ปะต้าคิดนะว่า “ความเคยชิน”
ไม่ได้เข้ามาควบคุมชีวิตเราในคราวเดียวดอกแต่น้องเค้าค่อยๆ กลายเป็นตัวตนของเราผ่านการทำซ้ำๆจนเราแยกไม่ออกว่า
สิ่งไหนเป็นการเลือกของเรารึ
สิ่งไหนเป็นแรงเฉื่อยของความเคยชินกันนะ
การเขียนจึงมีคุณค่าด้วยว่ามันทำให้เราเห็นความคิดของตัวเองในฐานะ“วัตถุที่มองได้”เตือนจำแทนที่จะเป็นเพียงกระแสที่ไหลผ่านในหัว
เมื่อมองเห็นคำเขียนของเราๆ
ก็สามารถตั้งคำถามทบทวนและเลือกใหม่คิดใหม่ได้
แต่การเขียนเพียงอย่างเดียว
อาจไม่สร้างตัวตนใหม่ทันที
แค่อาจเป็นเพียงแสงสว่างที่
ส่องให้เห็นทาง
ส่วนการเดินเดินออกจากความ
เคยชินเดิมๆยังต้องอาศัยการลงมือทำซ้ำในรูปแบบใหม่จนกลายเป็นความเคยชิน“ชุดใหม่”
ดังนั้น พลังของการเขียนไม่ได้
อยู่ที่การเปลี่ยนชีวิตโดยตรง
ดอกครับแต่อยู่ที่การทำให้เรา ‘ตื่นรู้’ว่าชีวิตกำลังถูกอะไรขับเคลื่อนอยู่และการตื่นรู้นั้นคือจุดเริ่มต้นของอิสรภาพ”ของเราเอง
“ความเคยชินสร้างตัวตนแต่นะการเขียนเปิดโอกาสให้เราวิพากษ์ตัวตนนั้นได้เมื่อเห็นตัวเองชัดพอ เราจึงมีโอกาสเลือกว่าจะเป็นคนเดิมต่อไป หรือค่อย ๆ กลายเป็นคนใหม่”ครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
