16 มิ.ย. เวลา 02:20 • ปรัชญา

ไม่นะมันก่ะแค่เมื่อวันวาน

คนเราเวลามีใจใจมีให้ใคร
เวลารักผูกพันกับใครสักคน
มากถึงขั้นมากๆ
เวลาที่วันนึงมือที่เคยจับกัน
ไว้แน่นหนาคลอนคลายไป
จนถึงขั้นจะหลุดจากกันถึง
ขั้นจะ“ปล่อยมือ”
ภาพสุดท้ายที่ใจถ่ายไว้ จะไม่ได้จับมือกันต่อไปอีกแล้ว
ความรู้สึกคงจะเจ็บปวด
เสียดายเสียอกเสียใจ
โซรกเศร้าร้อนใจผิดหวัง
ชีวิตสูญเสียเสียศูนย์
ไปทีเดียวเลยละ
คิดถึงอย่างไรอ้อนวอน
เยี่ยงไรเสียดายแค่ไหน
ก็ไม่มีทางกลับคืนมา
ปะต้าคิดนะพอมาคิดทบทวนแล้วเราเองนั่นแหละ
ใช้ความรักเล่นเล่ห์ใส่กลอุบายร่วมกับความคาดหวังเสียจนความรักบิดเบือน
เปื้อนเปรอะไปมาก
ความรักไม่ผิดดอก
ต้นรักเมื่อวันวาน วันนี้ใบร่วงโรยหมดแล้ว
คำวอนขอใหความรักกลับมา
ด้วยความคิดถึงนั้นจะใช้คำพูด
อย่างไร?
“กลับมาเถอะได้โปรดกลับมา
จะเริ่มต้นใหม่จะทำให้ดีที่สุด
จะไม่ปล่อยมืออีกแล้วต่อแต่นี้”
เมื่อก่อนคำนี้ใช้ไม่ได้ไม่ได้ได้แต่ตอนนี้ใช้ไม่ได้อีกแล้วละ
พูดยังไงสัญญาๆๆๆๆๆยังไง
มันก่ะคงจะยังนิ่งเงียบงันกับ
คำพูดเดิมๆที่ไม่เคยทำกัน
ในวันเวลาที่ผ่านมา
ท้ายที่สุดก่ะมีคำเดียวที่จะ
เอ่ยได้คือ“ฉันรักเธอมาก”
วันนี้ฉันเลยยอมจะปล่อย
ให้เธอได้ใช้ชีวิตของเธอ
อย่างมีอิสระภาพอีกครั้ง
คืนอิสระภาพรึปลดปล่อยพันธนาการกันนะ
และในที่สุดเราจะรับรู้ว่า
ความรู้สึกอบอุ่นข้างในใจ
อาจไม่ได้หมายถึงรักเสมอ
ไปดอก
อาจเป็นแค่อิสรภาพของอีกฝ่ายที่ต่างคนต่างไม่รู้
มันอาจเป็นเพียงความรู้สึก
ของใครต่อใครที่รู้สึกซาบซึ้ง
ในใจแต่มันจะไม่ใช่ที่ใครๆ
เรียกชื่อว่า”คุณความรัก“
เรื่องแบบนี้ทุกครั้งเลยละ
จะรู้สึกเสียดายเสมอแต่นะ
คนที่ยังพอมีเวลาพอมีโอกาส
ทำมันให้ดีที่สุดเลยนะก่อน
จะ“ปล่อยมือกัน”ให้เหลือแต่
ความทรงจำที่งดงามเมื่อวันวาน
โฆษณา