ตอนที่ 46: ร่างเหล็กทมิฬ และอุดมการณ์ลวงโลก (The Cybernetic Revelation)
ท่ามกลางเศษซากคอนโซลที่ระเบิดและเสาสัญญาณควอนตัมที่ดับมอดลง ดร. มายด์ กำลังประคองร่างของกรที่บาดเจ็บ แต่ทันใดนั้น เสียงหัวเราะอันแหบพร่าและบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ก็ดังขึ้นจากร่างของ ดร. พิพัฒน์ ที่นอนจมกองเลือดอยู่
"ฮ่าๆๆ... ฮ่าๆๆ... พวกแกคิดว่า... แค่ไวรัสกระจอก ๆ จะหยุดยั้งวิวัฒนาการได้งั้นรึ?!"
ฉีก! แกรก!
เนื้อหนังเทียมบริเวณใบหน้าและหน้าอกของ ดร. พิพัฒน์ ฉีกขาดออก เผยให้เห็นโครงเหล็กกล้าไทเทเนียมสีดำทมิฬและสายเคเบิลเรืองแสงสีแดงอยู่ภายใน ร่างนั้นบิดกระดูกลุกขึ้นยืนตรง บาดแผลมนุษย์ที่มีเลือดไหลค่อย ๆ ถูกกลไกนาโนบอทซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว แววตาขวาของเขากลายเป็นเลนส์ไซบอร์กสีแดงฉาน
"ดร. พิพัฒน์ เผยร่างจริงแล้ว! เขาแปลงสภาพตัวเองเป็นไซบอร์กจักรกลสงครามระดับเฮวี่เวท (Heavy Cybernetic War-Machine) ไปแล้วครับพวกรุ่นพี่!!" เสียงบ๊อบตะโกนเตือนผ่านหูฟังด้วยความช็อก
กรกัดฟันกรอด ผลัก ดร. มายด์ ไปข้างหลังแล้วยกปืนขึ้นเล็ง "ถอยไป ด็อกเตอร์... ไอ้นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!"
ดร. พิพัฒน์ ในร่างครึ่งมนุษย์ครึ่งจักรกลก้าวสามขุมเข้ามา เสียงฝีเท้าเหล็กกระทบพื้นคอนกรีตดัง ตึง! ตึง! เขาไม่ได้รีบร้อนโจมตี แต่กลับจ้องมอง ดร. มายด์ ด้วยแววตาสมเพช
"มายด์... แกมองโลกนี้ด้วยความไร้เดียงสา แกคิดว่าพวกเรา 'คอร์วุส' ทำแบบนี้เพราะความบ้าอำนาจหรือเงินทองงั้นรึ? เปล่าเลย..." เสียงของเขาผ่านเครื่องสังเคราะห์เสียงดังกังวานก้องดาดฟ้า
"จุดประสงค์หลักที่คอร์วุสต้องการอัญเชิญยานแม่และเทคโนโลยีควอนตัมข้ามมิติมาที่โลก ไม่ใช่เพื่อการทำลายล้าง... แต่เพื่อ 'การอยู่รอด' ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ต่างหาก!" ดร. พิพัฒน์ เผยความจริง
เขาฉายภาพโฮโลแกรมจำลองจากดวงตาไซบอร์ก เผยให้เห็นภาพภัยพิบัติจักรวาลลึกลับที่กำลังคืบคลานเข้ามาในระบบสุริยะ "ในอีกไม่กี่ทศวรรษ โลกจะเผชิญกับคลื่นพลังงานดับสูญจากห้วงลึกที่วิทยาศาสตร์ปัจจุบันไม่มีวันรับมือได้ เผ่าพันธุ์มนุษย์จะสูญพันธุ์อย่างสมบูรณ์! ทางรอดเดียวคือเราต้องพึ่งพาเทคโนโลยีการย้ายจิตนึกคิด (Consciousness Transfer) เข้าสู่ร่างจักรกลอมตะ และการเปิดประตูมิติอพยพประชากรไปสู่กาแล็กซีใหม่ของคอร์วุส!"
"แต่วิธีของพวกแกคือการสังเวยชีวิตคนบริสุทธิ์นับล้านเพื่อเป็นพลังงานขับเคลื่อนเสาสัญญาณเนี่ยนะ?!" ดร. มายด์ ตะโกนสวนกลับด้วยความโกรธแค้น
"การวิวัฒนาการย่อมต้องมีการสูญเสีย!" ดร. พิพัฒน์คำราม "คนพวกนั้นเป็นแค่ถ่านไฟก้อนเก่าที่จะช่วยจุดไฟดวงใหม่ให้มนุษยชาติ! ในเมื่อแกทำลายสลักสัญญาณดาดฟ้า... ฉันก็จะใช้ 'เตาปฏิกรณ์ชีวภาพ' ในร่างของฉันเองนี่แหละ เปิดประตูมิติมันอีกครั้งด้วยชีวิตของพวกแก!!"
สิ้นเสียงคำราม แขนขวาของดร. พิพัฒน์ กลายสภาพเป็นปืนใหญ่พลาสม่าแรงอัดสูง (Plasma Cannon) ส่องแสงสว่างวาบ เขาเล็งตรงมาที่ ดร. มายด์ ทันที!
ฟ้าววว!-- ตู้ม!
กรใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าตะครุบตัว ดร. มายด์ หลบวิถีกระสุนแสงขนาดเขื่องได้อย่างหวุดหวิด แรงระเบิดซัดร่างของทั้งคู่กระเด็นไปกระแทกกับขอบตึก ลมพายุและสายฝนเริ่มเทกระหน่ำลงมาซ้ำเติม
"เจ๊ริน! ผู้กอง! ช่วยยิงสกัดมันที!" กรตะโกนสั่งการในระบบสื่อสาร
เจ๊รินและผู้กองอานนท์ที่เพิ่งวิ่งขึ้นมาถึงดาดฟ้าไม่รอช้า สาดกระสุนปืนกลพลาสม่าเข้าใส่ร่างไซบอร์กของ ดร. พิพัฒน์ ทันที ประกายไฟกระเซ็นออกจากเกราะเหล็กทมิฬของบอสใหญ่ แต่มันแทบไม่ระคายผิว ดร. พิพัฒน์สะบัดแขนข้างหนึ่งซัดคลื่นพลังงานกระแทกจนทั้งสองคนกระเด็นไปคนละทิศละทาง
บัดนี้ ดร. พิพัฒน์ ยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของกรและ ดร. มายด์ ที่ไร้ทางหนี แขนปืนใหญ่พลาสม่าเริ่มชาร์จพลังงานสีแดงเข้มอีกครั้ง รอบนี้มันรุนแรงพอที่จะเป่าดาดฟ้านี้ให้หายไปในพริบตา!
"จบสิ้นกันที... ยุคสมัยของมนุษย์เนื้อหนังอันอ่อนแอ!" ดร. พิพัฒน์ประกาศชัยชนะ
[จบ ตอนที่ 46]
#สังคมมนุษย์น่ะเหรอต่างดาวเขาเลิกเป็นกันตั้งนานแล้ว #ดาวเหนือออฟฟิศ #นิยาย
กด [ติดตามเพจ] เอาไว้ได้เลย จะได้ไม่พลาดตอนใหม่ๆ ที่อัปเดต! อ่านแล้วชอบอย่าลืมกดคอมเมนต์หรือกดแชร์เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนกัน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
