ทำไม ต้องไปเรียน นั่นซิ ตอนเด็กถูกแม่ จับส่งขึ้นรถ เพราะอยากไปโรงเรียน เห็นเค้าไปกัน ก็เอา..บ้าง ก็นึกทบทวน ตัวเอง ไปโรงเรียน แบบ ..งงๆ มีเข้าแถว มีครูถือไม้เรียว ควบคุม เวลา ครูสอน ก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ก็ฟัง หูซ้าย ไปติดสมอง คิดเรื่องนั้น เรื่องนี้ ไม่ใช่ที่ครูสอนบอก มันทะลุออกไปหูขวา ไม่เลย เก็บไว้ จดจำไม่ได้ เหมือน เอาหูแมวมาฟัง ทะลุหูควาย บางที่ก็มีหลงเลย จดจำได้บ้าง ก็ตอนที่เจอะเจอ คุณครูดุ ..แหม ..ไอ้หูแมว หูควายมันหายไป กว่า จะรู้จักว่า เค้าให้มาเรียนรู้อะไรนี้
บางที่ก็สงสัย ทำไม ครูถึงได้ดุขนาดนั่น พูดจาไม่น่าฟีงเลย ไม่รู้ว่า ไปอาค้างคา เรื่องนี้เรื่อนั้น อารมณ์ถึงได้ พรวดพราดออกมาจากปากคุณครู . แหม ..ไม่น่ารักเลยนิ แต่นั่นแหละเค้าเป็นครู เราหลบไปที่อื่นดีกว่า .อารมณ์คุณครู บ่จอย..
พอเกิดมา.ก็ใช้เวลายาวนาน เรียนรู้ไปเรื่อยๆ เพราะเกิดมา ก็ไม่รู้เรื่อง ต้องเริ่มต้นกันใหม่ .ต้องหัดกันใหม่ หัดพูด .หัดทำ . กว่า เกิดความเข้าใจได้ ก็ใช้เวลายาวนาน เพราะมัวแต่พกพาอารมณ์ไปเรียนรู้ อารมณ์มันก็ สร้างอุปสรรค เวลาครูสอน มันก็กล่อมขวัญ กล่อมจิต ให้หลงใหล นั่งเรียน ในห้องเรียน จิตมันก็ถูกดูดไปกับอารมณ์นึกคิด คิดที่ไม่ใช่ครูสอน หูก็ไปฟังอารมณ์นึกคิดที่กล่อม ก็เลย รับรู้ไม่ได้ เรื่องที่ครูสอน เหมือนว่า ถึงเวลาให้เรียนรู้ กลับไม่เรียน
เรื่องราวการเรียนรู้ มันไม่จบสิ้น แม้ว่า กายมันเปลี่ยนแปลง ไปแก่เฒ่าชรา จ้ตที่อยากในกายก็ไม่แก่ไปตามกาย ก็ต้องเรียนรู้ไป . เรื่องราวทำมาหากิน เรื่องราวของอารมณ์นึกคิด ต่างๆ
แหม ..พอไปเห็นคนเจ็บ นอนติดเตียง มีสายระโยงระยาง บ้างก็ไม่รู้สึกตัว ..เอ..กายเราจะเป็นเหมือนเค้ามั้ย มีพระท่านบอกว่า ให้ลูกไปอธิษฐาน ขอรับเวทนา แม่ที่เจ็บป่วย ว่าทุกข์ขนาดไหน เค้าก็ไปยืนข้างเตียง อธิษฐาน ขอรับเวทนา ..ก็ร้องโอ้ย..โอดครวญทุกข์ทรมาน นี่เค้าก็ได้เรียนรู้ จิตของแม่ทุกข์ทรมาน เวลาใครมาเยี่ยม ก็บอกว่า หายไวๆ แต่จิตที่อาศัยในกายที่เจ็บ นั่น ก็ต้องทุกข์ทรมาน
การเรียนรู้ มันไม่จบสิ้น ยิ่งจะให้จิตเรียนรู้ ทะลุไปรู้จักกรรม ในกายนี้ ยิ่งมอง มองก็ติดที่ผิวกาย พอหลับตา จะมองข้างใน นิวรณ์ก็รบกวน มันเป็นแต่สีดำ มืดไปหมด มันเหมือนมีมนต์ดำมีอารมณ์นั่นนี่ เกิดขึ้น ดึงจิตให้หลงใหล เค้าเรียกว่า อวิชชาปกคลุมจิต
เอ.ทำอย่างไร ให้มองข้างในมีแสงสว่าง เค้าก็มีเรี่องราว จุดเทียนธรรม เอามาส่อง จิตมีแสงสว่าง ส่องดูเรื่องราวต่างๆในกาย ไปจนเรื่องราวธาตุุทั้งสี่ที่ประกอบกาย ก็เรียนรู้ไป ให้เกิดสิางที่เรียกว่า ปัญญาธรรม เกิดขึ้นที่จิต เพื่อช่วย ให้จิตไม่ต้องมาเกิดบ่อยๆ เกิดมาแต่ละที ก็เริ่มต้นเรียนใหม่ มีความมุ่งมั่น ปรารถนา ไม่เหมือนกันเลย ที่ว่า นิสัยสันดาน ที่ติดตามมา .มีใครมีความสามารถ แก้ไขนิสัยสันดานตัวเองได้บ้าง นิสัยสันดาน ที่จมอยู่กับทุกข์กับกรรม เกิดมาเพื่อสร้างทุกข์ให้แก่จิตต่อไป
บ้างก็เรียนรู้มาก แต่กลับใช้ความรู้นั้นไปสร้างแต่กรรม เบียดเบียนเอารัดเอาเปรียบ ผู้ที่อ่อนด้อยกว่า คดโกงบ้าง เล่ห์เหลี่ยม แพรวพราว มันน่าอัปยศ มีความรู้มาก แต่รักษาใจตัวเองไม่ได้ หวั่นไหวไปตามโลกธรรม ก็สร้างทุกข์ทำลายกายและจิตของตัวเอง ชีวิต
นี้ ที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก รักษา ให้ลมมันเข้าออกไว้ หายใจเองได้ ก็ยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ให้คนมาช่วยหายใจแทนก็ไม่ได้ ไอ้ที่หายเองไม่ได้ มีสายระโยงระยางช่วย ไม่รู้ว่า เค้าจะถอดเครื่องช่วยหายใจเวลาไหน ตรงนั้นแหละ จะไปที่ทุกข์ทรมาน ขานดยัวไม่ตาย ยังทุกข์ทรมานขนาดนี้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
