เรื่องราว ที่ว่า สติปัญญา สติสัมปชัญญะ นั่นมีความสำคัญ พร้อมทั้ง เรื่องราว ความเข้มแข็งอดทนของจิต ต่ออารมณ์ นึกคิดในตัวตน เรื่องราว ปัญญา กับ ความกลัว นั้่นต้องอาศัยการฝึกหัด กลัวอด กลัวเจ็บ กลัวตาย กลัวหิว มันเป็นอารมณ์ทั้งนั่น เมื่ออารมณ์กลัวเกิดขึ้น มันก็ ทำอะไรขาดสติสัมปชัญญะ ความหวัง ก็เหมือน ความอยาก ก็เป็นอารมณ์ทั้งนั้น ดารเรียนรู้จัก
อารมณ์นึกคิด . มันมีตัวอารมณ์ ปรุงแต่งกาย ตลอดเวลา สิ่งที่เป็นศัตรูของจิต ก็คือ อารมณ์ที่ให้ความรู้สึกนกคิดต่างๆ แต่เราจิตเราก็ไม่ สามรถรู้จักอารมณ์นึดคิดได้ อารมณ์ปรุงแต่งเกิดขึ้นที่กาย แล้วจิตก็ไปยึด เมื่อจิตยึด อารมณ์ก็จูงจิต จิตสั่งกายให้เคลื่อนไหวไปตามอารมณ์ มีกายวาจาใจไปตามอารมณ์ ที่เกิดขึ้น ไม่สามารถ รักษากายให้นิ่งจิตนิ่งได้เลย จิตอดทนต่ออารมณ์ไม่ได้
อารมณ์ก็เหมือนยุง .ยุงมาขอเลือดกินนิดหน่อย ก็แบ่งปันเลือดให้ไม่ได้ ต้องนกมือขึ้นมาตบยุงตาย ยุงมันหิว หากว่า เราจะแบ่งปัน เลือด สละเลือดในกายให้เค้า อาศัยไปเลี้ยงชีวิต เราก็ต้องอดทน อยู่นิ่งๆ ให้ยุงมันกัด เค้ากินเลือดเรานิดหน่อยไปเลือดสังขารกรรมของเค้า แต่ก็บางตัวมัน มัวเมาดูด้ลือดไปมาก ก็บินไปไหนไม่ไหว ล่วงหล่นลงพื้น รอความตาย
ยุงมันกิหาน้ำเลือดน้ำหนองของผู้ที่มีกรรม มาหล่อเลี้ยงสังจารกรรม เราก็มีกรรม มีกายที่ต้องไปเอาน้ำเลือดน้ำหนองผู้อื่นมาหล่อเลี้ยงกาย ไปกินเป็ดไก่ หมู กุ้งหอยปู่ มี่จิตของผู้มีกรรม ไปอาศัย เราไปกิน ตัวเราก็เกิดเป็นเนื้อนากรรม ก็มีเรื่องราวตัวกินเลือดกินเนื้อ มากัดกิน น้ำเลือดน้ำหนองในตัวเรา ที่เนื้อของผู้ที่มีกรรม ก็มีเรื่องราวโรคภัยไข้เจ็บเกิดขึ้นมี่กายกรรมที่จิตอาศัย เมื่อกายนั้นเป็นกายกรรม จิตก็ต้องเป็นผู้รับกรรมที่เกิดขึ้นในกายนี้
หากเราเรียนรู้ได้ ว่า กายที่เราอาศัยนั้น เกิดมีกาย เป็นกายกรรม เราก็มาทำกายกรรม สร้างกายให้เกิดเป็นเนื้อนาบุญ กายเปลี่ยน เป็นกายบุญ จิตเราก็จะมีความสุข ที่อาศัยกายที่เป็นบุญ เรื่องราว การสร้างบุญกุศล ต้องอาศัยความเพียร ความอดทน หากไม่มีความอดทน เกิดกลัว กลัวเสียเงินทอง มันก็สละความยึดถือ อะไรไม่ได้เลย ความโลภโกรธหลง มันซ่อนเร้นในปัจจัยที่หามา่ยึดถือ ใครมาหยิบไป ก็โกรธ ใครยืมไปไม่ใช้คืน ก็โกรธ เป็นฟืนไฟ เผากายเปาจิตตัวเอง
เรื่องปัญญา กับ ความกลัว มีพระที่มาจากป่าหิมพานต์ ท่านเล่า ว่า ท่านก็ในป่าหิมพานต์ ก็มีสัตว์ดุร้าย มียุงตัวใหญ่ ท่านก็นั่งบำเพ็ญ ไปนั่งทำกายนิ่ง จิตนิ่ง มียุงมากัด ที่หน้า ท่านก็นั่งนิ่ง จิตเฉย ท่านก็ทำจิตอาศัยในกาย จิตอยู่กับพุทโธ ยุงมันกัด .ที่กาย ท่านก็สำรวจ กาย ..ปล่อยให้ยุงกัด จิตอยู่นิ่ง กายนิ่ง จิตนิ่ง เหมือนไม่มีกาย นั่งเป็นวันๆ อยู่อย่างนั้น พอลืมตา อีกครั้ง มองที่พื้น ก็เห็นยุงตายที่พื้น มันตายเพราะดื่มกินเลือด ไม่รู้จักพอ แล้วจ้ตยุงก็ ตกนรกไป
เมื่อเจ้าไปอยู่ในถ้ำ เสือก็มาอยู่ด้วย เพราะมันก็กลัวถูกทำร้ายเหมือนกัน มันก็มา ยื่นหน้า หายใจรดหน้าท่าน ท่านก็รู้สึกกลัวอารมณ์กลัวเกิดขึ้น ท่านก็ภาวนา พุทโธมีพระเป็นที่พึ่ง หากเสือมันหิว ก็พร้อมสบะกายนี้ให้เป็นทาน แต่เสือมันก็ไม่กินท่าน ก็อยู่ร่วมกัน อาศัยในถ้ำเดียวกัน นีท่านเล่า
เรื่องราวปัญญา กับความกลัว ให้ฟัง เรื่องราวพระที่ไปปฏิบัติในป่าหิมพานต์ . แล้วที่ป่านั้นก็มีเรื่องราว สิ่งสวยๆงามๆอีก พวกที่ไปปฏิบัติ เกิดไปหลงใหล ก็มีพระยมตะ . ช่วยนำพาจิตลงนรก . ทีลงนรก .เพราะไปอาศัย ผ้ากาสาวพัสตร์ ไปอาศัย สร้างบุญกุศลบารมี แต่กลับทำผิด ต่อเครื่องหมายธรรมที่ตนครอง รักษาธรรมไม่ได้ .จิตก็ต้องรับทุกข์รับกรรมต่อไป ย้างก็เจ้าป่าหิมพานต์ เกิดความกลัว ก็ไปเอาคาถามมท่อง อยากมีฤทธิ์ .แล้ว กายนี้ก็ตาย จิตออกจากกายตกนรก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
