ดีลนางฟ้าซาตาน ที่ต้องเคาะด้วยสมองสั่ง หรือลางสังหรณ์ ก่อนตกบัลลังก์ Coutour
ตอน 18 ดีลลับ...ฉบับ รัตติกาล
2026 คือโลกแห่งการ
HYBRID
อย่างแท้ทรู
ทุกอย่างคือวิวัฒนาการผสมผสาน
แบบ Multi Function
ให้เป็นหลายอย่างในตัวเอง
ตั้งแต่...
หม้อหุงข้าว
ที่ทั้ง...หุง นึ่ง ต้ม ผัด ทอด
ต่อไป อาจจะมี มีด เขียง
ไม้ถูพื้นอัจฉริยะ
ที่พ่นน้ำยา ดูด ซับ เป่าแห้ง และปั่น
อนาคต อาจจะเสริม ขูด รีด
ด้วย ระบบ "คอลเซ็นเตอร์ "...ปอยเปต?
โทรศัพท์มือถือ
ที่สนทนา วิดีโอคอล ดูคลิป เล่นเกมส์
จัดประชุม เขียนงาน ตัดต่อภาพ
และอาจจะมีระบบช็อตไฟฟ้า
จี้โจร หรือ ให้โจรจี้?
เราเรียกมันว่า
SMART IDEA
ความคิดโคตรฉลาด
ที่อาจ...ขาด เฉลียว
ซึ่งรวมถึง คน ด้วย
อันที่จริง...
นี่ไม่ใช่ความคิดแกะกล่อง
เรา ไฮบริด
คน
กันมาตั้งแต่ยุคโบราณกาล
ผู้หญิง
ที่เป็นทั้ง แม่ เมีย และทาส
ของสังคมผู้ชายเป็นใหญ่
เธอ ได้รับเกียรติ
ที่ถูก ยัดเยียด
Multi Function มาอย่างงงๆ
แต่ก็ยึดเป็น ความภาคภูมิใจ
ของ "แม่ศรีเรือน"
เกียรติ ที่เป็นได้ทุกอย่าง
ให้เธอแล้ว!
แต่ไม่ใช่ ผู้นำ และ ผู้คิด
เป็น....ไฮบริด
ในมุมมืดของสังคม
ข่าวดี!
วันนี้...โลกเปลี่ยนไปแล้ว
เราอ้าขา 180 องศา รับ
ไฮบริด แบบชีวิตติดเทรนด์
อย่างไร้พรมแดน
สปอตไลท์
ส่องสว่างทุกมุมมืด
ยิ่งกว่า เรียลิตี้โชว์
ไม่รวมแม้แต่บนเตียง
หนุ่ม สาว ผู้เสพสุนทรีย์
ขั้น Climax
ได้ไฮบริดทุกทรัพยากร
อย่างทรงประสิทธิภาพ
จน พระเจ้า ทึ่งแทบตกสวรรค์
มาร่วม โจ๊ะ! ทึมทึม
ทุกเพศ ต่างสรรกัน
ไฮบริดความ เสียว
ด้วยสมาร์ทไอ้เดีย
แบบซีดาน
ประตูหน้ารับ
ประตูหลังแอ่น
และรองรับผู้โดยสาร
ได้พร้อมกันหลายคน
ลดโลกร้อน ด้วยแรงเสียดทาน
ออแกนิค จาก ตัณหาพาเพลิน
เบื่อ หรืออยาก เทสต์ไดรฟ์
แบบไม่ต้องควักกระเป๋า
ก็แค่...แรกกันขับ สลับกันนัว
ได้ทั้ง ผัว และ เมีย
หรือจะจัดคาราวานทัวร์
มั่วกันเป็นมหกรรม
ก็ยังไหว
นี่คือ ความสมานฉันท์
ด้วยสันติภาพสุดสร้างสรรค์
ระดับรางวัล โนเบล
7-11 คืออีกไฮบริดสายไลฟ์สไตล์
ที่สร้างชื่อเสียงระดับ
Soft Power แห่งชาติ
ที่ทั่วโลกตะลึงงัน
สมเป็น...
AMAZING Thailand
...แดนอิหยังวะ?
ที่นี่ ไม่เพียงไฮเทคด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย ที่เปลี่ยน คน เป็น แอนดรอยด์
ด้วย Protocol ...
คุณพี่! รับเบอร์เกอร์ปลาร้าไปด้วยไหมคะ
แค่ 15 บาท จาก 30 บาท
พร้อมยัดเยียดทุกโปโมชั่น
ไม่หวั่นว่า...มึงจะรีบ ขนาดไหน
โอววว ว๊าว!!
ยังครบครันด้วยระบบ ทอด ปิ้ง ย่าง และเวฟ ผ่านไฮบริดพนักงาน ที่นึกว่าจบการเรือนจาก
เลอ กะดอเบลอ คอลเลจ
กันทุกคน
ไม่มีแล้ว โลกงาน ที่...
คนจะเก่งแค่อย่างเดียว
...เฟี้ยวได้! ทั้งไลฟ์ไทม์
แม้แต่ฉัน
สิรี...อดีตบรีณาธิการความงามแฟชั่น
นิตยสาร Top 3 ของประเทศ
ที่ไฮเอนด์แบรนด์จับจอง
คุณสิรี...ผู้สมบูรณ์แบบในการ
ล้วง ควัก จานพลาสติก
สู่...สุนทรีย์ผัสสะอันนวลเนียน ของ
ชักโครกเซรามิค
Champion
ในปั๊ม Fill & Chill
จากหน้าที่งานมาตรฐาน ที่ทำได้น่าประทับใจในการ
เช็ด ถู ขัด และ แซะ
สู่การ...
แคะ!!!
ขนมถ้วยหน้ากะทิ
ธุรกิจครัวเรือนของเมียเจ้าของปั๊ม ที่พ่วงมาราวเนรมิต แบบมิตรภาพเชิงขู่เข็น
โต๊ะพับพลาสติก
ถ้วย (เวร) ตะไลหน้ากะทิ
และกล่องโฟม
ปรากฎแบบ..พร้อมแคะ และจัดส่ง
หน้าส้วม
ในเช้าวันหนึ่ง
ผู้จัดการสาขา ยิ้มหวาน ก่อนอธิบายราคา และยัดเยียดหน้าที่แม่ค้าสายฟ้าแลบ แบบ....กูก็ถูกสั่งด่วนส่งด่วน
จากเบื้องบน
สองนาที
แล้วหล่อนก็รีบเผ่น
เวร และกรรม เลยตกเป็นของกู
มึงคงเจริญล่ะ?
เอาคนส้วมที่ต้องแซะ
มาแคะ!!!
ขนมขาย ตรงหน้า..."ต้อยlette"
แต่ใครจะไปคิด?
อีขนมเวรตะไลนี่
เสือกขายดีเป็นผีแดก!
กูทั้งแคะ แล้วไปแซะ
กลับจากแซะ ก็มาแคะ
จนจะแหวะ ด้วยความหัวหมุน
รู้ตัวอีกที
อีเมียเจ้าของปั๊ม
ยิ้มแฉ่ง จนเห็นฟันทอง
ของแดก กับ ของแหก
เสือกอุ้มสมกันยังกะผัวเมีย
แต่กูละเพลีย !
ทั้งที่ไม่ "ได้เสีย" พรหมจรรย์
แล้วทุกวัน...ก็ผันผ่านไปสองเดือน
เหมือนโกหก
ทว่า...
วันหนึ่งที่นั่งแหมะเป็นแบะแซติดเก้าอี้ชายหาด อย่างหมาเหนื่อย อยู่หน้าแผงที่ว่างเปล่า
ฉันก็กลายเป็น
เดมี่ มัวร์ เวอชั่นนัน "โบถอก"
ที่ไม่มีผัวหล่อ ดัง และปัง ถึงสามคน
ในวัยลงโรง ด้วย
Indicence Proposal
ข้อเสนอที่ ควาย เท่านั้น จะปฏิเสธ
พี่สิรี!
มาอีกละ ..อีปุยฝ้าย
อดีตเบ๊ชันล่าง ที่ย่างขึ้นบัลบังก์
แต่คราวนี้..ไม่มีค่ะ ที่จะสะดุ้ง
ฉันหันแบบงามๆ
ไม่ใช่...ปุยฝ้าย!
สาวสวยในเดรสลาย Emilio Pucci เดินลมพลิ้วตีกระโปรงมายังกะภาพฝัน
จำพราวได้ไหม
ฉันลุกขึ้นยิ้มรับ
คุณพราว..แบรนด์เมเนเจอร์บริษัท Syllable เคยส่ง Louis Vuitton มาให้ถ่ายแฟชั่นปก สมัยพี่ทำนิตยสาร
ฉันทักและทวนความสัมพันธ์
หนูตามหาพี่มาเดือนนึงแล้ว ไม่คืดว่าจะได้เจอ เพราะเบอร์เดิมติดต่อไม่ได้
หล่อนยิ้มหวานอธิบาย ฉันก็ยิ้มรับ พยักหน้าเป็นจังหวะ ก่อนหัวเราะตอบ
หนีแกงค์คอลปอยเปตค่ะ
หล่อนหัวเราะรับมุก ฉันเลยหัวเราะไปด้วยทั้งที่พูดจริง ไม่แก้ ไม่ขยาย
อยากได้พี่มาทำงาน คือตอนนี้หนูตั้งบริษัทกับเพื่อน ทำพีอาร์ครบวงจร พวกแบรนด์แฟชั่น และบิวตี้ กลุ่มรองลงมาจากนิตยสารหน่อย ไม่ไฮเอนด์เท่า คือเน้นตลาดกลางในประเทศ
ฉันพยักหน้า แต่ไขว้มือไปข้างหลัง กระหวัดสองนิ้ว และยกขาจิกเท้าในนันยางแบบเก๋ๆ สไตล์นางเอกหนังรอมคอม จนสะดุด
อุ้ย..ระวังค่ะ
คุณพราว รีบเข้ามาประคองต้ว ไม่รู่เลยว่ากูดีใจจน Error 404
พราวนภิศ ทิ้งนามบัตร หลังจากนัดหมายกันอีกทีในออฟิศของหล่อนบนตีกสูงย่านสาทร หล่อนขับบีเอ็มรุ่นล่าสุดอออกไปยังไม่พ้นลานปั๊ม
กรี๊ดดด!!!!
ฉันกระโดดตัวลอยจนนันยางปลิวหลุดตีน
ปลดอีกั๊กเขียวสะท้อนแสงเหวี่ยงลอยไปติดพุ่มเข็มข้างๆ
กู...คือ Katy Perry
และคำรามสู่บังลลังก์
Ooh, ooh
You're gonna hear me roar (hey)
Ooh (you'll hear me roar), ooh
You're gonna hear me roar
Roar, roar, roar, roar, roar
โบร๋ววววว!!!
อีห่า หมาหอน
มึงน่ะ แดกตีนไก่ไปเหอะไอ้จ้อน
กูจะเสวยคาเวียร์ และเบียร์คราฟท์
ฉันคิดแล้วเอานันยางอีกข้างในตีนปาจนมันวิ่งหางจุกตูด
หอนอากูเสียมู๊ดหมด
แต่ไม่เป็นไร
โอมมม...เคที่ ทรงประทับ!
Ooh, ooh
You're gonna hear me roar (hey)
Ooh (you'll hear me roar), ooh
You're gonna hear me roar
Roar, roar, roar, roar, roar
เธอ! อีป้าส้วม มันบ้าไปแล้ว
สองสาวพนักงานร้านสะดวกซื้อที่อกมากินข้าว ชี้ชวนกันตั้งข้อสังเกต เมื่เห็นฉันเต้นยึกยัก ด้วยสองตีนเปล่า และไปเกาะโต๊ะขนมถ้วย เขย่าหัว ก่อนโก่งคอสูง เหมือน นางสืงห์ คำราม
เสียงเพลงในหัวใจเหมือนถูกสแครช แล้วตามด้วยเสียงแผ่นแตก
แคร๊ก!!!
มึงสองคนนี่ ทำกูเสียมู๊ดหมด
นี่ เคที่ พอรรี่ นะเว้ย!!!
ช่างแม่ง! แผ่นแตก
กูจะแหก Roar ต่อเอง
Hear me Roarrrrrr....
แคะหนมถ้วยหน่อย ป้า!!!
เอ้า อีอาบังขายถั่ว ก็เสือกจะมาแดกตอนกู Roar
หาพ่อเมิงเรอะ!
ไม่เห็นรึว่า กูแคะขายเกลี้ยงจนแทบจะควักลายบนเนื้อถ้วย
หมดแล้วจ้ะ..อาบังสุดหล่อ
แต่ปากเสือกพูดหวานเจี๊ยบ
____________
แล้ววันที่นางสิงห์กลัปไพรพนาก็มาถึง
ฉันงัดกรุสมบัติที่ซุกเก็บไว้ในกระเป๋าเดินทางบนตู้เสื้อผ้าออกมาอย่างตื่นเต้น นี่คือสมบัติเซตเดียว ตลอดชีวิตการเป็นบรรณาธิการนิตยสาร ที่ตั้งใจเก็บเพื่อเป็นอนุสรณ์ความสำเร็จในอดีต
และวันนี้..เรา ได้เฉิดฉายอีกครั้ง
ด้วย Total Look ที่มี Audrey Hepburn เป็นแรงบรรดาลใจ
Little Black Dress ดำตกรุ่นของ Gucci แมทช์ ส้นเข็ม Chanel ฤดูใบไม้ร่วง 2020
นาฬิกา Cartier เรือนเหล็กทองคำขาวเพรียวบาง และตุ้มหูเพชร Tiffany เม็ดจิ๋ว
พราวนภิศ ออกมารับด้วยตัวเอง เมื่อฉันถึงอาคารสำนงาน
แววตาหล่อนฉายชัดถึงความชื่นชม พึงใจ เหมือนอดีตที่เราเคยได้รับการแนะนำเพื่อร่วมงานกันครั้งแรก
ระหว่างพาทัวร์แผนกต่างๆ ที่ฉันเกี่ยวข้องในฐานะ Project Editor สำหรับสื่ออนไลน์ และอธิบายกระบวนการผลิตงานไปด้วย
ทุกสายตาของทีม ต่างแสดงออกถึงรอยยิ้มเป็นมิตร และชื่นชม ยิ่งเมื่อหล่อนเอ่ยชื่อ นิตยสาร ที่ฉันเคยทำมาหลายปี บางคนถึงกับประหม่าอย่างเก็บอาการไม่อยู่
สุดท้าย ฉันและพราวนภิศ ก็มาสรุปจบการร่วมงานกันในห้องทำงานส่วนตัวของหล่อน บนโซฟาเรียบเท่ไตล์สแกนดิเนเวียนที่จำลองบรรยากาศ Sea Villa ที่มีวิวตึกระฟ้าเป็นฉากหลังอันโอ่อ่าเลอค่า
พี่สิรี พร้อมเริ่มงานเร็วที่สุด วันไหนคะ
หล่อนถามฉัน ก่อนหันไปรับมาร์ตินี จากเลขาสาวในสูทดำ กระโปรงทรงดินสอ
ฉันยกลาเต้ขึ้นจิบ ค่อยๆ วางแก้วลงบนจานรอง นุ่มนวล ช้า ในขณะที่มองหล่อนไม่วางตา ด้วยยิ้มบาง แต่ปลายเท้าจิกพื้นด้วยความกดดัน ลังเล
คุณพราว คิดว่าพี่ทำได้เหรอคะ
หล่อนหัวเราะเบาๆ ก่อนตอบเสียงผ่อนคลาย แฝงความมั่นใจ
พราวมั่นใจค่ะ
ฉันผงกหัวเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มมุมปาก
ขอบ ในขณะที่สองมือประสานหลวมบนตักซ่อนอาการสั่นระริก ที่ไม่ใช่ความตื่นเ
ก่อนหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า และมองวิวนอกผนังกระจกครู่หนึ่ง ถอนใจบางๆ ก่อนหันมายิ้มให้คู่สนทนาที่นั่งตรงกันข้าม
พี่เองก็มั่นใจค่ะ
ฉันตอบเสียงนิ่งลึก
หล่อนเผยอยิ้มกว้าง พยักหน้ารับ แต่ก่อนที่ปากสวยนั้นจะขยับ ฉันก็พูดต่อทันที
Deliver End Benefit สู่ Target พี่มั่นใจจากประสบการทำงานยี่สิบปีในนิตยสาร นี่คือสิ่งที่ทำให้คุณพราวก็มั่นใจในตัวพี่ด้วย
แต่..
พี่ไม่มั่นใจในรูปแบบที่แตกต่างกันของยุค hardware ที่เป็นรูปเล่ม กับ Digital Software ชนิดสื่อที่แตกต่างกัน มันใช้ทักษะคนละแบบกันค่ะ
พี่มองภาพรวมได้ในฐานะอดีตบรรณาธิการ เขียนบทความได้ดี และรู้จัก Tone and Manner ของ Product และการ Delivery
แต่...ต้องบอกตรงๆ ว่า พี่ยังไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด เพราะพี่ขาดพื้นฐานในการเขียน แบบ Copywriter ที่ใช้คำกระชับ สั้น และ Hard Sale ที่เข้ากับรูปแบบสืาอออนไลน์ที่เน้น Impact ฉับไว และสนุกไปกับการตัดคลิป ...งานนี้ พี่มันใจ 50%
และพี่ Insecure ในการรับงานที่ไม่ 100%
ยิ่งในฐานะคนทำงานประจำ
ฉันยิ้มอ่อน ด้วยแววตาขอบคุณ ต่อพราวณพิศ ซึ่งยังคงพยักหน้าเป็นจังหวะอย่างสงบ ด้วยยิ้มมุมปาก
พี่อาจจะเหมาะกับการร่วมงานเป็นโปรเจกต์มากกว่าไหมคะ..หรือถ้ามีอันไหนที่คุณพราวคิดว่าเหมาะ จะส่งข้อมูลมาให้เสนองาน ก็จะดีกับทั้งสองฝ่าย
ฉันพูดยาวอย่างโล่งใจ ความเกร็ง และภาระจากความคาดหวังคลี่คลาย
ฉันกลับมาถึงห้องเช่าตอนบ่ายแก่ๆ ผลักประตูห้อง แล้วเดินไปจุดบุหรี่สูบริมระเบียง
ภาพและเสียงการสนทนาโต้ตอบยังวนเวียนในหัว
พีไม่ปิดโอกาสตัวเองที่จะร่วมงาน แต่พี่อยากเปิดโอกาสให้คุณพราวและบริษัท ได้ลองเพิ่มคนที่เหมาะสมมาเป็นตัวเลือก
พราวนภิศ ยังคงยิ้มอ่อน แต่ยอมรับฟังด้วยความเสียดายเล็กๆ ในประกายตา หล่อนเดินมาส่งถึงชั้น Ground ของอาคารสำนักงาน
พราวมั่นใจว่า เราจะต้องได้ร่วมงานกันค่ะ ไม่ว่าจะในรูปแบบงานประจำ หรือเฉพาะโครงการ
หล่อนตบมือเบาๆ ลงหลังมือฉัน
ขอบคุณในความตรง จริงใจ และมืออาชีพค่ะพี่สิรี
.
ฉันรู้สึกได้ถึงความจริงใจ และคำสุดท้ายก่อนแยกจากของหล่อน มันมีค่ามากจนฉันแอบเสียดาย
พี่สิรียังเป็น
สุดยอดบรรณาธิการ
เหมือนเดิม
ขอบใจคุณพราว..ฉันรำพึงในใจเมื่อมองควันบุหรี่ลอยล่องเป็นควันจาง
บัดนี้ความโล่งใจ
ได้กลายเป็น...
ความโคลงเคลงในสมอง
นี่กูโง่ หรือ บ้า
ทิ้งเงินเดือนครึ่งแสน
เพราะสัญชาตญานภายในมันขัดแย้งกับผลประโยชน์ที่จะพลิกระดับคุณภาพชีวิต สู่มูลค่าที่ความสามารถคู่ควร
ฉันควรออกจากเซฟโซนเพื่อรองรับ และขยายประสิทธิภาพของตัวเองไหม
ฉันตัดสินใจไปแล้ว
....
แต่มัน....ยังค้างคา
ฉันทำถูก?
....หรือ ผิด
ที่เชื่อหัวใจ
มากกว่า สมอง?
ควันบุหรี่กลิ่นแบลครัสเซียน ลอยเข้าจมูกมากับสายลมอ่อน
เมื่อหันหลังจากระเบียงก็ต้องตกใจ
พื้นระเบียงขนาด 10 ตารางเมตร
กลายเป็นพูลบาร์สุดหรูระดับเพนท์เฮาส์ร้อยล้าน
รัตติกาลในชุดว่าบน้ำของชาแนล เดินขึ้นจากจากุชชี่สีดำกรุทองที่ฝังลึกลงจากระนาบพื้นพรมเนื้อแน่น
น้ำถูกตีวนเหมือนเกลียวคลื่นมะลังเมลือง
เมื่อเท้าแตใกล้แตะพื้น ปรากฎ คริสเตียน ลูบูตองส้นเข็มรองรับ พร้อมผ้าคลุมยาวเนื้อโปร่งเปล่งประกาย พรางชุดที่แห้งสนิท ตั่งหูระย้าย้อย กำไรข้อมือรูปงูเกี่ยวกระวัดในเซ็ต Serpenti ของบูการี ยิ่งส่งให้ทั้งเรือนร่างสูงส่งเกินมนุษย์ เลอค่าเหนือจักรวาล
หล่อนดีดก้นบุหรี่ไปตรงที่ว่าง หลังพ่นควันจากริมฝีปากน้ำตาลทอง
พื้นที่ก้นบุหรี่ตก กลายเป็นเลาจน์บาร์และโซฟาเซ็ต ระดับ Kempinski Hotel
ฉันตะลึงงันด้วยความรู้สึกทึ่งระคนตื่นเต้น กับความหรูหราแบบบิลเลียนแนร์ที่เกิดบนระเบียงอพาร์ตเมนต์ 3500 บาท
ที่บัดนี้ ระเบียง เหมือนถูกขยายใหญ่และโอ่โถงเกินความจริงไปมาก
เหนือจินตนาการ
หล่อนทิ้งตัวลงบนโซฟา ไขว่ห้างและรับมาร์ตินี จากบัทเลอร์ที่หน้าตาเหมือน Elvis Presley
ฉันมีคำตอบนะ
หล่อนยิ้มซุกซน และหัวเราะร่วน หลังคำพูด
ไม่ๆๆ ไม่เอาแบบโย่โย่ตกตึก
ไม่เป็นผีศาลแมวนอน
และไม่ไปแผนกคัดกรองวิญญาน
ฉันปัดป่ายมือเป็นพัลวัน พูดเงื่อนไขแบบไม่หยุดหายใจ กับสิ่งที่หล่อนเคยทำ ด้วยแววตาเลิกลัก
รัตติกาลหัวเราะร่วน
หัวเราะแบบนี้....
กูซวยทุกบ่อย
หล่อนตบมือสวยๆ ลงบนที่นั่งข้างๆ
แต่ฉันค้างจนต้องขยี้ตา
ประกายเพชรมูลค่าหลายล้านมันแยง จนตาเบลอ error 404 ไปชั่วขณะ
ยิ้มแหยๆ เดินไปนั่งข้างหล่อนเหมือนหมาโง่ กับเจ้านายจิตวิปลาส
Elvis ถือถาดเงินเสิร์ฟ Cosmopolitan แก้วใหญ่ อย่างรู้งาน และรู้เทสต์ พร้อมบุหรี่มวนสลิมดำยาว ที่เสียบเรียงในแก้วไวน์ เหมือน กูลิโกะป๊อกกกี้
ฉันมองแหวนบนนิ้วรัตติกาล สลับกับ เอลวิส หลายครั้ง
เพชก็แยงตา
ผู้ชายก็แยงใจ
สุดท้ายหยิบ "มวนยาว"
ของเอลวิส จ่อปาก
มือขาวใหญ่ จุดไฟแชครูปผลึกเพชร ให้ถึงปลาย
ว๊ายกรี๊ด!
ขอทั้งมือ ทั้งคน
โนสนป๊อกกี้...
สิรีจะงาบ ราชาร็อคแอนด์โรล
อันนี้ทั้งสมองและหัวใจ
ไฟเขียวแบบเสียว!สะเทิ้ม!!!!
หุหุ
อะแห้ม!!!
ฉันสะดุ้งโหยงกับความคิดที่จะลาก บัทเลอร์ มา love me tender กับ teasure เวอจิ้นของตัวเอง
หันยิ้มหวานให้รัตติกาลที่เสือกรู้ไปหมด
ก่อนยกซด
Cock! Cock! ...
COCKTAIL
โอย...สำลักทั้งควันบุหรี่ทั้งดีกรีเครื่องดื่ม
Elvis ขยิบตายิ้ม
ก่อนเดินกลับเลาจน์
โอ๊ยยยย...กูร้อน
ป๊อก!! โอ๊ยยย เจ็บ!
โอะโอะโอ๊ย เจ็บ เจ็บ เจ็บ
น้ำแข็งก้อน...
คลายร้อน
รัตติกาลพูดกลั้วเสียงหัวเราะ
หลังจากโยนน้ำแข็งก้อนเล็กจากอากาศ
ใส่หัวกบาลกู!
ถ้าหล่อนยังปล่อยจินตนาการบนเตียงอีก ฉันจะเปลี่ยนเขาเป็น Elf บ้านกริฟฟินดอร์
หล่อนพูดและทำท่าจะดีดนิ้ว
ฉันรีบห้าม
ไม่ได้แทะ..
กูขอและเล็มแบบห่างๆ อย่างฟินๆ
สรุป อยากได้คำตอบ ?
เอลฟ์ ?
หรือเอลวิส?
เอลวิส ว๊าย!!! คำตอบสิยะ
แต่เอาหมดยกเว้น เอลฟ์ ก็ดีจ๊ะ
ฉันรีบตอบ
รัตติกาลส่ายหน้ายิ้มๆ พร้อมยักไหล่กว้างเนื้อเนียนผ่อง ได้รูป
งั้นจะส่งไปรียูเนียนพร้อมกันในโลงใต้สุสาน
คำตอบ!
ฉันเอาแค่คำตอบก็พอเพียงดีจ้ะ
แม่นางฟ้าสาระภีปี่ชวา
ฉันรีบปฏิเสธ
รัตติกาลพยักหน้าหงึกๆ ด้วยแววตาเห็นใจจนแทบจะมีน้ำตาร่วงแหมะ
แต่กูไม่โง่อีกแล้วเว๊ย!!!
NEW สิรี...รู้ทัน
หน้าแบบนี้แหละที่จับกูเหวี่ยงตึกเป็โยโย่
แต่เอ๊ะ...
หล่อนมีน้ำตาหยดเคลียแก้มสีชมพู
ก้มหน้าลง
สะอื้น
ฉันใจเสีย
นี่กูเลวจริง
ที่มองไม่เห็น...
ความอ่อนโยน และน้ำใจของหล่อน
นี่คงจะสงสารจับหัวใจ
กำลังจัเข้าไปปลอบ
งั้น.....ไปตาย!!! กันเลย
รัตติกาลคว้ามือหมับ!
พร้อมกับพูดด้วยเสียงกะตือรือล้น
เงยหน้าปาดน้ำตาเล็ดที่ไหลจากการ
หัวเราะร่วนอย่างบ้าคลั่ง
เหมือนอีผมสองสี Cruella
ไม่ใช่ความซึ้งห่าเหวอะไร
รัตติกาล!!!!
อีนางฟ้ามหาภัย!
ตอนนี้นิตยสารหัวไทย ก็เหลือไม่กี่เล่มแล้ว โชคดีที่มีเครือบริษัทเมืองนอกสนใจจะร่วมลงทุน
พี่จรีย์พูดเรียบๆ ยกเอสเพรสโซแก้วจิ๋วขึ้นจิบ ควันบุหรี่ในที่เขี่ยยังลอยเป็นสาย ก่อนถูกลมอ่อนพัดหาย
ฉันเหมือนเพิ่งได้สติ
ความทรงจำก่อนหน้าหายไปช่วงหนึ่ง
พบตัวเองนั่งไขว่ห้างบนโซฟา ฝั่งตรงข้ามพี่จรีย์ บรรณาธิการบริหาร และเจ้าของหัวหนังสือ
ที่ร่วมบุกเบิกด้วยกันมาหลายปี
ทำไม...
เหมือนความจำหาย
นึกไม่ออก..ว่ามานั่งตรงนี้ตอนไหน
ฉันมองรอบๆ ตัว อย่างสำรวจ
มันก็มุมโซฟาริมดาดฟ้า ที่ต่อเนื่องกับพื้นที่ทำงานแผนกต่างๆ ในตึกสูง ที่เรามักจะมานั่งคุยงาน และเปลี่ยนบรรยากาศ
เหมือนเดิม
แต่...เหมือนเดจาวู
ฉันสลัดหัว จนพี่จรีย์ขำ
นี่แก ดื่มหนักล่ะสิ เมื่อคืน
ฉันยกนิ้วขึ้นนวดขมับ
ยิ้มอ่อน...
ก็...ทั้งไวน์ แชมเปญ และแบลครัสเซียน
พี่จรีย์สายหน้า
ล่อ...สามกษัตริย์เลยนะนั่น
ฉันยักไหล่แบบตลกๆ กลบเกลื่อนความทรงจำที่หายไป
จิ๊บๆ ...หนูแค่มึนนิดหน่อยกับข่าวดี ที่เราได้ทำนิตยสาร...ไม่ต้องปิดตัว
พี่จรีย์ พ่นบุหรี่คำสุดท้าย ก่อนจี้ลงบนฐานแก้วเจียระไน แล้วเดินถือ Mock Up นิตยสาร เดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัว
ฉันมองนาฬิกาข้อมือ แล้วรีบสะสางงาน เพื่อให้ทันนัดลูกค้าคาเทียร์ ยังมีเวลาอีกสองชั่วโมง
ได้ยินเสียงไกลๆ พี่จรีย์คงลืมของ
พี่จรีย์ลืมอะไรคะ
ฉันถาม ทั้งที่ก้มหน้าวงคำผิด บน Mock Up นิตยสารอีกชุดในมือ
แทนคำตอบ
คือกลิ่นน้ำหอมขวดละหมื่น
โชยอ่อนๆ และเสียงส้นสูง
ที่เดินมาใกล้
ฉันตะลึง!
เมื่อเงยหน้า
สุภาพสตรีสวยจนไม่อาจมองตรง ที่เหมือนมีรังสีรอบตัวส่องสว่าง ในคอกเทลเดรส
คอลเลคชั่นล่าสุด
แบบเดียวกับปกนิตยสาร
ที่ฉันถืออยู่!!!
เป็นไปได้อย่างไร?
เพราะยังไม่เข้าเอเชียเลย
ฉันแอบชำเลืองหล่อนด้วย
ความเกรงใจ ความรู้สึกต่ำต้อย
ที่เกิดอย่างไม่มีเหตุผล
ทั้งที่..เคยร่วมงานกับ
เซเลบพันล้าน
ลูกท่าน หลานเธอ
และนางแบบระดับโลก
แต่ไม่มีใคร!
สวยสง่า บารมีล้น
จนกดดันได้เท่า
....
รัตติกาลค่ะ
หล่อนแนะนำตัวง่ายๆ นั่งไขว้ขาในรองเท้าลูบูตอง รุ่นที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อสองวันก่อนในมิลานรันเวย์
คุณสิรี...
ยินดีที่ได้พบ อีกครั้ง!
หล่อนพูด ในขณะที่ร่างบัดนี้นั่งกลางโซฟายาว ที่พี่จรีย์เคยนั่ง เหมือนเจ้าของบัลลังก์
ฉันสูดลมหายใจลึก และผ่อน อย่างแนบเนียน ปั้นหน้านิ่ง ทั้งที่ใจระทึกยำเกรง จนรำคาญตัวเอง
กูเป็นบ้าอะไร
กับยัย....เห้ย
ท่าน
เอ้า เรียกจิกในใจยังไม่ได้
ดิฉันไม่คิดว่าเคยพบกัน
คุณ...จำคนผิดรึเปล่า...เอ่อ..คะ?
ร่างนั้นพ่นบุหรี่มวนสลิมยาว สีเชอรี่
พรีเมี่ยมทั้งดีไซน์ และกลิ่นหอม
เอาบุหรี่มาจากไหน?
ไม่เห็นถือ แม้แต่กระเป๋า
นี่กูบ้า..คิดว่า เสก กลางอากาศ ?
แถมพอสลัดเบาๆ
ปลายดันติดไฟ!
มายากล? ลึกลับจนน่ากลัว
หล่อนยิ้มมุมปาก ด้วยนัยน์ตาขำ
Untold Magic ค่ะ
เกิดมาก็เก่งเลย !
คุณสิรี...เชื่อไหมคะ
หล่อนตอบ เหมือนอ่านใจ แล้วดูดบุหรี่ พ่นควันเป็นม่านหมอก
ฉันมองตาม ควันบุหรี่เหมือนเชื่อมบางสิ่งบางอย่างที่ค้างคา ที่ฉันเองก็นึกไม่ออก
ความคุ้นเคยที่ต่างระดับ?
คำถาม...ที่รอคำตอบ?
จากสัญญา ที่เหนือกว่า
จิตใต้สำนึก
เลือก...สมอง หรือ หัวใจ ?
จู่ๆ คำพูดนี้ก็ผุดขึ้นในจิต อย่างไม่มีต้นสายปลายเหตุ...
มาทำงานกับฉันไหม
คำถามเรียบแต่โยกคลอนความคิด ทำฉันอึ้ง จนเงียบ และอยากจะหลุบตาหลบ
แต่เหมือนมีพลังดึงดูดให้จับจ้องนัยน์ตากลมใสในกรอบขนตายาว
ภาพหลอนเกิดขึ้นอีกครั้ง
เมื่อ สีของนัยน์ตานั้น
เปลี่ยนจากดำ เป็น
น้ำตาลเข้ม
เขียว
ฟ้า
แต่เพียงอีกกระพริบตา
แววตาขันลึกนั้น..
กลับเป็นสีดำ
คะ? หมายความว่าอย่างไรคะ
ฉันถาม ตั้งใจละสรรพนามของผู้ตรงหน้า เพราะไม่รู้จะเรียกอย่างไร ที่ลงตัว
หล่อนยิ้มปริศนา ตอบเสียงระเรื่อย พร้อมยกมือขึ้นกางเล็บกรีดกราย สนใจกะรัต น้ำงามที่ประดับระยิบระยับมากกว่าฉัน
ก็อย่างที่พูด
คุณไม่น่าจะอ่อนทักษะ
จนไม่เข้าใจ
แต่..
อาจจะไม่มั่นใจ
เมื่อ "ผ่านสมอง" ด้วยลอจิก
กูด่าเปิง ถ้าใครมาพูดแบบนี้
นี่มัน บรรณาธิการนิตยสารนะเว้ย
ทุกคำ ทุกจริต แม้แต่ช่วงเว้นคำ
กูรู้ถึงไส้คนทุกขด
แต่กับ...
มันเซ่อได้อย่างน่าตบ
ทั้งที่นั่นคือการเสนองาน
แล้ว
...เป็นใคร?
มาที่ระเบียงส่วนตัวได้อย่างไร?
หรือ VVIP เจ้าของทุนร่วม ที่พี่จรีย์เชิญมาดูการทำงานของนิตยสาร
ไม่ใช่!
ถ้าเป็นผู้ร่วมทุน
จะมาฉกฉันที่เป็นสันหลังนิตยสารที่กำลังจะร่วมทุนไปทำไม
หรือ ดึงฉันไปทำงาน
แล้วจะหาคนแทน?
เสียงหัวเราะร่วน ใสกังวาน ที่ยังเชยชมเรียวเล็บราคาแพงเกินคนรวยระดับพี่จรีย์ จะตัดใจใช้จ่าย
ปลุกฉันจากความคิดสับสน
เสียงนั้นยังพูดต่อ
สมอง กับ ใจ
" มายาของซาตาน "
แหม...พูดแล้วเหมือน เชคสเปียร์
หล่อนหัวเราะเย็นๆ จนฉันขนลุก
อมนุษย์!!!
คำนี้เกิดขึ้นในจิต จนตัวสั่นระริก เหมือนจับไข้
ไม่ใช่ !
มันแค่การแสดงอำนาจ
แบบ..ควีน อลิซเบธ
สองปี!
นิตยสารจะพังทลายพร้อมลมหายใจสุดท้ายของทั้ง Cycle
เลือก! สื่อดิจิตัลตอนนี้
กับฉัน แล้วคุณ
อาจจะ...
ไม่กระโดดตึก!
หรือล้างส้วมรายวัน
เสียงพูดเนิบช้า เหมือนท่องกวี แต่หยุดบางจังหวะ
เน้นบางคำ
หนักในประโยคสุดท้าย
เหมือนคำทำนาย จนฉันเข่าอ่อน หมดแรง ในท่านั่งหลังตรง เกร็งจนเมื่อยต้นคอ
บ้าอะไรเนี่ย!
โรคจิตรึเปล่า
หรือ ประสาทไม่ดี
สมองหาคำอธิบาย หักล้างใจที่วูบวาบเหมือนถูกทะลวงเป็นรูโหวง
เป๊าะ!!!
เสียงดีดนิ้ว ของผู้ตรงหน้าดังขึ้น และในทันใด ชายหญิงภูมิฐานในชุดสูทดำอาร์มานี่ เสื้อขาว เดินผลักประตูกระจกชั้นใน
ค้อมหัวต่ำให้ผู้เรียก
และถอยไปยืนสงบเบื้องหลัง
ดู ! และ
ตัดสินใจ !
สิ้นคำพูดจากปสกสวยปลั่งประกายทอง
สองผู้มาใหม่ วางโน๊ตบุ๊ก ลงตรงหน้าฉัน
ผู้หญิงที่คุกเข่าลง
เปิดเวบไซต์บริษัท
หมายเลขจดทะเบียน
ผลงาน และลูกค้าทั้งใน และต่างประเทศ
ระดับพรีเมี่ยม
ผลงานสื่อออนไลน์ที่คุ้นตา
ทั้งหมด เป็น ของจริง!
ฉันเงียบงัน
เมื่อสองพนักงาน
ได้ถอนตัวจากไป
7 หลัก!
มากกว่าตอนนี้เท่าตัว
เสียงกังวาน
นิ่ง..หนัก
เหมือนกำลังพิพากษามากกว่าการยื่นข้อเสนอ
ฉันมองเอกสารตรงหน้า
สัญญาจ้างงาน ระบุตัวเลข และเงื่อนไขทีเกินจะเชื่อ
โอนเงินล่วงหน้า 3 เดือนทันที!
นับแต่ลงนาม
ดีลนี้...สำหรับ
สมอง!!! แบบคุณ
เสียงอ่อนหวานละมุน เปล่งเบาๆ ในม่านบุหรี่บางๆ
เซ็นไปเหอะ
แล้วดูว่ามีเงินโอนเข้าจริงไหม
ใครบ้างไม่อยากได้ลาภก้อนโต
มึงจะอยู่อีกสองปีกับ...
วงการที่มึงก็รู้
กำลังจะ...
สูญพันธุ์! แบบไดโนเสาร์
ให้โง่เรอะ
ฉันมองหล่อนอย่างอึดอัด ทั้งที่ไม่มีหตุผลที่จะปฏิเสธ ...ดีลพิเศษ
จรดปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบน
ช่องลายเซ็น
แค่แกร๊กเดียว!!!
มึงอย่าโง่..
อีสิรี กำขี้ดีกว่ากำตด
ร่างตรงหน้ายกกระดาษขึ้นสะบัดกลางอากาศ เหมือนเร่งให้น้ำหมึกแห้ง
หล่อนยิ้มลึกลับ
ด้วยแววตาชวนขนลุก
หัวเราะร่วน
มนุษย์โง่!
ในที่สุดก็ไม่หลุด
จากสันดานดิบ
หล่อนสะบัดกระดาษในมืออีกครั้ง
เปลวไฟปริศนา สีแดงสดเหมือนเลือด
ลุกไหม้จากปลายเอกสารที่ฉันยื่นให้
จนหมดแผ่น
เถ้าระยิบระยับลอยคลุ้ง
ท่ามกลางละอองฟุ้ง ยังได้ยินเสียงหัวเราะทียิ่งนาน ยิ่งบ้าคลั่ง
ท้องฟ้ายามเที่ยง มืดมัวเหมือนมีพายุหนัก
สายฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นเส้นนับสิบพร้อมๆ กัน จนเหมือนรอยร้าวของโลกที่ใกล้จะแตก
ร่างตรงหน้าทรงกาย
ลอยตัวขึ้นเหนือพื้น
เหนือระดับสายตา
และหยุดคว้างกลางสายฟ้า
ฉันลุกขึ้นวิ่งหลบหลังโซฟาที่นั่ง เมื่อเรียกสติได้อย่างหวุดหวิด กับทุกสิ่งตรงหน้า
ที่อุบัติในเสี้ยวนาที
ร่างนั้นชี้นิ้วมาที่ฉัน
พร้อมกับปีกสีดำใหญ่ที่งอกออกมา และดวงตาแดงฉาน
กลุ่มควันดำพวยพุ่งจากทุกอณูร่าง
เข้มข้น เป็นเส้นสายนับพัน
และเมื่อมันคลายลง
ร่างซาตานที่แท้จริงก็ปรากฎ
เล็บทั้งหมดกลายเป็นสีดำยาวเหมือนสัตว์นรก บนหัวมีเขางอกงุ้ม
ใบหน้าสวยเข้มข้นด้วย
ความงามอันตราย สุดสะพรึง
จำไม่ได้รึสิรี ..
เราเคยพบกันมาแล้ว
ได้เห็นเจ้า
กระโดดระเบียงนี้
เสียงเย็นยะเยียบ นิ่งลึก แทรกเสียงครืนครันของสายฟ้า
ฉันกลัวจนกอดตัวเองแน่น สองมือสั่นระริก
ไม่ ...ไม่เคยเจอ
ฉันไม่เคยกระโดดตึก
และจะไม่ทำเด็ดขาด
ร่างซาตานหัวเราะร่วน
ฉันคือ...รัตติกาล
ไม่คุ้นเลยรึ ? สิรี!!!
เราคือสิ่งที่เจ้าเรียกหา และหยอกเย้า
รัตติกาล!!!
ความมืด
ที่มีรูปสว่างไสว
ฉันสะบัดหน้าแรง ตะโกนในความอึงอล
ฉันไม่เคยรู้จัก...รัตติกาล!
เสียงหัวเราะจากร่างปีกกำลังกระพือ ดังกรีดจักรวาล
มนุษย์โง่
เจ้าส่ง...
กระดาษเปล่า!!!
สิ้นเสียง
ทุกสายฟ้าฟาดลงบนร่างกลางอากาศ
ควันดำมากมายระเบิดเส้นสายจากทุกอณู ก่อนระเหยหาย
ท้องฟ้ามืดครึ้มสูญสลาย
ในแสงว่าง บัดนี้ร่างอสูร
แทนที่ด้วย
หญิงงามเหนือจักรวาล
ปลั่งประกายด้วยละอองเงิน
ปีกดำ กลายเป็นขนนกสีขาวบริสุทธิ์
เมื่อค่อยชะลอลงบนพื้นระเบียงตรงหน้า
ก็กลับสู่ร่างเดิมในชุดแฟชั่นปก อันสูงสง่า เหนือราศีใดบนโลกจะเทียบเทียม
ฉันถดตัวถอยจนชิดระเบียงกระจก ถามปากสั่นระริก
เธอ...ไม่ใช่มนุษย์
ผู้อยู่เบื้องหน้ายิ้มเย็น นัยน์ตาเพ่งลึก สะบัดนิ้วเสกบุหรี่ติดไฟ ขึ้นสูบ แล้วพ่นยาวเป็นควันประกายเพชร
นี่คือเหตุผล ทียื่นกระดาษเปล่า?
ฉันพยักหน้า ในขณะย้อนวินาทีตัดสินใจนั้นในความทรงจำ
อย่าทำสัญญา
กับ อมนุษย์
สัญชาติญานที่ไม่มีเหตุผล
กลไกวิทยาศาสตร์
หรือหลักเศรษฐศาสตร์
พูดแทรก จนมือจับปากกาที่กำลังจะจรดลงบนเอกสาร ค้างชะงัก อยู่หลายครั้ง และในที่สุด
สิ่งนั้น ได้ช่วยชีวิตจาก...
อำนาจเร้นลับ
ตรงหน้า!
หล่อนหัวเราะร่วน ก่อนดีดก้นบุหรีพุ่งตรงมา เร็วจนเกินจะหลบ แต่เมื่อมันกำลังจะโดนหน้า
ก้นบุหรี่ได้กลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งวาบลงตรงกลางหน้าผาก
ฉันมึนงง แต่เมื่อลืมตาอีกครั้ง
รัตติกาล
ยืนอยู่ตรงหน้า กำลังหัวเราะขำขันจนตัวงอ บนระเบียงเก่าของออฟฟิศ
สนุกไหมจ๊ะ...ทัวร์เดวิลดีลสุดพรีเมี่ยม
ฉันจำได้ทุกอย่าง ทุกเหตุการณ์ รวมทั้งความทรงจำที่หายไป มี่แท้จริงแล้วคือ ความทรงจำหลังนิตยสารปิดตัวทั้งหมด ที่รัตติกาล ผนึกชั่วคราว เมื่อย้อนมาเป็นตัวเองอีกครั้ง เมื่อสองปีก่อน
ขายวิญญาณให้ปิศาจประสาทจิตเภทอย่างหล่อนเนี่ยนะ สนุกบรรลัยเลย โชคดี ที่ฉันไม่บ้าเซ็น
ไม่งั้นฉันอาจจะไปเป็นบรรณาธิการ นิตยสาร Hell Today ในนรก ขายน้ำหอม Helvidoff
ฉันเท้าสะเอวฉอดๆ จนพอใจ แล้วมานั่งหน้างุดบนโซฟา
แต่สายตาดันเหลือบเห็นสิ่งที่ทำให้เสียจริต
อุ๊ย!!! Marlboro Black Menthol
ของแท้!
ฉันรีบตะครุบบุหรีที่สิรีในอดีตทิ้งไว้บนโต๊ะ ขึ้นจุดสูบอย่างชื่นใจ
ยกสองขาก่ายบนโต๊ะ
กระดิกขาฟินเฟร่อ
รัตติกาลเดินมานั่งยิ้มตรงข้าม
กอนเสก แบลครัสเซียน ตรงหน้า
เชอะ ...เอาของแพงมาล่อให้ยกโทษ
เงินเป็นแสนยังซื้อกูไม่ได้
อย่าว่าแต่อีเหล้าแก้วละไม่กี่ร้อย
คนอย่างอีสิรี....
ครอกๆๆ!!!
มีเหรอจะปฎิเสธ คว้าดื่มลงคอทันที
แค๊กๆๆๆๆๆ !!!
รัตติกาล! นี่มันโอเลี้ยง
ฉันตะโกนลั่น
หนอย...ทำกูฟอร์มหลุดด้วยทุนแค่สิบบาท แถมอีเชอรี่นี่มันก็เยลลี่บนเค้กร้านชำ
รัตติกาลหัวเราขำ
เงินแสนไม่ชมชื่น...แต่มาตายน้ำตื้น
กับโอเลี้ยงอาแปะ...
แบะแซร้านชำ
ฉันวางแก้วโอเลี้ยงอย่างแรงบนโต๊ะ ปากยังเคี้ยวเยลลี่หนุบหนับ
แคกๆๆๆๆ ...
โมโหจนเยลลี่ติดคอ ต้องคว้าแก้วโอเลี้ยงที่ไม่คู่ควร ยกซดจนเกลี้ยง
นี่กูไม่มีฟอร์มให้เสียแล้ว
สูบบุหรี่หมดมวน
แดกโอเลี้ยงจนหยดสุดท้าย
เพิ่งสำเหนียก
เอ๊ะ! ทำไมเงียบจัง
เงียบยังกะโลกว่างเปล่า
ยิ่งเงี่ยหู....ก็ยิ่งเงียบ
จนแทบจะได้ยินเสียงลำไส้ทำงาน
ฉันมองหน้าหล่อน ซึ่งนั่งทำหน้าเหลอ ใสเซ่อ เรียกรัติกาลอยู่หลายครั้ง แต่หล่อนเหมือนไม่ได้ยิน
จนต้องเอามือแคะหูตัวเอง
รัตติกาล!!!
นี่ทำให้ฉันหูหนวกเรอะ?
หล่อนหัวเราะร่วน แต่ฉันก็ยังไม่ได้ยินเสียง
อ้อ...ขายดีลไม่ได้
เลยทำให้กูหูหนวกสินะ
หล่อนดีดนิ้ว ก่อนตอบ
ทำให้เป็นใบ้ต่างหาก..ยัยโง่
ฉันได้ยินเสียงหล่อนชัดสองบ้องหู แต่บรรยากาศรอบๆ ยังเงียบสนิท ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงรถจากเบื้องล่างใจกลางเมือง
แล้วก็ต้องตกใจ
เมื่อวิ่งไปชะโงกมองตรงระเบียงแก้ว
ถนนว่างเปล่า
ไม่มีรถ
ไม่มีคน
เมืองทั้งเมืองเหมือนโมเดลขนาด 1:1 ฉันวิ่งเข้าไปในส่วนสำนักงาน
ทั้งออฟฟิศไม่มีร่องรอยการใช้งาน เป็นแต่เพียงห้องว่าง
วิ่งกลับมาที่ระเบียง
รัตติกาลนั่งจิบคอสโมโพลิแทนสำเริงสำรานบานตะไท
หมดหน้าที่แล้วนี่นะ ...
หล่อนพูดลอยๆ
แต่ตอบได้ทุกคำถาม
ด้วยภาพสำนักงานและบรรยากาศเมืองคอยๆ โปร่งใส และถูกแทนที่ด้วยพูลบาร์ริมระเบียงห้องเช่าของฉัน ทีหล่อนเนรมิตขึ้นมาจากพื้นที่ 10 ตารางเมตร เหมือนก่อนหน้า
ฉันเห็นอิทธิฤทธิ์ของหล่อนมามาก โดยเฉพาะช่วงหลังๆ ที่....โคตรจะ วิปริตวิตถารจนเลิกแปลกใจ เลยเดินไปนั่งตรงข้ามหล่อน บนเลาจน์โซฟา
รัตติกาลมองฉันยิ้มๆ
ก่อนหุบฉับพลัน
ตีหน้าบึ้งเป็นส้นตีน
เบื่อคนไม่ใช้สมอง!!!
หล่อนพูดห้วน สะะบัดหน้าแรง แล้วก็หายไปพร้อมพูลเลาจน์ และเอลวิสสุดหล่อ
เหลือฉันนั่งยองอยู่บน
Woody ตั่งไม้เตี้ยที่ขโมยอีแปะเจมส์ข้าวมันไก่มาซักผ้า
เออกูมันไม่ใช้สมองจริงๆ ด้วย
ไม่อยากจะคิดเลย
ถ้าเซ็นดีลลับนั่น
ชีวิตจะเป็นยังไง
เออ..งานนี้
ถ้ามีสมอง
กูได้สยอง
ขอบคุณ หัวใจ ที่นำทาง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
