ข้อคิดที่คมคายระหว่างต้นไทรกับต้นสะตือ
-------------------
เมื่อ 14 ปีที่แล้ว ผมมีโอกาสขึ้นไปเที่ยวน้ำตกศรีดิษฐ์ บนเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ พบต้นไทรและต้นสะตือยืนกอดกันตายอย่างน่าเวทนา โดยมีต้นตีนเป็ด(สัตบรรณ) เอียงต้นหนีไม่คบค้าสมาคมด้วย จึงรอดชีวิตเพียงต้นเดียว พอได้อ่านแผ่นข้อความสองแผ่นที่มีผู้ประพันธ์ไว้แล้วรู้สึกสะท้อนใจ จึงอยากนำมาเผยแพร่ให้อ่านกันครับ
#แง่คิดจากธรรมชาติ
"สะตือเลี้ยงไทรน้อยหยั่งรากจนเติบใหญ่
แต่กาฝากเช่นไทรเล่นไม่ซื่อ
แผ่กิ่งก้านสาขาฆ่าสะตือ
สุดท้ายคือสะตือตายเมื่อไทรงาม
เหมือนรู้ถึงอันตรายเข้ากรายใกล้
ตีนเป็ดไซร้หลีกหลบไม่คบขาม
ได้ชื่อพญาสัตบรรณนั้นอีกนาม
เหมือนคนทรามให้หลีกหลบอย่าคบไว้ "
#โศกนาฏกรรมต้นไทร(ตอนจบ)
และแล้วถึงคราวต้นไทรได้รับ
กรรมที่ตนกระทำนำชิบหาย
สะตือต้นโคนเน่าเป็นดินกลาย
บรรดาปลวกทั้งหลายได้กัดกิน
ไทรเอยไม่เคยรู้ตัวเลยว่าไร้รากแก้ว
เมื่อเสาหลักขาดแล้วก็หมดสิ้น
จากที่เคยสูงส่งต้องลงดิน
โผเผแม้เพียงนกโผบินพือปีกพัด
ไทรเจ้าเอยถูกสังคมสมน้ำหน้า
ผิดในข้อหาตระบัดสัตย์
สะตอเลี้ยงเจ้ามาสารพัด
เพียงเจ้ากำจัดให้พ้นทาง
#เปรียบได้กับนิทานเรื่อง "ชาวนากับงูเห่า" และ "นกกาเหว่าไข่ไว้ให้กาฟัก"
ฉายาของต้นไทรคือ "นักบุญแห่งป่า นักฆ่าแห่งพงไพร" พอนกกินลูกไทรนำไปปล่อยไว้ในคาคบไม้ มันจะงอกและดูดกินน้ำเลี้ยงจนต้นไม้นั้นตาย แต่ไทรจะหยั่งรากลึกลงไปในดิน จึงเจริญเติบโตเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์ให้นกกาอาศัย
แต่ไทรต้นนี้ขี้เกียจ ไม่มีวิสัยทัศน์ เกาะกินแต่ต้นสะตือ ไม่หยั่งรากลงดิน เลยตายไปพร้อมต้นสะตือ 555
ธเนศ ขำเกิด
29 พค.69
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
