ครั้งแรกในโรงหนัง
สมัยเรียน ฉันเคยมีโอกาสทำงานพาร์ตไทม์กับโรงภาพยนตร์ชื่อดังแห่งหนึ่งใกล้บ้าน
เงื่อนไขเดียวที่บ้านตั้งไว้คือ ฉันต้องเลิกงานไม่เกินสามทุ่ม
วันแรกของการทำงานผ่านไปอย่างราบรื่น ตำแหน่งที่ได้รับคือพนักงานขายป๊อปคอร์น งานไม่ได้ยากอย่างที่คิด รุ่นพี่ในแผนกใจดี คอยสอนงานและพาแนะนำสถานที่ต่าง ๆ ภายในโรงภาพยนตร์
ทั้งห้องพักพนักงาน ล็อกเกอร์เก็บของ และทางลัดต่าง ๆ ที่คนภายนอกไม่มีโอกาสได้เห็น
หนึ่งในนั้นคือห้องพักพนักงานที่อยู่ด้านหลังโรงฉายหมายเลข 2 ต้องเดินลงบันไดยาวจากด้านหน้าโรงจึงจะไปถึง
วันถัดมา รุ่นพี่ขอให้ฉันช่วยไปหยิบของที่ห้องเก็บของข้างห้องฉายภาพยนตร์
เส้นทางนั้นต้องเดินผ่านโรงที่ 3 ไปยังโรงที่ 1 แล้วขึ้นบันไดไปยังห้องโปรเจกเตอร์
หลังจากหยิบของเสร็จ รุ่นพี่ถามว่า
"กลับเองถูกไหม"
ด้วยความมั่นใจของเด็กที่เพิ่งเริ่มงาน ฉันตอบทันที
"สบายมากค่ะ"
รุ่นพี่จึงยกของอีกส่วนเดินนำออกไปก่อน
ฉันเดินตามมาทีหลังอย่างไม่รีบร้อน
ทุกอย่างปกติดี
จนกระทั่งอยู่ ๆ ฉันก็รู้สึกอยากหันไปทางขวา
เป็นความรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่มีเหตุผล
เหมือนมีอะไรบางอย่างดึงความสนใจให้มองไปทางนั้น
เมื่อหันไป ฉันเห็นบันไดระหว่างโรงที่ 2 และโรงที่ 3
และที่ปลายบันไดด้านขวา
มีบางอย่างกำลังจ้องมองฉันอยู่
มันเป็นเงาตะคุ่ม ๆ คล้ายผู้หญิงผมสั้น
นั่งคุกเข่า
ศีรษะเอียงไปด้านหนึ่ง
และสิ่งที่ฉันจำได้ชัดที่สุด
คือตาสีแดงที่กำลังมองตรงมาทางฉัน
หลายครั้งที่ฉันดูภาพยนตร์สยองขวัญ ฉันมักสงสัยเสมอว่า
ทำไมตัวละครถึงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ทำไมไม่รีบวิ่งหนี
วันนั้นฉันได้คำตอบ
เพราะเมื่อถึงเวลาจริง ร่างกายกลับไม่ตอบสนองอย่างที่คิด
ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ถือของค้างอยู่ในมือ
และไม่สามารถก้าวขาได้แม้แต่ก้าวเดียว
ไม่รู้เวลาผ่านไปกี่วินาที
แต่เมื่อฉันกะพริบตาและมองกลับไปอีกครั้ง
ตรงนั้นกลับว่างเปล่า
ไม่มีใครอยู่
ไม่มีอะไรอยู่เลย
ฉันรีบเดินกลับมาที่แผนกด้วยอาการตกใจ
ก่อนจะเล่าให้เพื่อนที่เข้ามาพร้อมกันฟัง พร้อมตั้งคำถามง่าย ๆ ว่า
"ฉันควรมาทำงานต่อไหม"
หลังจากนั้นไม่นาน รุ่นพี่อีกคนเล่าให้ฟังว่า
หากเดินอ้อมไปด้านหลังอีกนิด จะมีศาลเจ้าที่ตั้งอยู่บริเวณนั้น
แต่เจ้าที่ที่ผู้คนสักการะเป็นตายาย
ไม่ใช่ผู้หญิงผมสั้นที่นั่งคุกเข่าอยู่ปลายบันได
จนถึงทุกวันนี้ ฉันยังไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นในวันนั้นคืออะไร
อาจเป็นเพียงภาพลวงตา
อาจเป็นความเหนื่อยล้าจากการเริ่มงานวันแรก
หรืออาจเป็นบางสิ่งที่ฉันยังหาคำอธิบายไม่ได้
แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร ภาพของผู้หญิงคนนั้นยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ
ราวกับว่าเธอยังคงนั่งอยู่ที่ปลายบันไดแห่งนั้นไม่เคยจากไปไหน
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
