การอยู่คนเดียวหลังเลิกงาน
ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยโดยเฉพาะ
วันที่เหนื่อยมากๆแล้วเปิดประตูเข้าห้องมาเจอเพียงความเงียบ ไม่มีใครถามว่า“วันนี้เป็นยังไง”
ไม่มีใครนั่งกินข้าวเป็นเพื่อน
หรือบางครั้งแม้จะมีคนรอบตัวมากมาย แต่ก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ดี
ที่อยากบอกคือความเหงาไม่ใช่ความอ่อนแอมันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ต้องการความผูกพันและการได้รับการรับฟัง
เวลาที่เหนื่อยมากๆลองอย่าฝืน
ให้ตัวเองเข้มแข็งตลอดเวลา
บางวันแค่กลับมาถึงห้องอาบน้ำ กินข้าวให้อิ่มแล้วนอนพักให้พอ
ก็ถือว่าผ่านวันนั้นมาได้อย่าง
ยอดเยี่ยมแล้ว
หลายคนคิดว่าต้องหายเหงา
ต้องเข้มแข็งต้องมีเป้าหมาย
ตลอดเวลาแต่ความจริงเรา
แค่ค่อยๆดูแลตัวเองทีละวัน
*ให้พันดอก* ทีละวันๆๆๆๆ
ลองหากิจวัตรเล็กๆที่เขาชอบ
พูดกันว่าฮีลใจทำให้หัวใจมีที่
พักผ่อนคลาย
โทรหาคนที่รักหวังดีสัก 5 นาที
เดินเล่นรับลมตอนเย็น
อ่านหนังสือฟังเพลงหรือดูหนังเรื่องโปรด
เขียนบันทึกระบายสิ่งที่อัดอั้น
ให้รางวัลตัวเองกับเรื่องเล็กๆ
หลังผ่านวันเหนื่อย ๆ
ที่สำคัญอย่าคิดว่าการอยู่
คนเดียวหมายความว่าไม่มี
ใครรักเรา
บางครั้งมันเป็นเพียงช่วงหนึ่ง
ของชีวิตที่กำลังสอนให้เรา
เติบโตเข้มแข็งและรู้จักคุณค่า
ของตัวเองมากขึ้น
จำวันที่เหนื่อยมากที่สุดเอาไว้ เพราะวันหนึ่งเมื่อมองย้อนกลับ
มาเราจะพบว่าตัวเองเดินผ่านมันมาได้ไกลกว่าที่คิด
เป็นกำลังใจให้นะครับ!
“ยามเหนื่อยล้าฟ้าค่ำย่ำคืนเงียบ
ใจอ่อนเปลี้ยเดียวดายในห้องกว้าง
แสงไฟสลัวส่องเพียงเงาร้าง
คนเคียงข้างสักคนก่ะไม่มี
คิดถึงบ้านคิดถึงคนคอยห่วงหา
คิดถึงตาคู่นั้นยามหม่นหมองศรี
แม้วันนี้ต้องไกลหลายพันลี้
ขออย่าหนีความหวังจากหัวใจ
เหนื่อยก็พักท้อก็หยุดสักครู่หนึ่ง
อย่าดึงดันแบกทุกข์จนหวั่นไหว
พรุ่งนี้ยังมีแสงตะวันแห่งวันใหม่
คอยปลอบใจคนไกลบ้านให้ก้าวเดิน
เพราะทุกก้าวที่อดทนบนทางฝัน
แม้เดียวดายนับวันไม่ห่างเหิน
ล้วนกำลังสร้างชีวิตให้เจริญ
และคุ้มค่าเกินเผชิญความลำพัง
แต่ก่ะดีกว่าคนที่“มีคู่อยู่ลำพัง”
มากเลยนะ อันนั้นสุดเหงาเลยล่ะ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
