กลับมาอยู่กับตัวเอง
บทที่ 2 : วันที่ผมเริ่มเงียบ
“บางที
เราไม่ได้กลัวความเงียบ
เราแค่ยังไม่คุ้นกับเสียงของตัวเอง”
____
มีวันหนึ่ง
ผมไม่ได้ตั้งใจจะค้นหาคำตอบอะไร
ไม่ได้อยากพัฒนาตัวเอง
ไม่ได้อยากเข้าใจชีวิต
ผมแค่เหนื่อย
เหนื่อยกับการคิดตลอดเวลา
เหนื่อยกับการตอบทุกอย่าง
เหนื่อยกับการพยายามทำให้ทุกอย่างชัดเจน
วันนั้นผมเลยนั่งอยู่เฉย ๆ
ไม่มีเพลง
ไม่มีคลิป
ไม่มีอะไรเปิดค้างไว้
ตอนแรกมันเงียบแค่ข้างนอก
แต่ข้างในยังวุ่นวายเหมือนเดิม
มีเรื่องที่ยังค้าง
มีบทสนทนาที่จบไปแล้ว
มีความกังวลของวันพรุ่งนี้
มีคำถามที่ยังตอบไม่ได้
ผมนึกว่าความเงียบจะทำให้ใจสงบ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริง
คือผมได้ยินทุกอย่างชัดขึ้น
ชัดจนอยากลุกหนี
ตอนนั้นผมเพิ่งเข้าใจว่า
บางที
สิ่งที่ผมหนีมาตลอด
อาจไม่ใช่ความเงียบ
แต่เป็นตัวเอง
ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับความรู้สึกเหล่านั้น
เลยไม่ได้ทำอะไร
แค่นั่งอยู่
ฟังบ้าง
ปล่อยผ่านบ้าง
บางช่วงก็เผลอคิดตาม
บางช่วงก็กลับมาอยู่กับปัจจุบัน
มันไม่ได้สงบอย่างที่คิด
และไม่ได้ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปทันที
แต่เมื่อมองย้อนกลับไป
ผมคิดว่าวันนั้นสำคัญ
เพราะมันเป็นครั้งแรก
ที่ผมไม่ได้รีบหนี
เมื่อข้างในเริ่มส่งเสียง
บางที
การเริ่มเงียบ
อาจไม่ใช่การไม่มีความคิด
แต่เป็นการยอมอยู่กับความคิดเหล่านั้น
โดยไม่ต้องรีบจัดการทุกอย่าง
ผมยังทำได้ไม่เก่ง
แต่วันนั้น
ผมเริ่มแล้ว
🌙
::::
บางที…
การเงียบครั้งแรก
อาจไม่ได้ทำให้เราเจอคำตอบ
แต่มันทำให้เรา
เริ่มได้ยินตัวเองอีกครั้ง
:::
บันทึกจากความเงียบ
วันนี้ผมยังไม่เข้าใจตัวเอง
แต่ผมไม่รีบแล้ว
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
