ตอนที่ 3: ปฏิบัติการลับ... สืบจากหม้อ (ชาบูสูตรต่างดาว)
“ใส่ซะ... แล้วเลิกบ่นได้แล้วมนุษย์”
รินเอ่ยขึ้นพลางโยนเสื้อผ้าชุดหนึ่งมาให้กร ในห้องแต่งตัวลับของ กปต.
กรรับเสื้อมาคลี่ดูแล้วทำหน้าเบ้ มันคือเสื้อยืดสีส้มแป๋นสกรีนลายการ์ตูนรูปหมูยิ้มแฉ่ง พร้อมตัวหนังสือสีเขียวนีออนหนา ๆ คำว่า “ชาบูอู๊ดอู๊ด สุขล้นหม้อ” แถมยังมีผ้ากันเปื้อนสีเดียวกันพ่วงมาด้วย
“นี่เราต้องปลอมตัวเป็นพนักงานล้างจานจริง ๆ เหรอคุณ? ผมนึกว่าตำรวจอวกาศจะมีเครื่องพรางตัวแบบไฮเทคซะอีก” กรบ่น พลางสวมเสื้อยืดที่รัดรูปจนเห็นกล้ามเนื้ออดีตนักยูโดชัดเจน
“เครื่องพรางตัวน่ะมี แต่มันใช้พลังงานสูง และที่สำคัญ... การแฝงตัวแบบโลว์เทคเนี่ยแหละที่พวกต่างดาวฝ่ายทุนนิยมชอบมองข้าม” รินอธิบาย เธอกำลังรวบผมบ๊อบของตัวเองเข้าไปใต้หมวกคลุมผมสำหรับพนักงานในครัว “จำไว้นะ เป้าหมายของเราคืนนี้คือ ‘ผู้จัดการร้านสาขาสยาม’ สายสืบรายงานว่าหมอนี่เป็นชาวดาวซีต้า แฝงตัวมาขยายแฟรนไชส์เพื่อมอมเมามนุษย์”
“แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าน้ำซุปมันมีสารต่างดาว?” กรสืบค้นข้อมูลในแท็บเล็ต กปต. ที่เพิ่งได้รับมา
“นี่ไง” รินชูหลอดแก้วขนาดเล็กเท่าปลายนิ้ว ข้างในมีของเหลวสีรุ้งกะพริบวิบวับ “เครื่องตรวจจับสารอินทรีย์ต่างมิติ ถ้าน้ำซุปผสมสารสกัดจากต้นไม้กินคนแห่งดาวซีต้าจริง แค่หยดนี้หยดเดียวลงไป น้ำซุปจะเปลี่ยนเป็นสีม่วงข้นทันที”
เวลาสองทุ่มตรง ณ ร้าน “ชาบูอู๊ดอู๊ด” สาขาสยามสแควร์
กลิ่นหอมโชยของน้ำซุปดำและน้ำซุปต้มยำโชยอวลไปทั่วร้าน ลูกค้าเบียดเสียดกันจนโต๊ะเต็มทุกที่นั่ง ทว่า บรรยากาศในร้านกลับดูแปลกประหลาดอย่างที่รินบอก... ลูกค้าทุกคนมีแววตาเลื่อนลอย ตักหมูสไลด์เข้าปากอย่างบ้าคลั่ง มือไม้สั่นเทาเหมือนคนขาดของ บางคนถึงกับซดน้ำซุปเปล่า ๆ ร้อนจัดจากหม้อโดยไม่กลัวลวกปาก
“พี่ ๆ! โต๊ะ 4 ขอเนื้อวัวเพิ่ม 10 ถาดด่วนเลย! ถ้าระบบยังไม่มาส่ง ผมจะบ้าตายแล้ว!” ลูกค้าชายคนหนึ่งตะโกนตาขวาง ใส่ชุดนักศึกษาแต่หน้าตาโทรมเหมือนไม่ได้นอนมาสามวัน
“ครับ ๆ กำลังไปครับ!” กรรับคำ พลางรีบยกถาดคอนโดเนื้อไปเสิร์ฟ
เขากระซิบกับรินที่แกล้งทำเป็นเดินเช็ดโต๊ะอยู่ข้าง ๆ “คุณ... อาการลูกค้ามันแปลกจริง ๆ ด้วยว่ะ เหมือนโดนป้ายยาเลย”
“ใช่... คลื่นสมองของพวกเขาถูกกระตุ้นด้วยสารเสพติดอวกาศระดับ 5” รินตอบเสียงต่ำ สายตากวาดมองไปที่ห้องกระจกท้ายร้าน “นั่นไง... เป้าหมาย”
หลังกระจกฝ้าของห้องผู้จัดการ ชายร่างอ้วนท้วนลงพุง หน้าตาเหมือนเถ้าแก่ร้านอาหารทั่วไปกำลังนั่งนับธนบัตรปึกใหญ่อยู่ ทว่า หากมองผ่านเซนเซอร์แว่นตาไฮเทคของริน จะเห็นว่าใต้พุงพลุ้ยนั้น... มีรากไม้สีเขียวเข้มหลายสิบเส้นกำลังไชทะลุกางเกงลงไปดูดกลืน “ไอพลังงานสีเทา” ที่ลอยมาจากโต๊ะของลูกค้าเข้าสู่ร่างกายของมัน!
พวกต่างดาวฝ่ายทุนนิยมไม่ได้ต้องการแค่เงินมนุษย์ แต่พวกมันสูบ "ความอยากและตัณหา" ของมนุษย์ไปกลั่นเป็นพลังงานส่งกลับดวงดาว!
“กร... ฉันจะเบี่ยงเบนความสนใจหน้าห้อง นายแอบเอาหลอดตรวจจับไปหยดใส่หม้อซุปเบสใหญ่ในครัวซะ” รินสั่งการ
“จัดไปคุณ” กรอาศัยความกะล่อนแบบอดีตนักสืบเอกชน เดินเนียน ๆ ถือถาดผักเปล่าเข้าไปในครัวหลัก ด้านในมีหม้อต้มน้ำซุปสเตนเลสขนาดใหญ่ยักษ์เท่าถังน้ำมันยี่สิบลิตรตั้งเรียงรายอยู่ กลิ่นน้ำซุปโชยหอมเย้ายวนจนกรเผลอกลืนน้ำลาย
‘เฮ้ยไม่ได้ ๆ นี่มันซุปต่างดาว’ กรสะบัดหัวไล่ความอยาก
เขาล้วงเอาหลอดแก้วสีรุ้งออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน เตรียมจะหยดลงในหม้อซุปใหญ่ ทันใดนั้น... เสียงทุ้มแหบคล้ายไม้ลั่นก็ดังขึ้นข้างหลัง
“พนักงานใหม่... เข้ามาทำอะไรในโซนซุปเบสลับหือ?”
กรสะดุ้งโหยง เขาหันกลับไปพบกับผู้จัดการร้านร่างอ้วนที่เดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้ ดวงตาของเถ้าแก่คนนี้เลิกกะพริบตาแล้ว และผิวหนังบริเวณคอกำลังลอกออก เผยให้เห็นเปลือกไม้แห้งกรังอยู่ด้านใน!
“เอ่อ... คือ ผมเห็นน้ำซุปมันพร่องน่ะครับเถ้าแก่ เลยจะมาดูว่าต้องเติมน้ำไหม” กรแถหน้าตาย พลางซ่อนหลอดแก้วไว้ข้างหลัง
“ไม่ต้อง... ซุปสูตรพิเศษนี้ ฉันปรุงเองกับมือ มนุษย์ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง” ผู้จัดการร้านยิ้มกว้างจนปากฉีกถึงใบหู เผยให้เห็นฟันแหลมคมที่เหมือนซี่เลื่อย “และกลิ่นของแก... มันไม่ใช่กลิ่นของมนุษย์เงินเดือนธรรมดา แกมีกลิ่นอายของไอ้พวก กปต. !”
สิ้นคำพูด รากไม้หนาเท่าข้อมือสามเส้นพุ่งทะยานออกจากใต้แขนเสื้อของผู้จัดการร้าน ตรงเข้ามารัดคอกรอย่างรวดเร็ว!
[จบตอนที่ 3]
#สังคมมนุษย์น่ะเหรอต่างดาวเขาเลิกเป็นกันตั้งนานแล้ว #ดาวเหนือออฟฟิศ #นิยาย
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
