ตอนที่ 1: มนุษย์เงินเดือน และเพื่อนร่วมงานที่ไม่เคยกะพริบตา
กรุงเทพมหานคร เวลาสองทุ่มสี่สิบห้านาที
บนขบวนรถไฟฟ้าบีทีเอสสายสุขุมวิทที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คนหน้าตาอิดโรย "กร" ชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีในชุดเชิ้ตทำงานที่หลุดลุ่ยกำลังยืนโหนห่วงรถไฟฟ้าด้วยความเพลีย สายตาของเขามองเหม่อไปที่กระจกหน้าต่างสะท้อนภาพผู้โดยสารคนอื่น ๆ ทุกคนทำสิ่งเดียวกัน คือก้มหน้ามองหน้าจอสมาร์ตโฟน แสงสีฟ้าส่องกระทบใบหน้าไร้อารมณ์เหมือนหุ่นยนต์
กรเป็นชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา มีดีกรีเป็นถึงอดีตเหรียญทองยูโดสมัยมหาวิทยาลัย แต่ปัจจุบันอาชีพหลักของเขาคือ “นักสืบเอกชน” ของบริษัทจัดหาคู่และสืบชู้สาว งานของเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าการแอบถ่ายรูป ล่องหนไปตามคาเฟ่ และจับผิดมนุษย์
แต่วันนี้... งานของเขาแปลกไปจากเดิม
สายตาของกรเหลือบมองไปที่ชายชุดสูทภูมิฐานคนหนึ่งที่ยืนอยู่ห่างออกไปสามช่วงตัว ชายคนนั้นคือเป้าหมายที่ลูกค้าจ้างให้เขาตามสืบ เนื่องจากภรรยาจับได้ว่าสามีชอบแอบโอนเงินหลักแสนไปให้บัญชีลึกลับทุกเดือน และมักหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในเวลาสามทุ่มตรงของทุกวันศุกร์
‘อีกห้านาทีจะสามทุ่ม... ดูซิแกจะลงสถานีไหน’ กรคิดในใจ พลักยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทำทีเป็นเซลฟี่ แต่จริง ๆ คือการเปิดกล้องหน้าเพื่อจับตาดูเป้าหมาย
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนของรถไฟฟ้าก็ดังขึ้น พร้อมกับระบบไฟในขบวนที่กะพริบวูบวาบอยู่สองสามครั้งจนผู้โดยสารหลายคนส่งเสียงอุทาน รถไฟฟ้าเริ่มชะลอความเร็วลงและจอดนิ่งสนิทอยู่บนรางระหว่างสถานีสยามและชิดลม
“ขออภัยในความไม่สะดวก ขณะนี้ระบบจ่ายกระแสไฟขัดข้องชั่วคราว...” เสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติดังขึ้นก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับระบบปรับอากาศที่หยุดทำงาน ความอับชื้นและความร้อนเริ่มก่อตัวขึ้นทันที
ทว่า สิ่งที่ทำให้กรขนลุกซู่ไม่ใช่ความมืดหรือความร้อน แต่เป็น "เป้าหมาย" ของเขา ในความสลัวที่มีเพียงแสงจากหน้าจอมือถือ ชายชุดสูทคนนั้นไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก เขายืนนิ่งสนิท นิ่งเสียจนหน้าอกไม่มีการกระเพื่อมจากการหายใจ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ดวงตาของเขา
กรซูมกล้องมือถือเข้าไปใกล้ ๆ ผิวตาของชายคนนั้นคล้ายมีแผ่นฟิล์มใสสะท้อนแสงสีเขียวเรืองรองฉาบอยู่บาง ๆ และตั้งแต่รถไฟดับมาเกือบสองนาที ชายคนนั้น ไม่กะพริบตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
‘ไอ้หมอนี่มันเป็นโรคตาแห้งหรือไงวะ?’ กรกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก
ก่อนที่กรจะทันได้คิดอะไรไปไกลกว่านั้น ชายชุดสูทก็ขยับตัว เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็เริ่ม “เบลอ” เหมือนสัญญาณโทรทัศน์ที่ขาดหาย ภาพเนื้อหนังของมนุษย์ค่อย ๆ บิดเบี้ยว กลายเป็นโครงร่างสีเทาผอมสูงที่มีนิ้วมือยาวเรียวถึงห้านิ้วแต่ไม่มีเล็บ!
กรตาค้าง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้าน เขาหันไปมองรอบ ๆ ด้วยความตื่นตระหนกเพื่อจะสะกิดคนข้าง ๆ ให้ดู แต่ปรากฏว่าผู้โดยสารทุกคนบนรถไฟฟ้า... กำลังยืนนิ่งเป็นหุ่นนิ่ง แววตาของทุกคนเหม่อลอยเหมือนถูกสะกดจิต มีเพียงกรคนเดียวที่ยังคงมีสติครบถ้วน
“บ้าไปแล้ว...” กรพึมพำเสียงแผ่ว
มนุษย์ต่างดาวในคราบชายชุดสูทหันขวับมาตามเสียง ดวงตากลมอี๋สีดำสนิทไร้ตาขาวจ้องตรงมาที่กร มันส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ ซึ่งไม่ใช่ภาษาฮิวแมนนอยด์ แต่ออกแนวเสียงสัญญาณโมเด็มอินเทอร์เน็ตยุค 90
“รหัสผ่านผิดพลาด... ทำไมหน่วยประมวลผลทางชีวภาพของแกยังทำงานอยู่?”
เสียงนั้นไม่ได้ดังออกมาจากปากของมัน แต่ดังขึ้นในหัวของกรโดยตรง!
ต่างดาวร่างสูงก้าวสามขุมตรงเข้ามาหากร ความเร็วของมันน่าเหลือเชื่อจนกรหลบไม่พ้น มันเอื้อมมือนิ้วยาวมาแตะที่หน้าผากของกรทันที แสงสีฟ้าแลบแปลบปลาบออกมาจากปลายนิ้วของมัน
“ระบบลบความทรงจำระยะสั้น... ทำงาน” มันออกคำสั่งในใจ กรหลับตาปี๋ เตรียมใจรับความเจ็บปวดหรือการระเบิดของสมอง...หนึ่งวินาที... สองวินาที... สามวินาทีผ่านไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กรค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามอง พบว่านิ้วของมนุษย์ต่างดาวยังคงแปะอยู่บนหน้าผากของเขา เจ้าสิ่งมีชีวิตจากนอกโลกทำหน้าตาเอ๋อ ๆ (เท่าที่ใบหน้าไร้คิ้วของมันจะทำได้) มันกะพริบตาปริบ ๆ พลางกดนิ้วย้ำ ๆ ลงบนหน้าผากของเขาเหมือนคนกำลังกดรีโมตทีวีที่แบตเตอรี่หมด
“เอ่อ... คุณครับ” กรเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “มันไม่ทำงานเหรอ?”
“เป็นไปไม่ได้! คลื่นอัลฟ่าจากเครื่องนี้สามารถล้างสมองสิ่งมีชีวิตคาร์บอนต่ำได้ทุกชนิด ทำไมแกยังจำได้ว่าฉันเป็นใคร!” เสียงในหัวของมันเริ่มเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความลนลาน
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าคุณไม่เอานิ้วออกจากหัวผมในสามวิ... ผมจะใช้ท่าทุ่มข้ามสะโพกจับคุณฟาดกับพื้นรถไฟฟ้าแน่” กรขู่พร้อมตั้งท่าตั้งรับตามสัญชาตญาณนักยูโดเก่า
ในจังหวะนั้นเอง ประตูเชื่อมระหว่างตู้โดยสารก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดแจ็กเก็ตยีนส์สีซีด เธอมีรูปร่างโปร่ง ผมสั้นทรงบ๊อบ และในมือของเธอกำลังถือ... ปืนพ่นน้ำเด็กเล่นสีนีออนขัดตา
“เฮ้ย! รหัส 004! แกแอบมาลบความทรงจำมนุษย์ในเขตสยามอีกแล้วเหรอ! บอกกี่ครั้งแล้วว่าเดือนนี้โควตาล้างสมองของฝ่ายวิจัยมันเต็มแล้ว!” หญิงสาวตะโกนขึ้น เสียงของเธอฟังดูเหนื่อยหน่ายเหมือนมนุษย์ออฟฟิศที่ต้องตามแก้ทางให้เพื่อนร่วมงานซุ่มซ่าม
มนุษย์ต่างดาวชุดสูทหันไปมองเธอแล้วส่งเสียงร้อง “จิ๊ด!” ก่อนจะสะบัดตัววิ่งหนีทะลุกระจกหน้าต่างรถไฟฟ้าออกไปในความมืดของรางรถไฟราวกับนินจา ทิ้งให้กรยืนอ้าปากค้างอยู่กับที่
หญิงสาวผมบ๊อบถอนหายใจยาว เธอเดินตรงมาหากร พลางยกปืนพ่นน้ำสีนีออนขึ้นมาเล็งใส่หน้าเขา
“ขอโทษด้วยนะพ่อหนุ่ม พอดีหมอนั่นมันเป็นเด็กฝึกงานน่ะ เพิ่งมาจากดาวแคระเซนทอรีเลยยังไม่ชินงาน... เอาล่ะ มองที่ปลายกระบอกปืนนี่นะ แป๊บเดียว เดี๋ยวก็ลืมแล้ว”
“เดี๋ยว ๆ ๆ! คุณก็เป็นพวกมันด้วยเหรอ? แล้วนั่นปืนพ่นน้ำสงกรานต์หรือไงจะมาล้างสมองผม?” กรโวยวายพร้อมก้าวถอยหลัง
ฟู่! น้ำใส ๆ กลิ่นคล้ายตะไคร้หอมพ่นใส่หน้ากรเต็มแรง หญิงสาวยืนนับนิ้ว “สาม... สอง... หนึ่ง... อ้าว”
กรยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาปาดน้ำออกจากหน้าแล้วมองเธอด้วยสายตาเคือง ๆ “เล็งให้แม่นกว่านี้ไหมคุณ? มันเข้าตาผมเนี่ย แสบนะ!”
หญิงสาวเบิกตากว้าง เธอรีบพลิกปืนพ่นน้ำกลับมาดู รันรหัสบนหน้าจอดิจิทัลเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กระบอกปืน แล้วหันกลับมามองหน้ากรด้วยสีหน้าช็อกสุดขีด
“นี่นาย... ต้านทานสารแอมเนเซียสูตรเข้มข้นของกาแล็กซีทางช้างเผือกได้งั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้! นายเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย?!”
ก่อนที่กรจะได้ตอบ ไฟบนรถไฟฟ้าก็สว่างพรึบขึ้นมาทันที พร้อมกับระบบปรับอากาศที่กลับมาทำงาน เสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้ง และผู้โดยสารรอบตัวเริ่มขยับตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนก้มหน้ามองจอมือถือต่อไป โดยไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า กระจกหน้าต่างรถไฟฟ้าตู้ข้าง ๆ มีรอยโหว่เป็นรูปตัวมนุษย์ขนาดใหญ่!
หญิงสาวแจ็กเก็ตยีนส์รีบคว้าข้อมือของกรไว้แน่น แรงบีบของเธอหาศาลจนกรขยับหนีไม่ได้
“นาย... มากับฉันเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่กองควบคุมสิ่งมีชีวิตต่างดาวจะมาจับนายไปผ่าสมองดู!”
[จบตอนที่ 1]
#สังคมมนุษย์น่ะเหรอต่างดาวเขาเลิกเป็นกันตั้งนานแล้ว #ดาวเหนือออฟฟิศ #นิยาย
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
