การล่มสลายของ Daewoo ตำนานแชโบลเกาหลี สร้างมา 30 ปี แต่พังทลายใน 2 ปี!
สมมติว่าเราพูดถึงกลุ่มธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ระดับประเทศ มีบริษัทในเครือมากมาย ครอบคลุมตั้งแต่ธุรกิจสิ่งทอ เครื่องจักรกล อู่ต่อเรือ ไปจนถึงรถยนต์ที่วิ่งอยู่เต็มท้องถนน
หากพูดถึงประเทศเกาหลีใต้ในปัจจุบัน หลายคนคงนึกถึงชื่ออย่าง Samsung หรือ Hyundai
แต่ย้อนกลับไปช่วงปี 1990 มีอีกหนึ่งอาณาจักรธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ตีคู่มากับชื่อเหล่านี้
อาณาจักรนั้นมีชื่อว่า Daewoo Group ซึ่งในช่วงจุดสูงสุด พวกเขาคือกลุ่มธุรกิจที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของเกาหลีใต้…
เรื่องที่น่าตกใจก็คือ อาณาจักรที่ใช้เวลาสร้างมานานกว่า 30 ปี กลับพังทลายลงมาเหลือเพียงเถ้าถ่านภายในเวลาแค่ 2 ปีเท่านั้น มันเกิดอะไรขึ้นกับมหาอำนาจทางธุรกิจแห่งนี้
…
เรื่องราวทั้งหมดต้องย้อนกลับไปที่ชายผู้หนึ่งที่มีชื่อว่า Kim Woo-choong
เขาเกิดในปี 1936 ในครอบครัวที่มีพี่น้องหกคน พ่อของเขาเคยเป็นครูใหญ่ของโรงเรียนประถม
ซึ่งลูกศิษย์คนหนึ่งของโรงเรียนนี้คือ Park Chung-hee ผู้ซึ่งต่อมาได้ก้าวขึ้นเป็นประธานาธิบดีของเกาหลีใต้…
ความสัมพันธ์เชื่อมโยงตรงนี้กลายเป็นรากฐานสำคัญในอนาคต
แม้ชีวิตวัยเด็กของ Kim Woo-choong จะยากลำบากจากช่วงสงครามเกาหลี
แต่เขาก็พากเพียรจนเรียนจบเศรษฐศาสตร์จาก Yonsei University ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยระดับท็อปของประเทศในปี 1960
หลังจากทำงานหาประสบการณ์อยู่หกปี ในปี 1967 ชายหนุ่มวัย 30 ปีคนนี้ก็ตัดสินใจก่อตั้งบริษัทของตัวเองขึ้นมาด้วยเงินทุนเพียงเล็กน้อยและพนักงานแค่ 4 คน เขาตั้งชื่อบริษัทว่า Daewoo Industrial
คำว่า Daewoo ในภาษาจีนมีความหมายว่า “จักรวาลอันยิ่งใหญ่” ซึ่งสะท้อนความทะเยอทะยานของเขาได้เป็นอย่างดี
และโอกาสทองก็มาถึงในปี 1970 เมื่อเขาทราบข่าววงในว่าสหรัฐอเมริกากำลังจะตั้งโควตานำเข้าสิ่งทอ
โควตานี้จะแบ่งให้ซัพพลายเออร์ต่างชาติโดยอิงจากส่วนแบ่งการตลาดในปัจจุบัน
เมื่อรู้แบบนี้ Daewoo จึงตัดสินใจใช้กลยุทธ์ที่บ้าบิ่น พวกเขายอมหั่นราคาและไม่สนกำไร
ขอแค่ผลิตและส่งออกให้ได้ปริมาณมากที่สุดเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งให้ได้ก่อนกฎจะบังคับใช้…
กลยุทธ์ยอมเจ็บตัวในวันนี้ได้ผลลัพธ์ที่งดงาม ในปี 1972 รัฐบาลสหรัฐอเมริกามอบโควตานำเข้าถึง 30% ให้กับ Daewoo
โควตานี้เปรียบเสมือนใบอนุญาตพิมพ์เงิน ทำให้พวกเขากลายเป็นผู้ส่งออกรายใหญ่อันดับสองของเกาหลีใต้ในเวลาอันรวดเร็ว
เมื่อมีกระแสเงินสดมหาศาล Kim Woo-choong ก็ไม่รอช้าที่จะขยายธุรกิจ
ในยุคนั้นรัฐบาลของประธานาธิบดี Park Chung-hee ต้องการผลักดันประเทศให้เป็นอุตสาหกรรม
รัฐบาลจึงสนับสนุนกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่ที่เรียกว่า Chaebol อย่างเต็มที่
บริษัทไหนที่ยอมทำตามนโยบายรัฐบาล จะได้รับสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำเป็นพิเศษ
ในยุคที่เงินเฟ้อพุ่งสูงลิ่วและธนาคารเอกชนคิดดอกเบี้ยแพงมหาศาล
Daewoo กลับกู้เงินได้ในอัตราดอกเบี้ยเพียงตัวเลขหลักเดียวเท่านั้น…
ด้วยเงินกู้ราคาถูก Daewoo ขยายกิจการเข้าไปในอุตสาหกรรมเครื่องจักรกล การต่อเรือ และรถยนต์
กลยุทธ์ที่พวกเขาถนัดคือการเข้าไปซื้อกิจการที่กำลังจะล้มละลาย แล้วนำมาบริหารใหม่ให้กลับมามีกำไร
แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการเติบโตนี้คือ ปรัชญาการทำธุรกิจที่เน้นส่วนแบ่งการตลาดมากกว่ากำไร เน้นขายของราคาถูก ปริมาณเยอะ และไม่ค่อยลงทุนกับการวิจัยและพัฒนา
พวกเขาเลือกบุกตลาดในกลุ่มประเทศโลกที่สามแทนที่จะไปสู้ในตลาดพรีเมียม
นอกจากนี้ สิ่งที่ทำให้ Daewoo ขยายตัวได้ไร้ขีดจำกัดคือโครงสร้างความเป็นเจ้าของที่ซับซ้อน
บริษัทแม่ถือหุ้นบริษัทลูก วนลูปกลับมาถือหุ้นบริษัทแม่ไขว้กันไปมา
ทำให้ครอบครัวผู้ก่อตั้งถือหุ้นเพียงนิดเดียวแต่มีสิทธิควบคุมอาณาจักรทั้งหมดได้
ข้อเสียร้ายแรงของโครงสร้างแบบนี้คือ มันทำให้ตรวจสอบยากมากว่าธุรกิจไหนกำไรหรือขาดทุน
เพราะบริษัทในเครือก็ซื้อขายกันเอง แถมยังซ่อนหนี้สินไว้ตามซอกหลืบต่างๆ ได้อย่างแนบเนียน…
บททดสอบแรกมาถึงในปี 1988 ธุรกิจอู่ต่อเรือของ Daewoo ประสบปัญหาสภาพคล่องจนเกือบจะล้มละลาย
สิ่งที่พวกเขาทำคือหันไปหารัฐบาลและอ้างว่าที่ต้องแบกรับอู่ต่อเรือนี้ก็เพราะอดีตประธานาธิบดีขอร้องให้ทำ
ในที่สุดรัฐบาลก็เข้ามาอุ้มชูจริงๆ โดยอัดฉีดเงินและให้สินเชื่อเพื่อต่อลมหายใจ
การช่วยเหลือครั้งนี้ทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า “Moral Hazard” หรือภาวะภัยทางศีลธรรม
เมื่อรู้ว่าทำพลาดก็มีคนจ่ายบิลให้ พวกเขาจึงไม่เคยเรียนรู้จากความผิดพลาด
Daewoo กระโจนเข้าสู่ความลุ่มหลงใหม่ที่สูบเงินยิ่งกว่าเดิม นั่นคืออุตสาหกรรมยานยนต์
ในช่วงปี 1990 พวกเขาเริ่มต้นกว้านซื้อโรงงานผลิตรถยนต์ทั่วโลก ทั้งในโปแลนด์ อุซเบกิสถาน อินเดีย และยูเครน รวมแล้วถึง 14 แห่งใน 13 ประเทศ…
แม้หลายแห่งจะขาดทุนย่อยยับ แต่บริษัทก็ไม่ยอมถอย คำถามคือพวกเขาเอาเงินมาจากไหน
คำตอบสั้นๆ คือการก่อหนี้ พวกเขามีหนี้สะสมเข้าสู่ยุค 1990 มากกว่าหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ
อาณาจักรนี้ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยผลกำไรจากสินค้าที่ยอดเยี่ยม
แต่ถูกขับเคลื่อนด้วยกองหนี้มหาศาลที่นำมาหมุนเวียนโปะบริษัทลูกไปมา
จนกระทั่งเมฆหมอกแห่งหายนะเริ่มก่อตัวขึ้นในปี 1997
วิกฤตต้มยำกุ้ง หรือ Asian Financial Crisis ลุกลามไปทั่วเอเชีย
ค่าเงินวอนอ่อนค่าลงอย่างรุนแรง ภาระหนี้สินสกุลเงินต่างประเทศของบริษัทเกาหลีเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวในชั่วข้ามคืน…
รัฐบาลเกาหลีใต้ต้องไปขอรับเงินกู้ช่วยเหลือจาก IMF ซึ่งมาพร้อมกับเงื่อนไขบังคับให้ปฏิรูปเศรษฐกิจอย่างเข้มงวด
กลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่ถูกกดดันให้รัดเข็มขัดและลดหนี้สินลง
ในขณะที่ธุรกิจรายอื่นหดตัวลงเพื่อความอยู่รอด Daewoo กลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม
ตลอดปี 1998 พวกเขากู้เงินเพิ่มอีกกว่าหนึ่งหมื่นสี่พันล้านดอลลาร์สหรัฐ กลายเป็นบริษัทที่มีหนี้สินสูงที่สุดในประเทศ
ประธาน Kim เชื่อมั่นว่ารัฐบาลจะไม่กล้าปล่อยให้พวกเขาล้ม และจะต้องเข้ามาอุ้มชูเหมือนในอดีต
แต่ครั้งนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป รัฐบาลไม่สามารถทำตามใจได้อีกต่อไปภายใต้แรงกดดันจากวิกฤตเศรษฐกิจ…
ปลายปี 1998 รัฐบาลสั่งห้ามสถาบันการเงินถือครองตราสารหนี้ของ Daewoo เกินสัดส่วนที่กำหนด
มาตรการนี้เปรียบเสมือนการตัดท่อน้ำเลี้ยง เมื่อกู้เงินใหม่มาโปะหนี้เก่าไม่ได้ สภาพคล่องก็เหือดแห้งลงทันที
ในที่สุดความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้พรมก็ถูกเปิดเผย ปรากฏว่า Daewoo มีสถานะล้มละลายมาตั้งนานแล้ว
แต่ที่รายงานว่ามียอดขายเพิ่มขึ้นนั้น เป็นผลมาจากการตกแต่งบัญชีครั้งมโหฬาร
วิธีการของพวกเขาคือการให้บริษัทลูกขายสินทรัพย์ให้กันเองในราคาที่สูงเกินจริง
ผลที่ได้คือสามารถบันทึก “กำไรทิพย์” ลงในงบการเงินได้ แถมยังตีราคาสินทรัพย์อื่นๆ ให้สูงตามไปได้อีก…
เมื่อหักลบตัวเลขหลอกลวงเหล่านี้ออกไป พบว่า Daewoo ขาดทุนมหาศาล
และมีการประเมินว่ายอดตกแต่งบัญชีนั้นสูงถึงเกือบสองหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ
ซึ่งถือเป็นการฉ้อโกงทางบัญชีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเกาหลีใต้ในเวลานั้น
ศพเดินได้ไม่อาจปกปิดบาดแผลของตัวเองได้อีกต่อไป
ในเดือนสิงหาคม 1999 Kim Woo-choong ถูกปลดออกจากตำแหน่ง
บริษัทในเครือถูกยื่นฟ้องล้มละลายและถูกชำแหละแยกส่วนขายทอดตลาด
อาณาจักรที่เคยรุ่งเรืองถึงขีดสุด ทิ้งหนี้สินไว้เบื้องหลังกว่าห้าหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ กระจายไปตามธนาคารนับร้อยแห่งทั่วโลก
รัฐบาลต้องนำเงินภาษีประชาชนไปอัดฉีดเพื่อพยุงระบบธนาคารไม่ให้พังทลายตามลงไป…
ส่วนตัวผู้ก่อตั้งนั้นหลบหนีออกนอกประเทศไปใช้ชีวิตลี้ภัยอยู่นานถึง 5 ปี
ก่อนจะกลับมารับโทษจำคุกและเสียชีวิตลงในปี 2019 ปิดตำนานอดีตมหาอำนาจเบอร์สี่ของเกาหลีใต้อย่างถาวร
บทสรุปของเรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่า การเติบโตทางธุรกิจที่รวดเร็ว
หากไม่ได้ตั้งอยู่บนรากฐานของการจัดการการเงินที่แข็งแกร่ง มันก็เหมือนกับการสร้างปราสาททราย
การอาศัยสายสัมพันธ์ทางการเมืองและการกู้หนี้ยืมสินมาอุดรอยรั่ว อาจจะช่วยซื้อเวลาได้ชั่วคราว
แต่เมื่อพายุแห่งความจริงพัดมาถึง ปราสาททรายที่ดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ระดับจักรวาล ก็สามารถอันตรธานหายไปได้ภายในพริบตาเดียว…
References : [wikipedia, bloomberg, forbes, ft, nytimes]
◤━━━━━━━━━━━━━━━◥
หากคุณชอบคอนเทนต์นี้อย่าลืม 'กดไลก์'
หากคอนเทนต์นี้โดนใจอย่าลืม 'กดแชร์'
คิดเห็นอย่างไรคอมเม้นต์กันได้เลยครับผม
◣━━━━━━━━━━━━━━━◢
The original article appeared here https://www.tharadhol.com/the-fall-of-daewoo/
ติดตามสาระดี ๆ อัพเดททุกวันผ่าน Line OA ด.ดล Blog
คลิกเลย --> https://lin.ee/aMEkyNA
——————————————––
ติดตาม ด.ดล Blog เพิ่มเติมได้ที่
=========================
Website : www.tharadhol.com
Blockdit : www.blockdit.com/tharadhol.blog
Fanpage : www.facebook.com/tharadhol.blog
Twitter : www.twitter.com/tharadhol
Instragram : instragram.com/tharadhol
TikTok : tiktok.com/@geek.forever
Youtube : www.youtube.com/c/mrtharadhol
Linkedin : www.linkedin.com/in/tharadhol
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
