เสียงลำพังมันเหงาจัง
เพราะเสียงลำโพงมันดัง
แต่“เสียงลำพัง”มันเหงา
เหลือเกิน
ลำโพงเก่าเดิมมันดังเข้าไปในใจ
บางคืนเมืองทั้งเมืองก่ะยัง
ไม่หลับไฟตามถนนยังส่อง
ผู้คนยังหัวเราะอยู่ในร้านเดิม เพลงรักยังถูกเปิดซ้ำผ่าน
ลำโพงตัวเก่า
เสียงดนตรีดังพอจะกลบความเงียบของโลกภายนอกได้หมด
แต่ไม่เคยกลบความคิดถึงในใจของใครบางคนได้เลย
ฉันคงยังนั่งอยู่ตรงนี้ตรงที่เคย
มีเธอฟังเพลงเดิมที่ครั้งหนึ่งเรา
เคยร้องด้วยกัน
นั่งอยู่ตรงนี้ที่ไหนก่ะได้
มันแปลกนะเวลาคนเรารักใครมากๆความทรงจำเล็กน้อยกลับกลายเป็นสิ่งที่ใหญ่เกินรับไหว
แค่ทำนองที่คุ้นหูแค่กลิ่นฝนแค่โต๊ะมุมเดิมก็ทำให้หัวใจย้อนกลับไปหาอดีตอย่างง่ายดายราวกับความรู้สึกไม่เคยเดินออกไปไหน
แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าการคิดถึง
คือการเริ่มต้นไม่แน่ใจว่าอีก
ฝ่ายยังคิดถึงเราอยู่หรือเปล่า?
นอนซึมเฝ้าฝันไปเต๊อะ
ความหวังในความรักบางครั้ง
ไม่ได้หายไปทันทีที่มันค่อยๆ เลือนหายเหมือนหมอกยามเช้า
ที่ถูกแดดกลืนกินช้าๆจากเคยรอข้อความทุกคืน
ก่ะตั้งแต่สายบ่ายค่ำ
กลายเป็นเพียงแอบมองหน้าจอเงียบๆจากเคยเชื่อว่าจะกลับมา กลายเป็นแค่ภาวนาให้เขายังมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ฉันยังจำวันที่เธอบอกว่าจะไม่
หายไปจากกันได้ดีเลย
แต่วันนี้คนที่ยังอยู่ตรงเดิมกลับ
มีแค่เพียงฉัน“ลำพัง เหงาลำพัง”
ลำพัง พังลำพัง ปานนั้นละ
จนเช้าของอีกวันนั่นแหละทุกวันๆไง
เสียงลำโพงยังดังเหมือนเดิม
แต่เสียงลำพังข้างในมันกลับ
เงียบจนได้ยินความเหงาของ
ตัวเองชัดขึ้นทุกวัน
บางทีนะความรักอาจไม่ใช่
การได้ครอบครองกันเสมอไป
แต่อาจเป็นการเฝ้ารักใครสักคน แม้ในวันที่รู้ว่าความหวังนั้น
ริบหรี่เต็มทีแสนหดหู่ใจ
ถึงอย่างนั้นหัวใจก็ยังดื้อพอจะ
รอและรอทั้งที่รู้ว่าคำตอบอาจ
ไม่มีวันย้อนกลับมา
ลึกๆแล้วคนเรามักจะเก็บใคร
บางคนไว้ในใจเสมอในฐานะ “ความรัก”
กาแฟร้อนๆเผาความทรงจำดับลำโพงดัง
แม้สุดท้ายเขาจะกลายเป็น
เพียง “ความทรงจำ” ก็ตาม
ที่ไม่เป็นไรไม่ต้องห่วงดอก
เช้านี้ใจดำกับกาแฟดำๆทุกวัน
บางคนบอกว่าเมื่อก่อนเขาเคยเป็นคนใจดีมะใช่คนใจดำดอก
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
