มันชาดำเย็นเจ๊เกียว ข้างล่างนั่น
ฉันหมายถึงร้านชำตรงหัวมุมตีกวามชั้น ที่เคยซื้อกิน รสชาตินี้ 100% ไม่ผิดเพี้ยน
รัตติกาลหัวเราะคิก
ความเหมือนที่แตกต่างจ้ะ ที่รัก
หล่อนยกแก้วหมุนไปมาด้วยปลายนิ้วเหมือนรำฟ้อน เป็นเชิงยั่วเย้า
สุราทำให้ขาดสติ เป็นภัยต่อตนเองและคนรอบข้าง
พูดเสียงเป็นทางการด้วยสปีดไว ยังกะประกาศเตือน จากกระทรวงสาธารณสุข
ฉันเคี้ยวน้ำแข็งกลมจนแก้มตุ่ย หลังจากกรอดหยดสุดท้ายของชำดำเย็น เขย่าจนก้อนน้ำแข็งร่วงลงหน้า ก่อนคว้าก้อนสุดท้ายใสปาก
ร้า..ติ. ..กาล
กรุํบกรุ๊บ
ฉันพยามเรียกหล่อนเหมือนชายน้อยในบ้านทรายทอง ด้วยก้อนน้ำแข็งในปาก ที่สุดท้าย ก็ต้องคายลงบนมือเพราะความเย็นขึ้นสมอง
รัตติกาลยกไหล่ ส่ายหน้า อย่างเอือมระอา
เรียกทำไมจ้ะ...ไพร่สิรี
ฉันคายน้ำแข็งที่เพิ่งเอาเข้าปากอีกรอบ หล่นพรวดจนตกแตกบนพื้น
นี่ฉัน ไพร่ตรงไหนยะ
อย่ามากดทับอดีตบรรณาธิการ
รัตติกาลหัวเราะร่วน มองมาที่ฉัน จุ๊ปาก พร้อมสายตากวาดจากหัวลงเท้า ไล่จากเท้าขึ้นหัว
สำเนียงส่อภาษา
กิริยาส่อสกุล
ไพรทีคู่ควร
คำนี้พูดกลั้วหัวเราะขำ พร้อมกับการหยุดมองน้ำแข็งบนพื้นที่บัดนี้ละลายเล็กจนแทบจะไม่เป็นเกล็ด
แหม ก็มันเย็นจนขึ้นหัว
ฉันอธิบายด้วยเสียงหัวเราะขำ
อย่างไม่เห็นสำคัญ
อยากละลายพฤติกรรมไหม
รัตติกาลพูดโพล่ง ลุกขึ้นจากระเบียงอย่างว่องไว
ละลายอะไร ละลา....
ว๊าบ!!!
นังบ้า จะพากูไปไหน
ไม่เคยปรึกษา
ยังพูดไม่จบ ก็พาฉันว๊าบมา
กูจะฟ้ององค์กรยูนิเซฟ
แล้วนี่อยู่ไหนวะ
มืดตึ๊ดตื๋อ
ความฝันอันสูงสุด
ของคนธรรมดา
เสียงรัตติกาลก้องกังวานในความมืด
ฉันกำลังคิดอย่างงงๆๆ
แล้วแสงสปอตไลท์ ก็สว่างพรึบ!
รอบตัวคือเงาสะท้อนตัวเองในเดรสยาวสึดอลังการของชาแนล และเครื่องประดับเต็มยศ
ทุกมุมมองที่หันไป คือเงาสะท้อนที่เต็มไปด้วยออร่า จากกระจกเงารายล้อม
โอววว...นี่ฉัน สิรี รึ
ฉันกรี๊ดกร๊าดอย่างตื่นเต้น
ฉันช่าง...สูงส่ง สวยงาม เกินเบอร์
ซูเปอร์สตาร์..สิรี!
เสียงใสกังวานของรัตติกาลตอบจากกระจกหัวเราะร่วนอย่างใจดี
รัตติกาล ถ้านี่คือความฝัน
ฉันขอไม่ตื่นตลอดกาล
ฉันเพอยินดีอย่างเปรมปรีด์
บัดนี้เธอคือ ป๊อบไอดอล
แพทรี...ภัทรีย์
เอ๊ะ! ชื่อคุ้น
ว๊าย!!!! ดาราคลิปหลุด
ไม่เอ๊าไม่เอา...รัตติกาลลลล!!!
แพทรี! แพทรี!
เสียงกรูเนียกชื่อฉัน
เห้ยดาราคลิปหลุด
เห้ย ฉัน..สิรี
โอ๊ย!!! ทำไมมันรู้สึกเหมือนเป็นทั้งสิรี และแพทรีวะ
จิตของหล่อน ในเยื่อสมองภัทรีย์
สองคนในร่างเดียว
Bon Appetite จ้ะที่รัก
เสียงรัตติกาลดังแทรกในจิตที่ตอนนี้กำลังงง สับสน
ฉันยกมือสองข้างขึ้นกุมหัว ที่บัดนี้ มีภาพ เรื่องราวของภัทรีย์ ฉายแบบ Super Speed อัดฉีดจนหัวแทบระเบิด
หายใจลึก สิรี
อย่าถาม
อย่าคิด
แค่รับรู้
เสียงรัตติกาลดำกับแนะนำ
เมื่อฉันทำตาม ความปวด หน่วงในขมับ ค่อยบรรเทา
ในเสี้ยววินาที จิตยอมรับทั้งความเป็นสิรี และภัทรีย์ ที่แทรกผสานเป็นเนื้อเดียว
ไม่โง่เท่าไหร่...ไปคาบกระดูกซิ
เสียงรัตติกาลหัวเราะขำในหัว
ฉันไม่ใช่หมานะยะ
จิตสิรีเถียง แต่ที่ได้กลับมาคือเสียงหัวเราะขำ ที่ค่อยแผ่วเบาจนจางหายไป
หัวใจสั่นตูมตามเหมือนจะทะลุอก
เหงื่อชุ่มมือ
ร่างสั่นระริก
นี่ฉันกลัวอะไร!
ไม่ใช่เธอสิรี
ฉันเองที่กลัว
เสียงแปลกที่ไม่ใช่รัตติกาลดังแทรกจิต
เธอ...แพทรี ภัทรีย์ในสมองรึ
ฉันถามอย่างปะติดปะต่อเรืองราว
ค่ะ ..แพทรี
เสียงสมองตอบ
อุ๊ยส์...จำพี่ได้ไหม บก นิตยสารที่หนูเคยมาขึ้นปกบ่อยๆ เล่มแรกที่เข้าวงการ
ฉันถามอย่างตื่นเต้นที่สื่อสารหล่อนได้
จำได้ค่ะ พีสิรี
เสียงสมองตอบ
ว้ายยยย ดีใจจังที่หนูมีสมอง ...
เอ่อ อุ้ย พูดผิด ที่หนูจำได้แม่น
ฉันรีบแก้ตัว ที่เผลอพูดความจริงที่เคยเมาท์มอยหล่อนกับทีมงาน ว่าสวยใสไร้สมอง
พี่สิรี! หนูกลัว ...ข่าวหนูกลับไทยแบบลับๆ มันรั่ว
เสียงสมองร้องระงม
กลัวอะไร มีพี่ มีนางฟ้าซาตานอย่างรัตติการ คอยมอนิเตอร์เราอยู่ ...ต้องสู้ ต้องสู้...จึงจะชนะ
ฉันร้องเพลงลูกคอเก้าชั้นแบบเจินเจิน ในท่อนท้าย
พี่เคยเจอรัตติกาลด้วยเหรอคะ
หนูไมคิดว่าจะมีใครเคยเจอ และไม่กล้าเล่าให้คนอื่นฟัง
ฉันตอบรับ เมื่อสมองแสดงเรื่องราวที่ภัทรีย์โดนย่ำยีจากนักการเมือง โดยมีผู้จัดการสางสองเป็นนกต่อ และหล่อนคิดกระโดดตึกตาย แต่รัตติกาล เข้ามาทำให้หล่อนเปลี่ยนใจ ด้วยวิธีสุดวิปริตจิตวิตถาร สไตล์นางฟ้ามหาภัย
รัตติกาล ไม่ใช่จิตหลอนของหนูสินะคะ
เสียงภัทรีย์ ค่อยคลายกังวลลง
ก็นังนี่แหละ ที่เอาเรามาฟีเจอริ่งกัน มีตัวตนอยู่ไหมล่ะ จริงเสียยิ่งกว่าคนเป็นๆ เสียอีก
ฉันตอบด้วยความหมั่นไส้ ด้วยรู้ว่าทุกความคิด ไปถึง รัตติกาล อย่างไม่มีตกหล่น
ไม่มีใครได้แจคพอตเท่าหล่อนแล้วสิรี แพทรี จะไม่ได่เจอฉันอีกในชีวิตนี้ และสิ่งที่ฉันพูด ก็จะมีแต่ จิต ที่ได้ยิน สมองที่เป็น ข้อมูลอดีต ไม่อาจรับรู้ และอัพเกรดได้ พราะนั่นคือ Data ที่ถูกตัดการ Integrate
ดังนั้นหล่อน
หยุดเพ้อเจ้อ และหาแสง แล้วทำงานซะที
เสียงรัตติกาลดังแทรก ฉอดๆๆ และปิดด้วยคำสั่ง อย่างกะผู้กำกับสุดโหดบนเวทีละคร
จำไว้สิรี !!!
กรรม ทำหน้าที่ของมันอย่างเที่ยงตรงเสมอ มิใช่ฉัน หรือเธอ จะไปชำระสะสางแทน หน้าที่ของหล่อน คือกรรมและวิบากของหล่อนเอง เท่านั้น อย่าทำสิ่งที่เกินตัว พิพากษา ลงโทษ ใครเกินกรรมทำงาน
เสียงรัตติกาล ยังกะเอไอที่คอยแนะนำกฎ กตืกาในการเล่น virtual game ที่ฉันได้แต่ยักไหล่ยอมรับ ...ถ้าอยากรอด
นี่กูกำลัง D.O.A ในร่างดาราสินะ
แพทรี คือฐานข้อมูล งั้นที่กูรื้อคอนเนคชั่น ก็ไม่ออกดอกผลเลยสินะ โห...อุตส่าห์พล่ามม่ตั้งนาน สุดท้าย ขายไม่ได้แม้แต่ขนมถ้วย
หลับตา
ดูลมหายใจปลายจมูก
แค่ดู อย่าถาม อย่าคิด
สิ้นเสียงรัตติกาล
แสงสีเงินวาบเข้าตาเหมือนดาวระเบิด
สรุปในคลิปคือแพทรี ใช่ไหม คะ
เสียงนักข่าวหญิงตัวเตี้ยล่ำ ยื่นไมค์มาจนแทบจะยัดปาก
ฉันที่บัดนี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยสติและจิตของตัวเอง
หมับ!
คว้าไมค์ที่เสือกเข้ามาอย่างหนักแน่น
ยิ้มหวานแบยที่เห็นรัตติกาลทำเสมอ เมื่อหล่อนมีแผนร้าย ก่อนตอบ
พี่คะ ...ไมค์มันจะทะลวงปากหนูแล้วค่ะ หรือว่า ใบ้...ว่า อย่าพูด อย่าตอบ อย่าเสือก! ว้าย!!!!
ภัทรีย์หัวเราะร่วน
อันหลัง หนูไม่ตั้งใจค่ะ
นางคนยื่นไมค์เสียหน้าจนมือสั่น ในขณะที่นักข่าวคนอื่นหัวเราะขำมมุกดารา
คนในคลืป จริงไหมครับ
เขาว่า เป็น แพทรี
ฉันเปิดคลิปจากมือถือ ให้นักข่าวดูด้วยตัวเอง เพราะจำได้ว่าภาพมันนัวร์ซะจนแยกไม่ชัด ว่าเป็นแพทรีจริงๆ แม้ 80% จะใกล้เคียง
ทุกคนอึ้ง แต่สายตากลับมองภาพในโทรศัพท์ของแพทรีอย่างไม่วางตา ตลอด เกือบ 5 นาที จนจบ
พี่ๆ มั่นใจไหมว่านี่คือหนู
ฉันถามยิ้มๆ แววตาลึกล้ำ แบบรัตติกาล จับจ้องช้ากับนักข่าวเกือบสิบคนตรงหน้า ที่บัดนี้ยิ้มเจื่อน
แต่วันนั้นมีกล้องวงจรปิดจับภาพหนูที่โรงแรมนั้นได้ และชุดก็คล้ายกับในคลิป รูปร่างหน้าตาก็คล้ายมาก
ฉันหัวเราะขำ เดินออกมาหมุนตัว โพสต์สวยราวนางแบบ ที่เคยกำกับท่าทางเพื่อถ่ายแฟชั่นเซตในฐานะบรรณาธิการ
นี่เหรอคะ
แน่ใจนะคะ
แล้วในวงการมีคนที่รูปร่างเหมือนหนูกี่คน ชุดที่ใส่ มันคอลเลคชั่นที่วางตลาดในตอนนั้น ในหลายชอป หลายห้าง
พี่มั่นใจว่าคืนนั้น
มีหนูคนเดียวที่ใส่เหรอคะ
น้องไซด์ไลน์ระดับขับเฟอรารี
ก็มีปัญญานะคะ
แล้วแต่ละคน
รูปร่างทรงหนูมีเป็นสิบ
ฉันถามหัวเราะร่วนจนรำคาญตัวเอง
นี่กู...เจอบ่อย จนออสโมซิส จริตยัยรัตติกาลมาแบบโคลลนิ่งกันเลยรึ
อ้อ แล้วก็เดี๋ยวนี้มี Deep Fake กันเกลื่อน ขนาดระดับ แบลคพิงก์ ลิซ่า เซนดาย่า ยังไม่รอด ถ้าใครจะเอาหน้าหนูแบบทุกองศาจากละครไปทำมั่ง จะรอดเหรอคะ
ฉันถามนักข่าว ด้วยสายตาฉ่ำหวานขำขัน แต่ที่จริงในใจคือ
กูจะปั้นสีตีข่าวในแบบของกูมั่ง
มึงเตรียมรับกันให้หลังหัก
พี่ค่ะ...พี่มั่นใจ มากใช่ไหมว่าคือหนู
ฉันมองไปที่นักข่าวสาววัยเพิ่งจบ
ลูกแกะ...รอเชือด ให้หมาดู
สองตาเพ่งนิ่งลึก กดดันด้วยรอยยิ้มเห็นฟันสวย มือข้างหนึ่ง แตะต้นแขนหล่อนที่ยื่นไมค์ช่อง เบาๆ อย่างเป็นกันเอง
เมื่อหล่อนสบตาอย่างอึดอัดที่ถูกคาดคั้น
ฉันก็แค่วางเชอรี่ลงบนขี้ควาย
เผยแพร่ข่าวไปเลยค่ะ นี่คือคลิปของภัทรีย์ อย่าปิดบังความจริงต่อสังคม
ฉันพูดมองกล้องที่จับภาพแบบ Evita Peron และเปลี่ยนรอยยิ้ม เป็นความนิ่ง เว้นช่วง ก่อนส่งสายตาเข้มดุ
แต่ถ้าไม่จริง
พิสูจน์ไม่ได้
หนูฟ้องกลับตั้งแต่...
นักข่าว
ช่างกล้อง
ช่อง
และคนด่าในเมนต์นะคะ
งานนี้ ไม่รับกระเช้า
หนูจะใช้ทีมกฎหมายของอเมริกาที่ดีที่สุดมาสร้างมาตรฐานใหม่ค่ะ
ฉันเปลี่ยนสายตามามองกวาดทุกใบหน้า ทุกกล้อง อย่างอ่อนโยน และยิ้มหวานบางๆ
พี่ๆ คิดว่า ถ้าเป็นหนู
ใครจะล้ลลา
หน้าชื่นตาบานแบบนี้
ทั้งที่โดนปล้ำคะ
ฉันถามกลั้วเสียงหัวเราะ
ก็กูนี่ล่ะ อีสิรีทีไม่โดนปล้ำในร่างภัทรีย์
เปิดคลิปทีถูกประจาน
ให้นักข่าวชม
และท้าให้ช่องลงข่าว
ฉันถามยิ้มๆ พร้อมชูโทรศัพท์ในมือ ประกอบ
กลุ่มนักข่าว เริ่ม ยิ้มหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนเฉไฉถามเรื่องผลงาน หรือการหวนกลับวงการ แล้วก็สลายตัว
ภัทรีย์ ฉันเคลียหล่อนหลุดแล้วนะ
และนี่คือคำแนะนำ
ห้ามหวนคืนวงการอีดเด็ดขาด
เพราะทั้งหมดจะวนลูบ
และมายาในวันนี้สูญหาย
อย่าให้ความสนใจ กลายเป็นชนวนสู่การขุดคุ้ยความจริง ดีที่สุด
ฉันเดินเข็นกระเป๋าออกจากจุดสัมภาษณ์ ส่งยิ้มให้ทุกคนที่จำภัทรีย์ได้ แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ
ฉันพบตัวเองกำลังดูดบุหรี่พ่นควันริมระเบียง เบื้องล่างสองคนกำลังซุบซิบกันอย่างกระมิดกระเมี้ยน ด้วยเสียงอปดหลอด ที่ได้ยินไปทั้งซอย
อีไฝ่ต่ำแท้ ล้างของแดกดีๆ
ก็ไปถูขี้ในปั๊มฟินชินฉ่าย
(ฟิลแอนด์ชิลล์ ที่อีซิ้มตั้งเป็นภาษาจีน)
อีซิ้มยกมือป้องปากกับเจ๊โหงวหน้ามึน
โอ๊ย! ยัยนี่ เห็นตอนมาล้างจาน ก็รู้แล้วว่าต่ำตม ...มันก็ไฝ่ต่ำ ตามโคตรเหง้า
แทนที่จะโกรธ ฉันกลับสงสัย
ภาพและเสียงแบบนี้
เหมือนเดจาวู
แล้วความจำทั้งหมดก็เรียงตัว
แจ่มชัด
รัตติกาลนำฉันกลับมาที่ชนวนศึกนันยางอีกครั้ง แต่แปลกที่มันไม่อยากจะถอดเกือกปากบาลใคร
การได้เป็นภัทรีย์ ทำให้ฉันได้คิดว่า การที่เราหลุดการยึดถือตัวเอง คือสติปัญญาที่น่าสนใจ
ภัทรีย์ตัวจริง
หลอน
กลัวหัวหด
แต่ฉันในร่างหล่อน
ฉาดฉาน
เจ้าแผนการณ์
และลั้ลลาจนน่าตบ
แต่ความที่ตัวเองไม่ใช่หล่อนนี่แหละที่ทำให้สยบข่าวคลิปหลุด และเอานักข่าวอยู่หมัด ทุกคำถาม ไม่ส่งผลกระทบใจ สมองจึงฉับไวในการคลี่คลาย
อีสิรีนี่มันเนรคุณจริงจริ๊ง
ขอให้มันชิบหาย ตายคาชักโครก
เสียงด่ากราดสาปแช่งของอีซิ้มไฝขนยังดังมารังควาญถึงดาดฟ้า
เออ ช่างมึง
กรรมใคร...กรรมมัน
ปากมึง กูห้ามไม่ได้
กูไม่รับ ไม่เจ็บ ไม่ร้อนเว้ย!
ยกให้มึงทั้งหมดเลย
ฉันหัวเราะร่าในใจ
เดินเข้าไปในห้อง เปิดคลิปหนังจีนแนวตั้งที่ค้าง นอนดูอย่างสบายอารมณ์
แล้วฉากที่นางเอกกำลังจะทำหมันผัวเลวด้วยมีดสั้น
ก็ดับวูบ!
จอดำ!
และ.....?
ภัทรีย์! เคลียคลิปไร้มูล
ขู่ฟ้องสื่อมั่ว! ด้วยทีมทนายอเมริกัน
ทุกสำนักข่าวลบทันใจ
ก่อนประกาศ !
ลาวงการตลอดชีวิต
ฉันตกใจแกมงงฉงน
อ้าว! เห้ย นี่มันเหมือนในจิตจำลอง 100%
เสียงโทรศัพท์ดัง
ความที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก
เลยกดรับ จนลืมระวัง
อีคอลเซ็นเตอร์...ปอยเปต!
แต่ปลายสายักลับเป็นเสียงที่
..คุ้นหู แต่ไม่ คุ้นเคย
พี่สิรีหรือคะ?
หนูจำได้ทุกอย่าง ขอบคุณพี่ที่สุดจากใจค่ะ ไว้หนูกลับถึงต่างประเทศ โทรคุยอีกทีนะคะ ทั้งเรื่องส่วนตัวและงาน
ฉันวางสายไปอย่างงงๆ
แพทรี! ภัทรีย์!
หล่อนจำเรื่องนี้ได้อย่างไร?
มีเบอร์โทรฉันจากไหน?
หรือ....
แล้วคำตอบ
ก็มาพร้อมเสียงเคาะประตู
ฉันรีบเปิดรับใคร คนนั้น
ด้วยความลุ้นระทึก
ไม่มีใครตรงหน้า
แต่บนพื้น!!!
รองเท้านันยาง 1 แพค บรรจุ 12 คู่
แปะการ์ดดำระบุข้อความ
เปลี่ยนใจ!
แต่ไม่ เปลี่ยนตัว!
เอาไปสิยะ!!! รางวัลและ connection
XOXO คนที่เธอรู้ว่า...ใคร
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
