11 มิ.ย. เวลา 03:24 • นิยาย เรื่องสั้น

ตอนที่ 4: รากไม้เพชฌฆาต กับ หม้อไฟบรรลัยกัลป์

รากไม้สีเขียวเข้มหนาเท่าข้อมือรัดรอบคอของกรจนแน่น แรงบีบมหาศาลทำให้เขาตาพร่าและเริ่มขาดอากาศหายใจ
“อั่ก... เถ้าแก่... ปากเหม็นชะมัด... กินอมยิ้มอวกาศมั่งนะ” กรพยายามเค้นเสียงกวนประสาท พลางใช้สองมือจับรากไม้แล้วออกแรงดึง แต่เปลือกไม้ของมันแข็งและเหนียวราวกับลวดสลิง
“ตายซะเถอะ เจ้ามนุษย์สอดรู้สอดเห็น! พลังงานความโลภจากร้านนี้กำลังจะเต็มเปี่ยม ฉันไม่ยอมให้ กปต. หน้าไหนมาพังหม้อข้าวหรอก!”
ผู้จัดการร้านในร่างกึ่งมนุษย์กึ่งต้นไม้คำราม ผิวหนังบนใบหน้าลอกออกจนเห็นเนื้อไม้สีซีด ดวงตากลายเป็นสีเหลืองปูดโปน มันอ้าปากกว้างเตรียมจะใช้ฟันเลื่อยคมกริบงับหัวของกร
ในวินาทีที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย กรนึกถึงวิชายูโดที่เคยเรียนสมัยมหาวิทยาลัย เขาเลิกขัดขืนที่คอ แต่เปลี่ยนมาใช้เท้าทั้งสองข้างยันเข้าที่หน้าท้องพุงพลุ้ยของผู้จัดการร้านอย่างจัง พร้อมกับเอนตัวไปข้างหลัง ใช้ทักษะ "ท่าทุ่มสละชีพ" (Tomoe Nage) อาศัยน้ำหนักตัวของเถ้าแก่อ้วนเป็นแรงส่ง!
โครม!!!
ร่างยักษ์ของผู้จัดการร้านลอยข้ามหัวกรไปกระแทกเข้ากับชั้นวางถาดคอนโดเนื้อหมูสไลด์ เสียงจานพลาสติกนับร้อยถาดล้มกระจายระเนระนาด รากไม้ที่รัดคอกรหลุดออกทันที กรไอโขลก ๆ รีบสูดอากาศเข้าปอดพลางคลานถอยหลัง
“หนอย แก... ไอ้ลิงไร้ขน!” ผู้จัดการร้านยันตัวลุกขึ้นจากกองเนื้อหมู รากไม้รอบตัวเริ่มขยายใหญ่และแตกกิ่งก้านสาขามากขึ้นจนเกือบเต็มห้องครัวหลัก มันชูรากไม้แหลมคมนับสิบเส้นขึ้นกลางอากาศ เตรียมจะทิ่มแทงกรให้ทะลุเป็นรังผึ้ง
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นสามนัดซ้อน ไม่ใช่กระสุนตะกั่ว แต่เป็นกระสุนแสงเลเซอร์สีฟ้าพุ่งทะลุรากไม้เหล่านั้นจนขาดสะบั้นและไหม้เกรียมเป็นตอสีดำ ของเหลวสีเขียวข้นคล้ายน้ำคลอโรฟิลล์พุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลของมัน
“ถอยออกมา กร!”
รินบุกเข้ามาทางประตูหลังครัว ในมือถือปืนพกไฮเทคทรงอนาคต หน้ากากป้องกันแก๊สเรืองแสงสีฟ้าครอบอยู่บนหน้าของเธอ “บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าฉายเดี่ยว!”
“มาช้าไปสองวิคุณ! ผมเกือบกลายเป็นปุ๋ยเร่งโตให้มันแล้ว!” กรตะโกนตอบ พลางรีบคลานไปหลบหลังเคาน์เตอร์สเตนเลส
“แก... ยัยผู้หญิงจากดาวเวก้า! แกมาขัดขวางสัมปทานพลังงานของฉัน!” ผู้จัดการร้านกรีดร้อง เสียงของมันเหมือนไม้แห้งเสียดสีกันจนแสบแก้วหู มันใช้รากไม้ที่เหลืออยู่พุ่งเข้าโจมตีรินอย่างบ้าคลั่ง
รินม้วนตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว พลางยิงสวนทลายรากไม้ไปทีละเส้น แต่ดูเหมือนว่าในครัวนี้จะมีพลังงานบางอย่างคอยฟื้นฟูบาดแผลให้มันเรื่อย ๆ... สายตาของกรเหลือบไปเห็น หม้อซุปเบสใหญ่ ที่ตั้งอยู่บนเตาแก๊สหัวเร่ง แรงดันความร้อนทำให้น้ำซุปสีรุ้งเดือดปุด ๆ และส่งไอพลังงานสีเทาหล่อเลี้ยงไปที่รากแก้วตรงพุงของผู้จัดการร้าน
‘อ๋อ... พลังงานมันมาจากน้ำซุปนี่เอง!’ กรคิดในใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบ ถังแก๊สปิคนิค ที่วางอยู่ใกล้ ๆ มือขวา คว้าท่อสายยางแก๊สแล้วออกแรงกระชากจนหลุด แก๊สส่งเสียงฟู่พุ่งออกมาอย่างรุนแรง กรใช้ไฟแช็กที่พกติดตัวจุดฟึ่บ! กลายเป็นคบเพลิงพ่นไฟขนาดย่อม
“เถ้าแก่! ชอบกินชาบูร้อน ๆ ใช่ไหม... งั้นชิมนี่หน่อยเป็นไง!”
กรพุ่งตัวออกจากที่ซ่อน เล็งท่อแก๊สพ่นไฟเข้าใส่รากแก้วที่หน้าท้องของผู้จัดการร้านโดยตรง! เปลวไฟร้อนระอุแผดเผาเนื้อไม้อย่างรวดเร็ว ต้นไม้ต่างดาวแพ้ไฟอย่างรุนแรง มันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดราวดั่งป่าแตก รากไม้ทั้งหมดหดกลับมาปกป้องตัวเอง
“ริน! ยิงถังซุปหลักเลย!” กรตะโกนบอกคู่หู
รินไม่รอช้า เปลี่ยนโหมดปืนเป็นพลังงานสูงสุดแล้วลั่นไกใส่หม้อสเตนเลสยักษ์บรรจุน้ำซุปสูตรต่างดาวทันที
บึ้ม!!!
หม้อซุปขนาดยักษ์ระเบิดออก น้ำซุปสีรุ้งกระจายเกลื่อนพื้นและผนังครัว เมื่อขาดแหล่งพลังงานหล่อเลี้ยง ร่างกายของผู้จัดการร้านก็เริ่มแห้งเหี่ยวและหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ผิวหนังที่เป็นเปลือกไม้หลุดล่วงกลายเป็นขี้เถ้า เหลือเพียงชายร่างอ้วนพุงพลุ้ยคนเดิมที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้นครัวที่พังพินาศ
กรปิดวาล์วถังแก๊สแล้วทิ้งลงพื้น ทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างหมดสภาพ “แฮ่ก... จบเรื่องซะที ร้านชาบูอู๊ดอู๊ด... กลายเป็นชาบูระเบิดหม้อไปซะแล้ว”
รินเดินเข้ามาเก็บปืนเข้าซองข้างเอว เธอถอดหน้ากากออกแล้วมองสภาพครัวที่เละเทะ ก่อนจะหันมามองกรด้วยสายตาราบเรียบ
“ผลการปฏิบัติงาน: เป้าหมายถูกสยบ น้ำซุปปนเปื้อนถูกทำลาย... แต่นายทำครัวเขาพังพินาศขนาดนี้ กปต. ต้องจ่ายค่าชดเชยอ่วมแน่” รินพูดเสียงเย็น
“อ้าวคุณ! ผมช่วยชีวิตเรานะ!” กรโวยวาย
ทันใดนั้น แท็บเล็ตของรินก็ส่งเสียงเตือนกะพริบสีแดงรัว ๆ พร้อมข้อความด่วนจากสำนักงานใหญ่ กปต.
‘แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบคลื่นพลังงานต่างมิติระดับวิกฤต แฝงตัวอยู่ในงานคอนเสิร์ตวงเกิร์ลกรุ๊ปชื่อดัง ณ อิมแพ็ค อารีน่า คดีต่อไป... เริ่มต้นขึ้นแล้ว’
กรและรินหันมาสบตากัน... ดูเหมือนว่าชีวิตพนักงานปราบต่างดาวของ "ดาวเหนือออฟฟิศ" จะไม่มีคำว่าได้พักผ่อนเลยจริง ๆ!
[จบตอนที่ 4]
#สังคมมนุษย์น่ะเหรอต่างดาวเขาเลิกเป็นกันตั้งนานแล้ว #ดาวเหนือออฟฟิศ #นิยาย
โฆษณา