บทที่ 3
“ร้านกาแฟที่ไม่มีใครคุยกัน”
เมื่อคืนพอหัวถึงหมอน
ผมเผลอหลับตอนไหนไม่รู้
อาจเป็นความล้า
จากการเดินทาง
หรือว่า
ร่างกายอยากพักผ่อน
ผมไม่แน่ใจ…
แต่ก็ดีเพราะได้นอนเต็มที่
ช่วงบ่าย
ผมเลือกไปซื้อของกินของใช้
ในห้างใกล้บ้าน
พอซื้อของเสร็จ
ผมเลือกแวะร้านกาแฟ
ก่อนกลับ
ในร้าน
เห็นคนนั่งเต็มทุกโต๊ะ
เสียงเครื่องชงกาแฟดังเป็นระยะ
สลับกับเสียงแก้วกระทบจานเบา ๆ
ผมเดินผ่านพวกเขา
เพื่อไปสั่งกาแฟ
ผมเห็น
คนยิ้ม
คนหัวเราะเบาๆ
กับมือถือ
บางคนอ่านหนังสือ
เงียบๆ คนเดียว
แต่ผมแทบไม่เห็น
ใครพูดคุยกับคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
ผมนั่งมองอยู่พักหนึ่ง
ไม่มีอะไรผิดปกติ
ไม่มีใครดูไม่มีความสุข
ทุกคนดูสบายดี
เพียงแต่บทสนทนา
ดูเหมือนจะย้ายออกจากโต๊ะกาแฟไปแล้ว
ผมจิบกาแฟคำสุดท้าย
ก่อนลุกเดินออกจากร้าน
แล้วความเงียบนั้น
ก็ตามออกมาด้วย
หรือผมอาจคิดไปเอง
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
