มีสิ่งที่ผ่าน มา .มันเป็นอดีต .ที่ย้อนกลับไปไม่ได้ มีแต่ปัจจุบัน ที่เราแก้ไข .ได้ . ก็เรื่องราวอารมณ์นึกคิด . ที่โหยหา ยึดปรุงแต่ง เรื่องราวอดีตที่ผ่านมา . มันทุกข์หรือสุข เมื่อนึกถึง . เมื่อเราไปนึกถึงอารมณ์ ในอดีต . มันก็มีตัว ยุยงส่งเสริม .มีความอยาก อยากเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ เมื่ออดีตผ่านมาแล้ว เราก็ตัดให้มันขาด ผ่านมาแล้ว ก็ผ่านไป
เหมือนเราผ่าน เดินผ่าน ป่าเขา เจอะเจอ ใบไม้ในป่า เราก็หยิบมาดู ดูใบไม้ ดูที่ตัวเรากายของเรา ให้รู้จักใบไม้ มันมีอะไรบ้าง เรารู้จักใบไม้ใบเดียว เราก็จะรู้จักใบไม้ได้ทั้งป่า อ้อ..มันเป็นเช่นนี้ เราก็ไม่ไปยึด มันอีกแล้ว เพราะ มันทำให้จิตเรายึดทุกข์ สลัดออกไปไม่ได้ มันก็เลย จมอยู่กับใบไม้ ที่ล่วงหล่น ผุพังไปตามกาลเวลา
จิตมันยึดทุกข์ ต้องมาเกิดแก่เจ็บตาย หาที่สิ้นสุดไม่ได้เลย เค้าเรียกว่า หนีบ่วงกรรม บ่วงโซ่ คล้องเวรกรรม ให้จิตมีพันธการ ร้อยรัดไปทั้งเรือนกาย ร้อยรัดไปทั้งจิต .ให้มีภาระ ต่อเนื่อง จิตตัองเดืนทางยาวไกล ทุกข์ทรมาน ยาวนาน เป็นกัปป เป็นโกฏ อสงไขย นับชาติเกิดไม่ได้เลย .เกิดมา เรียนรู้สิ่งที่นำพา ให้เกิดแก่เจ็บตาย . เราเรียนรู้ขึ้นมา เพื่อจะตัดบ่วงเวรกรรม ออกไปจากจิต . เพื่อปลดเปลื้อง พันธการแห่งจิตของเราเอง ไม่มีใครทำให้เราได้ เราต้องทำด้วยตัวเราเอง จิตของเราเอง.
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
