เหตุโคมไฟตก ทำให้ฉันได้เห็นเห็นอดีตแห่ง รัตติกาล กับอธิษฐานจิต อนธกาลที่ส่องสว่าง
เมื่อฉันพบรัตติการ เดอะซีรีส์
ตอน 23 คอห่านที่ออกไข่ทอง
ความสำเร็จเล็กๆ
คือบันไดสู่ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่
นี่คือ ปรัชญา ที่คนทำงานทุกคน
พยักหน้า หงึกๆ หรือ หงึกๆๆ
จะสอง หรือสาม หงึก
มันก็อาจจะต้องหยุด กึก!
เมื่อมองต่างมุม
ด้วยคำถามที่ว่า
ความสำเร็จนั้นเต็มตีนที่หยั่งรึยัง
ขั้นต่อไป อาจจะสูงกว่า
แต่มันดีกว่าแค่ไหน
เพราะมันอาจจะด้อยกว่า
ขั้นที่ส่งให้คุณ สำเร็จ
และคุณ อาจจะล้มคว่ำ หัวคะมำ
กับขั้นใหม่
ที่ไม่ไฉไลอย่างที่คิด
ไลฟ์โค้ช
ชอบถือปอมปอม เชียร์อย่างสุดใจ
จงพุ่งชนเป้าหมาย...อย่าได้แคร์
แต่ตอนแย่ มันก็ไม่แคร์ คุณ เหมือนกัน
นอกจาก ...
ยอดขายออนไลน์
หนังสือรูปเล่มที่พิมพ์ซ้ำ
อีเวนท์ ที่ทำตัว อีเวร! อวดฉลาด
กับการตลาดแบบกินรวบ
แถม บ๊วบ หลังไมค์
ความจริงก็คือ
คนที่แนะนำ ไม่รู้ตัวคุณ
มากว่าตัวเองที่รู้ใจตน
บริบทแบบไหนที่ผ่อนคลาย
ความสามารถอะไร เก่งที่สุด
เป้าหมายคือ ฐานะ หรือ ความสุข
และ ความต้องการแท้จริง
ที่ไม่ใช่อุปทานหมู่
ฉัน สิรี อดีตบรรณาธิการนิตยสาร
แฟชั่น และความงาม
เคยผ่านมาแล้วทั้งจุดสูงสุด
ที่เซเลบริตี้ ดาราเอลิสต์
ต่างยกย่องให้เกียรติ
(อย่างน้อยก็ต่อหน้า หัวโขน)
และต่ำสุด แบบซึ่งๆ หน้า
กับงานล้างจานรายวัน
หลังรถเข็น ค่าแรง 270 บาท
ฉันใช้ศาสตร์และศิลป์
รวมรสนิยมแบบ Privilege
ที่ได้สัมผัสและซึมซับมาแบบฟรีๆ
จากความเป็น V.I.P. ในอดีต
Renovate ส้วมประชาบาล
สู่ รโหฐานแห่งความรื่นรมย์
เพื่อความสบายใจขอตัวเอง
ใน Work Place ใหม่ ของปั๊มน้ำมัน
ให้สมฐานะ พนักงานล้างส้วม ชั่วคราว
ผู้ก้าวข้ามค่าแรงต่ำเตี้ย มายืนเสมอ
...
เขมร ขนผัก
ในประเทศของตัวเอง
ได้สำเร็จ ...แม้ว่า
ผัดสด และ ผักบด
มันต้องใช้ อิทธิบาท ต่างกัน
อย่าง ฟ้า กับ เหว
แต่ฉันก็สำเร็จเกินคาด
ห้องส้วมพี่ยาของขาจร
กลายเป็น สปาลำไส้ ระดับชุมชน
ยิ่งกว่า หนึ่งครอบครัว
หนึ่ง Soft Power
ที่นโยบายสวยหรู ...แต่กูไม่เคยเห็น
พลังอ่อนหยุ่น..กรุ่นแบคทีเรีย
นี่สิของจริง ไม่อิงสื่อสมคบคิด
ทุกชีวิต มีรายได้ จากการ
กำขี้ ดีกว่ากำตด ใน Community Mall
ที่สถาปนาตัวเองแห่งนี้
รถส้มต้ำ ลูกชิ้น แหนมย่าง
ไอศครีมมะพร้าว ซาลาเปานึ่ง
ขายได้ตลอดวัน
เมื่อสาระพันรถรา
ผลัดหน้ากันมาจอด
เพื่อหยอดตูด
และรูดการ์ดดีเซล
ความสำเร็จมาพร้อมข้อเสนอ
หวานนอก ถลอกใน
และการตัดสินใจของฉัน
อาจเปลี่ยนผัน ทุกสิ่งไปตลอดกาล
แค่ ก้าวขึ้น
บนขาหยั่ง!
...
Oops
มดลูกกูยังเวอจิ้น
แม้จะดิ้น! หาผัวมาชั่วชีวิต
เอาใหม่ค่ะ...
ก้าวขึ้น!...
บันไดขั้นที่สอง
แต่..แน่ใจรึกมึง
ว่าจะเชื่อ อี ไลฟ์โคช
ที่ให้มองสูง ทั้งที่มันไม่เคย
ตกหล่มขี้ และแฮบปี้กับ
คอห่านที่ออกไข่ทองคำ
การแทงพูลในเกมส์ออนไลน์
และโดยเฉพาะในชีวิตจริง กับ โลกเสมือนของรัตติกาล
ทำให้ฉันพบว่า
เป้าหมาย ที่พุ่งชนมัน สร้างผลกระทบเหนือคาดได้เสมอ ทั้งดี และ ร้าย ซึ่งโดยมาก มักจะร้าย หากน้ำหนักและทิศทางเป็นไปตามความสนุก
การทำแต้มที่ปลอดภัยคือ
ลดปัจจัยกระทบ ให้น้อยที่สุด
หรือ ไม่มีเลย
และเพื่อบรรลุ การคำนวนองศาแบบ
ปิทากอรัส คือทางออกที่ดีที่สุดในบางแต้ม
มุมทะแยงแบบฟันปลา
ซิกแซกด้วยระยะทางชิ่งขอบ
ใช้การเดินทางยาวนาน
แต่ มันได้ผล และสวยงาม
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
เมื่อคุณ
รักความสันโดษ อิสระ และสุนทรีย์
25,000 จาก 9,000 บาท
คือตัวเลขเงินเดือนที่ก้าว เขย่ง กระโดด
เย้ายวนใจ จนอยากตะครุบ
แต่ก็ต้องค้างบทสรุป ที่...ขอพิจารณา
เมื่อนี่คือดีลปิศาจที่มาจาก อีมิกจ๊อ
เมียเจ้าของปั๊ม ที่ยัดเยียด
แคมเปญ ล้วง ควัก ตัก แคะ
ครบวงจรหัตถศาสตร์
ตั้งแต่ของใส่ปาก
ไปจนถึง ของกากๆ จากตูด
ด้วย อีสิรี คนเดียวแบบ
One Stop Service
เหนือคาดคิด
ขนมถ้วยหน้ากระทิสด
จะอวยขั้นสุดกับกลิ่นตดบดก้อน
อย่างกับฤดูกาลที่
ฝนตกขี้หมูไหล
ของจัญไรมาเซลกัน
ยิ่งได้โปรโมชั่น กล่องสุ่ม
คนขี้แตกก็รุมแดกกันล้นหลาม
กลายเป็นความงอกงาม
ORGANIC แบบปุ๋ยคอกเร่งดอกคะน้า
นี่คือความสำเร็จของบันไดแรก ที่ฉันสร้างสรรค์ และเลือกจะ
หยุดคิด ก่อน ข้ามขั้น
โดยไม่สนใจ การพุ่งชนความทะเยอทะยานตามมาตรฐานโลก
ย้อนทางด้วยการถามตัวองว่า
สิ่งที่เสีย คุ้มกับสิ่งที่ได้ แค่ไหน
ถ้านี่คือ การสอยพูล
มีปัจจัยกระทบอะไรบ้าง
และจะเลี่ยงยิงหลุม
โดยที่ไม่สร้างโจทย์ยาก ได้อย่างไร
ในตำแหน่ง
Common Area Manager
ผู้ดูแลพื้นที่สาธารณะและประสบการณ์
บ้านน๊อคดาวขนาด 48 ตารางเมตรสีขาวถูกวางลงบนที่ว่างข้างห้องส้วม ที่เคยเป็นสวนโล่ง และกำลังประดับตกแต่งเป็น...
สำนักงาน
ร้านกาแฟ
มุมสนทนา
พื้นที่ Digital Nomad
และ มุมขนมไทย
ฉันยืนดูและควบคุมการจัดวางฟังก์ชั่น อย่างละเอียด หลังได้รับการเซ็นสัญญา หกเดือน ด้วยเงินเดือน 30,000
แม้นี่จะไม่ใช่ธุรกิจของตัวเอง แต่มันคือกล่องบรรจุประสบการณ์ ศักยภาพ และสุนทรีย์ในชีวิตที่กำลังก่อร่างขึ้นตรงหน้า
เพื่อคุมต้นทุน และ ความสวยแบบคอลัมน์ Living Etc.ที่ฉันเคยเขียน จากการเยี่นมชมบ้านระดับพูลวิลล่า โรงแรมเจ็ดดาว และร้านอาหารชั้นนำ
ฉันใช้ทุก connection และทุกทรัพยากรในตัวเองจนหยดสุดท้าย เพื่อสร้างภาพละเอียดในความฝันผ่านปัญญาประดิษฐ์
แฟ้มหนาในมือ คือ ปึกราคา และภาพตัดแปะมากมายบนแบบ 3D ที่มีทั้งเฟอร์นิเจอร์ โคมไฟห้อย โคมไฟโต๊ะ พรม และของตกแต่ง ถ้วย จาน ชาม แก้ว ที่ใช้เวลาในวันงานไปเดินถ่ายจากจตุจักร และแหล่งของถูก ที่เคยรู้จักสมัยทำนิตยสาร
ซ้ายหน่อยค่ะ!
หย่อนลงมาอีก หนึ่งฝ่ามือ
เสียงกำกับช่างไฟที่กำลังติดตั้งโคมระย้าสไตล์โคโลเนียลจากเหล็กดำเคลือบสีด้าน ฉวัดเฉวียนเส้นสายเคร่งขรึม ล้อมหลอดไฟเอดิสันเปลือยไส้ขึ้นแสง ด้วยความปลื้มปริ่ม ท่ามกลางเหงื่อโทรมตัว
ฉันถอยหลัง
บันทึกภาพด้วยกล้องในมือถือ
กว่าจะถึงวันนี้...
วินาทีนี้..
เจ๊คงเห็นแล้วว่า พื้นที่ส่วนกลาง คือสื่งดึงดูดลูกค้าสร้างการแพร่สะพัดการใช้จ่ายอย่างครบวงจร และรายได้เข้าปั๊มมากมาย ร้านรถเข็น 10 ร้าน รถลูกค้าเต็มจนต้องจอดซ้อน และความคึกคักจนต้องจ้างเด็กเติมน้ำมันเพิ่ม
ฉันย้อนไปในวันที่เดินเข้ามายื่นสัญญา
เจ๊มิ๊กจ๊อ และอาเฮีย นั่งฟังด้วยรอยยิ้ม
ดังนั้นเราต้องพัฒนาต่อค่ะ
ห้องส้วมที่ยกระดับ
ระบบจัดการความสะอาดของรถเข็น
การทำร้านเครื่องดื่มและขายขนมถ้วย
ในห้องแอร์ ยกระดับความพรีเมี่ยม
และเสริมบริการ สำหรับคนไทย ต่างชาติ ใช้เป็นพื้นที่คุยงาน และเอกสาร ระบบไวไฟไฮสปีด ที่กำลังเป็นเทรนด์
อีเจ๊ชักยิ้มน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
มันต้องลงเงินอีกเป็นล้าน!
จะคุ้มเรอะ...เจ๊ว่า
ปั้มแถวนี้ เขากำลังจะทำแบบเดียวกันค่ะ
ติดอยู่ตรงที่....
ฉันยิ้มบาง เดินกลับไปหยิบแฟ้ม
แบบตั้งใจทิ้งจังหวะเงียบสองสามอึดใจ
อีเหนียงกระไดวัดถ้ำหายใจฟืดฟาด ความหม่องน้ำ เซียงเพียวอิ้ว ขึ้นปายแหย่รูจมูก ก่อนยัดขวดคารูอีกข้าง
ขาดคนดูแล
และเข้าใจรสนิยมคนมีเงิน
ฉันยื่นภาพจำลองจากเอไอ ที่สร้างแบบสามมิติ ส่งไป ก่อนยิ้มหวาน
สามแสนห้าค่ะ บวกลบ 50,000
ตอบแล้วยื่น ราคาสิ่งของ ซึ่งรวบรวมข้อมูลทั้งหมดจากอินเตอร์เนต และการโทรคุยแบบเจาะรายละเอียด จัดทำด้วยตารางใน Power Point ที่เคยทำเป็นอยู่แค่โปรแกรมเดียว
แต่ผ่านการใส่สี แปะรูป และเน้นหัวข้อเป็นหมวดสวยงาม ชัดเจน สไตล์เลย์เอาท์การจัดหน้านิตยสาร
อีเจ๊มองจนแทบทะลุเนื้อกระดาษ
หันคอหนังหมูอัดพลีท ไปหาผัวเฮีย ที่ยังยิ้มใจดี
และนี่คือรายได้โดยประมาณค่ะ
ฉันยื่นตารางรายได้ และรายจ่าย พร้อมกำไร ที่ใส่ข้อมูลให้เอไอคำนวณ แล้วพรินต์ออกมาประกอบ
โพล๊ะ!!!
ขวดน้ำมันหอมถูกลมจมูกกระแทกร่วง ด้วยความตื่นเต้น และรอยยิ้มกว้างจนปากฉีกของอีเจ๊ ฉายกว้างตรงข้ามกับตาหยีจนเป็นแค่เส้น คือสัญญาณตอบรับ
อาเฮียที่รับรายงานมาดู พยักหน้าช้าๆ
นี่ลื้อ ประมาณการรายได้ของเดือนที่แล้วด้วยเรอะ ใครบอก?
หันไปด่าช้งเช้ง
จนอีเจ๊ลุกพรวด
กูไม่ได้บอก
มึงเหฌฝ็นกูโง่เป็นหมูสามชั้นเรอะ
ไอ้ ชิกหาย
ฝ่ายผัวหน้าซีด
ก็มัน ใกล้กับรายได้ของเราเดือนที่แล้ว
แน่ล่ะสิ กูไปแอบสืบจากบัญชีมึงมาเอง ด้วย น้ำหอม ชาแนล ขวดจิ๋วที่ลูกค้าเคยให้เป็นลังมาเล่นเกมส์ในนิตยสาร ที่ยังมีติดกระเป๋าเดินทาง
ความงกมันมีประโยชน์ก็อีตอนนี้ล่ะ หุหุ
ส่วนนี่คือ ค่าตัวของหนูค่ะ
เริ่มตั้งแต่กลางเดือนนี้ ที่จะช่วยดูแลตั้งแต่การก่อสร้าง จัดหาบุคลากร และเปิดดำเนินการ รวมทั้งการทำสัญญเช่าและจัดเก็บเงิน กับรถที่มาจอด การสร้างกิจกรรมตลาดกลางคืน โปรโมชั่นเพิ่มยอดเติมน้ำมัน
เมื่อทุกอย่างเป็นไปแบบ วินวิน
ในที่สุด ความลอรีอัล แห่งชีวิต
ก็กลับคืนมาสู่อีสิรี
กูได้โงหัวจากส้วมแล้วเว้ย!
แต่ยังไม่โง่ จะทิ้งไข่ทองคำ ในคอห่าน
ถ้านี่คือการก้าวบันได
มันคือ ขั้นที่ 1.5 ที่ยังยึดผลสำเร็จในขั้นแรก เป็นพรมใต้ตีน
เพล๊งงง!!!!!
.....
เงียบ!
ความเงียบจู่โจมอย่างฉับพลัน
โคมไฟ
หลุดร่วงลงพื้น
แตกกระจาย!
บิ่นงอ
ฉันจำไม่ได้ว่าเดินกลับมาดูดบุหรี่ที่ห้องได้อย่างไร
สมองคงทำไปด้วยความคุ้นเคย
แต่จิตหลุดลอย
กับภาพตรงหน้า
มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?
ทั้งที่ทุกอย่าง
ทดสอบ
คำนวณ
ติดตั้ง
อย่างดีและรอบคอบ
ฉันน้ำตาคลอ ในม่านควันที่ลอยคลุ้ง พร้อมความกังวลมากมายที่ประเดประดัง
ถ้าพรุ่งนี้มันเกิดอีก
ชั้นวางแก้วทรุดกระจาย
โซฟาที่สั่งและโอนเงินแล้วชำรุด
โต๊ะ เกาอี้ ที่หมายตา ถูกขายตัดหน้า
ความสุขก่อนหน้านี้
กลายเป็นความทุกข์อย่างรุนแรง
ฉันจะทำยังไงดี?
กระโดดระเบียง
พลีชีพ ตามโคมไฟสิจ๊ะ
คลาสสิคแบบ โรมิโอ จูเลียส ดี
เสียงกังวาลสะท้านในความมืดอันอึมครึมด้วยกลิ่นฉุนยาสูบ และควัน ทำฉันเรียกเสียงหลง ด้วยความเสียขวัญ
รัตติกาล! รัตติกาล
ฉัน...ฉัน
แสงดาวบนฟ้าประปราย ร่วงหล่นลงมาจากความมืดมนอันไกลโพ้นเหมือนถูกสอยลงมาด้วยความไวแสง รวมตัวเป็น กรอบร่างระยิบระยับ ก่อนคลี่คลายเป็นหญิงงามเหนือจักรวาล
รัตติกาล ในซาตินเดรสยาวสีดำแปลกตา ครึ่งใบหน้าปกคลุมด้วยหมวกปีกย้วยสีดำตกแต่งกุหลาบม้วนกลีบดำเป็นบูเกต์ในส่วนบน ความเรียบของเดรสส่วนบนเผยผืวขาวเปล่งประกายของช่วงคอระหงประดับสร้อยเพชร Dark Diamond เป็นช่อขั้นแบบอาร์ตนูโว ยิ่งส่งให้แขนกุดเผยสองไหล่เปลือยผุดผ่องในความมืด
เอวคอดถึงสะโพกได้สัดส่วนรัดกระชับด้วยเดรปผ้าโปร่งแหวกสูงด้านข้าง ก่อนทิ้งความยาวเคลียพื้น ช่อชั้นกุหลาบซาตินไล่เรียงจากโคนขาละลงมาถึงชายกระโปรง เล่นมิติของความมืดมิดอย่างพิสดารตระการตา
ชั้นๆๆๆๆๆ ชั้นนี้ล่ะจ่ะ
กระโดดปุ้บ ไม่ตายปั้บ
ได้นับสิบสำลักเลือด
ลงติ๊กตอกกำลังดี ไม่สั้น ไม่ยาว
หล่อนหัวเราะร่วน จนหมวกกระพือ
คนกำลังเครียด
ฉันกังวลไปหมด กลัวสิ่งที่คิดละเอียด วางแผนรอบคอบ มันจะเหมือนโคมไฟ
รัตติกาลกระโดดผลุงขึ้นนั่งขอบระเบียง
ระดับหล่อน ต่อให้สายไฟ ก็ไม่มีหงายหลัง เพราอยู่เหนือแรงโน้มถ่วงจักรวาล
ผีจะเกิด
คนจะตาย
ไดโนเสาร์จะวอดวาย
หล่อนห้ามได้รึ?
ระดับฉัน ยังมิบังอาจ
ฉันหันไปมองหล่อน
อึ้ง! ในประโยคสุดท้าย
มหาเทวี อย่างหล่อน ถ้าอยากจะทำ..ใครจะมีอำนาจขัดขวาง
ฉันถาม นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินนางพูดในสิ่งที่ทำไมาได้ ทุกที มีแต่...
มือชั้นนี้ ไม่มีพลาด
รัตติกาลสะบัดปลายนิ้ว
บุหรี่มวนยาวซูเปอร์สลิมสีส้มขลิบทอง ปรากฎ จุดปลายพร้อมสูบ กลิ่นส้มเจือเปปเปอร์มินต์ ลอยอ่อน
หล่อนประกบปากสีม่วงแดงชั่วครู่ ค่อยปล่อยควันระยิบระยับ
ถมไป..
ฉันไม่มีสิทธิ์ และอิทธิฤทธิ์
เหนือวิบากกรรมใคร
ดาราฆ่าตัวตาย
เจ้าลัทธิจอมปลอม
หรือแม้แต่ ...
หล่อน
คำสุดท้าย เพ่งลึกเสียงนิ่ง
ทำได้ในขอบเขต ที่จะดลใจให้เห็น
อนธกาล ที่เหนือกว่า ความมืด
เพื่อส่องสว่างในจิตทุกข์
นั่นคือ สัจจาธิษฐาน
ฉันนิ่งงันอีกครั้ง
อยากรู้นัก จะพาไปทัวร์
สิ้นเสียงรัตติกาล
ร่างฉันลอยคว้างในอุโมงค์อันมืดมิดของหลุมดำ ไร้สิ้นสุด
เสียงเซ็งแซ่มากมาย
ดังขึ้นจนหงุดหงิด
ฉันลืมตา
นกนับร้อยติดอยู่ในร่างแห
ปล่อยพวกเราออกไป
ปล่อยพวกเรา
ในความฌกลาหลของนกทุกตัวที่พยามแถไถปีกที่เบียดเสียดกันแออัด ภายใต้ร่างแหหนักขากเชือกถัก
เสียงหนึ่งโดดเด่น ชัดเจน
ช่วยกันดิ้นสิ
ช่วยกันกระพือปีกด้วยกัน
แล้วแหนี้จะลอยจนมีช่องให้หลุดรอด
รัตติกาล! จิตฉันวาบนึกถึงหล่อน
เลิกสั่งไปเลย อีโง่
เสียหนึ่งจากกลุ่มด่าทอ
เพราะแกตัวเดียวที่บอกให้เราย้ายป่า
แกพาพวกเรามาที่นี่
แกบอกว่าปลอดภัย อาหารอุดม
แกบอกพวกเราจะมีบึงน้ำ
เสียงจากตัวอื่น
พลอยพูดขึ้นบ้าง
แล้วมันมีทุกอย่างไหมล่ะ
ฉันค่อยเห็นชัด
แวดล้อมแหนายพราน คือป่าโปร่ง เต็มำปด้วยไม้ยืนต้น และไม้ล้มลุก ผสานเป็นทัศนีบภาพสวยงาม
ดอกไม้บานสะพรั่งรับแสงทองรำไรของยามเช้า แทรกด้วยลูดหม่อนชุกชุมจากต้นที่ขึ้นพุ่มเนียงราย ผลฝรั่ง ชมพู ออกพุ่มพวงย้อยแยกจากกิ่งก้าน บนพื้นยังมีที่ตกลงมาเป็นอาหารบนดิน
ใกล้ๆ คือบึงน้ำธรรมชาติ ขนาดใหญ่เหมือนทะเลสาป แวดล้อมด้วยกอเฟิร์นนานาชนิดแน่นขนัด กลางสระปนะปรายด้วยกอบัวหลากสี ชูดอกสลอน ผีเสื้อ แมงปอบินวนเคล้าเคลีย
ทุกสิ่งที่ นางนก บอกเล่า ล้วนจริงประจักษ์ตา
พวกเธอดูสิ
มันจริงอย่างที่บอกทุกอย่าง
นี่ไง ใต้ตีนของพวกเรา มิใช่ชมพู่ มะม่วง และฝรั่งสุกหรอกหรือ
แต่แกพาเรามาติดร่างแห
แกขู่ว่า ไฟกำลังจะไหม้ป่าเก่าวอดวาย
แกมันโง่ แกมันชั่ว
เสียงนกหลายตัวยังคงคาดทัณฑ์ นกสาว อย่างไร้สำนึก
พวกเราช่วยกันกระพือปีก
แรงรวมกัน จะทำให้เป็น อิสระ
และที่นี่ จะเป็น บ้านทีดีที่สุด
เสียงเซ็งแซ่จอแจหนัก นกแต่ละตัว ต่างกระพือปีก ดิ้นรน แบบตัวใครตัวมัน อยู่นาน
คสันดำเคลื่อนช้ามาจากไกลๆ พร้อมเขม่าผง ความร้อนของสายลม และกลิ่นไหม้
นกทุกตัวต่างเงียบงัน
ด้วยความตระหนก
ฉันไม่ได้โกหก นั่น
ไฟป่าที่กำลังแผดเผา
พวกเราเข้าใจผิด
พวกเรา ช่วนกันกระพือปีกพร้อมๆ กัน
ช้าไปแล้ว เมื่อนกทุกตัวถูกรวบขึ้นพร้อมตาข่าย
นายพรานแก่และลูกเมียช่วยกันลากกับดังอุดมเหยื่อ เดินหายไปในป่าโปร่ง
จิตที่เคยบำเพ็ญธรรม
และอธิษฐานโพธิสัตว์
ได้ตามติดเป็น สัญญา หยั่งรู้เกินเดรัจฉาน มันเป็นทั้งคุณ และโทษสู่ตัวและพวกพ้อง เมื่อใช้อย่างไม่เท่าทัน วิบากกรรม
เสียงรัตติกาล
ดังสะท้านก้องในจิตของฉัน
รัตติกาล เธอคือนกตัวนั้นจริงๆ
ฉันไม่ได้คิดไปเอง
หล่อนตอบรับด้วยเสียงหัวเราะขมขื่นในสายลมระริกใบไม้
ฉันพริ้มตาที้กำลังหยาดหยดน้ำใส
จิตเหมือนถูกหอบหายด้วยระลอกโชย
ร้อนจนผิวจะลุกเป็นไฟ
ฉันสะบัดตัว
และพบภาพตรงหน้า
เนินทรายเวิ้งว้างสุดตา
ลมแรงหอมฝุ่นคลุ้งเป็นรูปร่างที่แต่งปั้นกลางอากาศ เหมือน มายา จากทิศทางที่ประทะกันของคลื่นหลายระลอก
แสงอาทิตย์เปล่งสว่างดุจเตาเผามหึมา ร้อนจนผิวทรายขึ้นละอองหมอกสีโคลน การเคลื่อนไหวเหมือนภาพลวงตาของผิวน้ำเริ่ยแผ่นดินตายซาก
บนเนินทรายลิบๆ
บางสิ่งเหมือนมดกำลังเคลื่อนที่
แค่คิดจิตจับชัดเหมือนส่องกล้องขยาย
ฝูงคาราวานสัตว์สี่เท้าหลังโหนก
อูฐนับร้อย เดินตามกันอย่างเหนื่อยล้า เป็นแถวยาวเหยียด ค่อยเคลื่อนพ้นแนวทรายทีทับถมสูงบดบัง
ในกลุ่ม บางตัวทรุดลงนั่งนิ่ง น้ำตาหยดริน ในขณะที่ตัวอื่น ใช้จมูกดุนสองสามครั้ง ก่อนเดินข้ามไปตามแถวเคลื่อน
อูฐน้อย อีกตัวทรุดยวบอย่างสิ้นแรงจนแทบถูกกลบในผงทราย ตัวที่ตามหลัง ต่างดุนจมูกแล้วจากไปไม่ต่างกับอูฐชรายอมแพ้ต่อสังขาร ที่เพิ่งเดินผ่าน
หากแต่ อูฐสาวตัวหนึ่ง เดินโซเซย้อนทางกลับมาที่เจ้าตัวเล็ก ที่หายใจรอยรินจน
มันดุนตัวลูกหลายครั้ง จนทิ้งห่างปลายขบวน
เหลียวมองเวิ้งฟ้าและผืนทะเลแห่งความตายด้วยความหวังที่แห้งผาก
มีแต่ความว่างเปล่า และเสียงหวีดหวิวของลมไกล เหมือนเสียงอเวจีกวักวิญญาณ
น้ำตาหยดลงบนตัวลูกน้อยที่กำลังถึงวาระสุดท้าย
อูฐแม่น้อมหัวลงบนตัวลูกไร้ลมหายใจ หลับตา และอยู่เป็นเพื่อนฝังในสุสานทะเลทรายไปพร้อมกัน
ความตายเช่นนี้
เกิดขึ้นทุกวันที่ไร้เวลาสิ้นสุด
อูฐผู้นำ ยังคงเหยี่ยบย่างจมลงในผิวสัมผัสนุ่ม ระอุ นำทุกตัวสู่ทางรอด
มันเดินไปเล็กน้อยก่อนหยุด
เชิดจมูกสูง ฟุดฟิด หลายครั้ง ก่อนวงกลับเส้นทางเดิม
แสงดวงอาทิตย์ผ่อนลง
อูฐตัวแรก วกไปทางซ้าย และเดินนำขบวนไปอีกหลายไมล์
ภาพตรงหน้า
ทำให้ทุกตัวแข็งขัน ทรงกำลัง อย่างอัศจรรย์
ผิวสะท้อนระยิบระยับของระลอกในแอ่งกว้าง ล้อมรอบสีเขียวชะอุ่มของแนวกระบองเพชรออกดอกสีสันสดใส
ฉันเห็นภาพพวกมันกรูกันคลอเคลียน้ำริมฝั่ง บางตัวและเล็มก้านกระบองเพชรอย่างเพลิดเพลินแล้วยิ้มกว้าง
ความสำเร็จ
เหมือน มิราจ กลางทะเลทราย
เสียงรัตติกาลดังขึ้น พร้อมมายาภาพที่กลายเป็นจริง
ในลมหอบสายฝุ่นคลุ้ง ละอองทองระยิบระยับโปรยปรายแทรกอณูทราย หมุนวนเป็นเกลียวช้า ก่อนสลาย
รัตติกาลในชุดขาวรัดรูปยาวกรอมเท้า ใต้ผ้าคลุมไหล่แผ่วพริ้ว กระพือคลื่นกวัดไกวเป็นทางยาวกลินไปกับทํศนียภาพอันเวิ้งว้าง สองชายจากรัดเอวเกลียวทองโอบรัดทองคำขาวทรงงูกระหวัดแบบ บูการี ประดับเพชรน้ำงามหลากสีสันแววววาว ยืนยิ้มอยู่ไกลๆ แต่เพียงกระพริบตา
ก็เด่นชัดตรงหน้า
นั่น คืออดีตของฉัน
หล่อนชี้นิ้วตกแต่งเล็บยาวด้วยผง Dark Diamond สวมทับทิมน้ำงามกะรัตใหญ่ ไปที่อูฐผู้นำ ซึ่งกำลังยืนนิ่งเพียงตัวเดียว ท่ามกลางพวกพ้องที่สำเริงสำราญ
จงฟัง!
คำสั่งสั้น เปิดความเข้าใจในจิตของฉัน
อูฐ ตัวนั้นทรุดตัวลงบนสองขาอย่างเชื่องช้า มันน้อมหัวลงสามครั้ง
อธิษฐานจิตแห่งเรา
ในฐานะ ผู้ช่วยสรรพสัตว์ สำเร็จแล้ว
และนี่จะเป็น ครั้งสุดท้าย ของการแบก
วิบากกรรมที่ผู้กระทำ ย่อมต้องรับผลเอง
หากจิตนี้ จะจุติยังภพภูมิอันคู่ควร
เราขอเป็น ความมืด ที่ส่องสว่าง
เฉพาะผู้ก้าวข้าม และบุคคลผู้มีบุพกรรม
สิ้นคำอธิษฐานจิต
คอตก ลงแนบผืนทราย
ไร้ลมหายใจ
รัตติกาล!
ฉันอุทานเบา แต่น้ำตาไหลรินเหมือนทำนบแตก
ลมแรงหอบฝุ่นทรายรุนแรง ปะทะจนต้องหลับตาลงด้วยความตระหนก
ว๊าย! ลมหน้าหม้อ
ฉันตกใจสะดุ้ง สบถ เมื่อมีลมร้อนแหย่หูจนตัวสั่นสะเทิ้ม แอบเคลิ้มๆ
สนุกไหม ทัวร์ National Geographic
เสียงรัตติกาลในเดรสดำดอกกุหลาบ หัวเราะคิก ข้างหู
อ้ะแว๊กกก!!!!
หล่อนยังอยู่ที่ระเบียง?
ฉันถามด้วยความงุนงง รู้แล้วว่า ลมเสียว นั้นมันมาจากปากแดงๆ ของหล่อน
มาส่งท้ายรายการโชว์ซะหน่อย
ฉันพยักหน้าหงึกๆ เออ เพิ่งจะรู้ว่า โชว์ดี ต้องมีปิดท้าย แต่ทุกรายการ พอว๊าบกลับระเบียง เจ้าของโชว์เผ่นนิมมานตลอดเวย์
เอาไป! อภินันทนาการ
หล่อนยื่นกล่องขาดเท่าสมุด ในกนะดาษสีดำละอองทองวิบวับ ผูกโบว์เป็นช่อชั่นเหมือนดอกไม้
ฉันรับมาแบบมึนๆ
มันก็สวย หนัก และน่าจะแพง แค่กระดาษห่อแบบนี้ ก็น่าจะหลายร้อย แต่อึดอัดก็อีตรงใจกลางดอกโบว์เนี่ยแหละ
หัวกระโหลกยิ้มปากแดง
นี่ของขวัญ หรือ ราชทัณฑ์ กันวะ?
ฉันยิ้มหวาน ส่งกลับแบบเต็มกลืน
เอาไปเหอะ
ผู้ใหญ่ให้...เสียมารยาท
ฉันยิ้มเจื่อน แต่ยังส่งกลับ
รัตติกาลยิ้มหวาน ก่อนดันกลับ
ฉันยิ้มหวานกว่า
เสือกอีกล่องห่านั่นไปอีกที
ก็บอกให้เอาไป!!!
อ๊จ๊ายย ค่ะๆๆ รับค่ะ
รับแล้วรับเลย...ไม่เอ้อระเหยแชเชือน
ฉันคว้ากล่องมากอดด้วยความตกใจ เมื่อหล่อนขึ้นเสียงดุระดับสิบ
ท่าทางตอแหลแบบไม่รู้ตัว ที่กอดประคบประหงมกล่องราวโคตรเพชร ตอนตกใจพูดพล่าม ทำหล่อนหัวเราะคิกคัก ก่อนหายวับ
เห้อ! กูจะเยี่ยวแตกแหกจิ๊มิ
ว่าแต่อะไรวะ
ความอยากรู้เลย
งัดแงะ
แกะฉีก
สมุดรายนามซ่อมบำรุงโคมไฟ
ฉบับ นิมมานรดี
อีหอยหลอด!
แค่นี้กูเอไอ เองก็ได้
แต่เอ๊ะ มีอะไรเล็กๆ ท้ายปก
ดีลพิเศษที่ผู้ประกอบการห้ามปฏิเสธ
และต้องทำเสร็จ ใน 24 ชั่วโมง
อู๊ววว...ว๊าววววว
ของแท้ ...แม่ไม่แกง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
