ป้ายหน้าไม่มีอยู่จริง
กึก... กัก... ครืด... ครืน เสียงเครื่องยนต์เก่าๆ ดังมาจากไกลๆ เป็นเสียงต่ำหนักที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามา
รถเมล์คันหนึ่งค่อยๆ โผล่ออกมาจากความมืด ไฟหน้าหรี่เหมือนกำลังจะดับ มันไม่มีหมายเลขสาย ไม่มีป้ายบอกเส้นทาง ประตูเปิดเองโดยไม่มีเสียงคนขับเรียก ดาวลังเล แต่สุดท้ายก็ก้าวขึ้นไป
ภายในรถเมล์เงียบผิดปกติ เหมือนเสียงจากภายนอกทั้งหมดถูกตัดขาด เหลือเพียงความว่างเปล่าที่อัดแน่นอยู่ในอากาศ ผู้โดยสารนั่งเรียงกันเป็นแถว ทุกคนก้มหน้า ไม่ขยับ ไม่พูด ดาวเลือกที่นั่งว่างด้านหลัง พยายามไม่สบตาใคร
“ลงป้ายไหนครับ…” เสียงแหบแห้งดังมาจากด้านหน้า ดาวหันหน้ากลับมาจากหน้าต่างรถ เห็นคนเก็บค่าโดยสารยืนอยู่ แต่ใบหน้าของเขาเลือนราง เหมือนถูกหมอกกลืนกิน
“ฉัน…ขึ้นมาจากป้ายเมื่อกี้…” ดาวพึมพำ
คนเก็บเงินหัวเราะเบาๆ “ป้ายนั้น…ไม่มีคนขึ้นมานานแล้วนะครับ”
“ฉัน… จะ... จะลงป้ายหน้า…” ดาวรีบพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักและสั่นเครือด้วยความกลัว
ทันใดนั้นรถเมล์เบรกกะทันหัน ประตูรถเปิดออก ดาวรีบวิ่งลงจากรถเมล์ หายใจหอบ เธอหันกลับไปมองรถเมล์อีกครั้ง แต่มันกลับหายไปแล้ว เหลือเพียงถนนที่ว่างเปล่า
ดาวทรุดตัวลงด้วยความโล่งใจ “เรารอดมาได้แล้วซินะ” ดาวคิดพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงเริ่มช้าลงบ้าง ราวกับว่าเธอเพิ่งจะหลุดออกมาจากฝันร้าย
แต่แล้วอยู่ดีๆ หน้าจอมือถือของดาวก็สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ดาวมือสั่นค่อยๆ อ่านข้อความอย่างช้าๆ ข่าวอุบัติเหตุปรากฏขึ้นที่หน้าจอเป็นตัวอักษรสีขาวบนพื้นดำ
“เกิดอุบัติเหตุสลด! หญิงสาววัย 28 ปีถูกรถเมล์ชน เมื่อเวลาสามทุ่มที่ผ่านมา พยานผู้เห็นเหตุการณ์บอกว่ารถเมล์แล่นมาด้วยความเร็วสูง ก่อนเสียหลักชนหญิงสาวอย่างแรง ร่างของเธอกระเด็นตกลงไปบริเวณป้ายรถเมล์และเสียชีวิตทันที”
ดาวเริ่มหายใจติดขัด มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่นเบาๆ ดาวค่อยๆ มองดูไปที่ภาพผู้หญิงในข่าวนั้นอีกครั้ง “ฉันมั่นใจ ฉันรู้จักผู้หญิงคนนั้น” ดาวพึมพำออกมา เหมือนเป็นคำตอบให้กับตัวเอง
“นั่นคือร่างของดาวเอง ที่นอนนิ่งอยู่ข้างป้ายรถเมล์สีฟ้าซีด” ดาวมือสั่นรีบเงยหน้ามองรอบตัวอีกครั้ง
ดาวยังนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์เดิมและเสียงเครื่องยนต์เก่าๆ ที่คุ้นเคยกำลังดังเข้ามาใกล้อีกครั้ง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
