ตอนที่ 50 : ปาฏิหาริย์เหล็กกล้า สัญญาบอดี้การ์ด (The Iron Will)
🌊 องก์ปฐมบท: อัศวินเหล็กฝ่าป้อมปราการบาดาล
ทันทีที่ร่างมหึมาของ Titan-Q ดิ่งลงมาถึงก้นมหาสมุทร ระบบเตือนภัยของฐานทัพทมิฬคอร์วุสก็ทำงานทันที ลำแสงเลเซอร์ป้องกันใต้น้ำสีแดงเข้มนับสิบเส้นพุ่งแหวกกระแสน้ำเข้าใส่หุ่นยักษ์ พร้อมกับฝูงหุ่นรบตอร์ปิโดจักรกล (Torpedo-Drones) พุ่งเข้าใส่ราวกระสุนปืนกล
"พวกรุ่นพี่! ระบบป้องกันหนาแน่นมาก! พี่ใหญ่ Titan-Q ขอเปิดโหมด 'เบอร์เซิร์กเกอร์ใต้น้ำ' (Sub-sea Berserker) ลุยแหลกละนะคร้าบบบ!" เสียงบ๊อบตะโกนลั่นผ่านลำโพงแคปซูล
ตูม! ตูม! ตูม!
Titan-Q จุดระเบิดไอพ่นใต้น้ำพุ่งทะยานไปข้างหน้า แขนขวาชักดาบความร้อนควอนตัม (Thermal Blade) ออกมาฟาดฟันแหวกกระแสน้ำ ตัดร่างหุ่นรบตอร์ปิโดระเบิดเป็นไฟพะเนียงใต้มหาสมุทร แขนซ้ายยิงจรวดมิสไซล์ใต้น้ำทำลายป้อมปืนเลเซอร์รอบฐานทัพพังวินาศไปทีละป้อม
แต่ป้อมปราการหลักของคอร์วุสยิงปืนใหญ่แรงดันพลังงานสูง (Hydro-Cannon) สวนกลับมา แรงอัดมหาศาลกระแทกเข้ากลางอกและไหล่ของ Titan-Q อย่างรุนแรงจนเกราะเหล็กไทเทเนียมฉีกขาด แขนซ้ายถูกแรงอัดจนระบบไฮดรอลิกส์ระเบิดซ้ำ น้ำทะเลเริ่มไหลทะลักเข้าสู่ข้อต่อหลัก ขาเหล็กข้างหนึ่งบิดเบี้ยวจากแรงดัน
ครืดดดดด-- ปัง!
ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย บ๊อบบังคับ Titan-Q ใช้ร่างยักษ์พุ่งชนทะลวงประตูกลเหล็กกล้าหนา 3 เมตรของอู่จอดชั้นนอกจนพังทลาย หุ่นยักษ์ก้าวเท้าสะบักสะบอมเข้ามาในพื้นที่แห้งของฐานทัพได้สำเร็จ ก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะเกิดไฟช็อตสปาร์กและทรุดร่างลงกระแทกพื้นเหล็กแน่นิ่งไป แผงหน้าอกเปิดออกโดยอัตโนมัติ
"แฮ่ก... ระบบขับเคลื่อนและอาวุธหลักของ Titan-Q พังเสียหาย 90% แล้วครับพวกรุ่นพี่... ขยับไปต่อไม่ได้แล้ว" บ๊อบรายงานด้วยเสียงอ่อย ๆ แต่แฝงความภูมิใจ "แต่ผมส่งพวกรุ่นพี่ถึงข้างในรังมันสำเร็จแล้วนะ!"
"ทำดีมากบ๊อบ... ที่เหลือเป็นหน้าที่ของพวกเราเอง" กรเอ่ยเสียงเข้ม พลางเช็คปืนกระบอกสุดท้าย
กร, ดร. มายด์, ผู้กองอานนท์ และเจ๊ริน กระโดดลงมาจากอกหุ่นยักษ์ ทั้งสี่คนวิ่งฝ่าทางเดินเหล็กกล้า รัวกระสุนชุดสุดท้ายเข้าใส่ทหารยามไซบอร์กที่เหลืออยู่ วิ่งฝ่าเสียงไซเรนเตือนภัยและควันไฟที่พวยพุ่ง บุกทะลวงลึกเข้าไปตามโถงทางเดินแคบ ๆ จนกระทั่งพุ่งชนประตูห้องควบคุมหลัก แผงวงจรขนาดยักษ์เรืองแสงสีแดง.
💥 องก์ที่ 1: ทางเลือกสุดท้ายของบอดี้การ์ด
ภายในห้องโถงเซิร์ฟเวอร์หลักใต้ทะเลลึก เสียงไซเรนเตือนภัยสีแดงกะพริบถี่ ดร. มายด์ รัวนิ้วลงบนแผงควบคุมหลักด้วยเหงื่อที่ไหลท่วมใบหน้า ก่อนที่เธอจะทุบคอนโซลอย่างหมดแรง
"มันล็อกระบบด้วยรหัสควอนตัมสามชั้นแบบปิด... ฉันแฮกทำลายระบบจากภายนอกไม่ได้เลย! วิธีเดียวที่จะหยุดยั้งคลื่นล้างสมองโลกได้ คือต้องใช้ระเบิดซีโฟร์พลาสม่าวางระเบิดแกนกลางโดยตรง... แต่สายชนวนอัตโนมัติพังหมดแล้ว" ดร. มายด์ เอ่ยเสียงสั่นเครือ "ต้องมีคนกดระเบิดแบบแมนนวล (Manual) อยู่ที่นี่... เพื่อหน่วงเวลาสามวินาทีสุดท้าย"
ทุกคนเงียบกริบ รู้อยู่แก่ใจว่าแรงระเบิดใต้น้ำขนาดนี้ คนที่อยู่กดชนวนไม่มีทางรอด
"ทุกคนไปซะ..." กรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เด็ดเดี่ยว เขาเดินไปหยิบเครื่องกดชนวนระเบิดมาถือไว้ "ผู้กอง เจ๊ริน พาคุณมายด์ไปที่ยานหนีภัยความเร็วสูงของคอร์วุสที่จอดอยู่ในอู่ลอยตัวซะ มันต้านแรงอัดระเบิดได้"
"ไม่! ฉันไม่ไป! นายจะมาตายแทนฉันแบบนี้ไม่ได้นะกร!" ดร. มายด์ ร้องไห้โฮ พยายามจะแย่งเครื่องชนวน แต่กรจับมือเธอไว้แน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเป็นครั้งแรก
"หน้าที่ของบอดี้การ์ด... คือการปกป้องเป้าหมายด้วยชีวิตครับด็อกเตอร์ และตอนนี้โลกทั้งใบคือเป้าหมายของผม... ฝากดูแลบ๊อบด้วยนะ" กรส่งสัญญาณให้ผู้กองอานนท์และเจ๊รินลากตัว ดร. มายด์ ที่ร้องไห้แทบขาดใจเข้าไปในยานหนีภัยของคอร์วุส ประตูยานปิดล็อกและพุ่งทะยานหนีขึ้นสู่ผิวน้ำทันที
🤖 องก์ที่ 2: วินาทีสละชีพ และศึกหน้าอู่ยานแม่
กรหันกลับมามองเวลาหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ เหลือเวลาอีกเพียง 1 นาที คลื่นล้างสมองจะทำงาน เขากดชนวนระเบิดแมนนวลทันที ระบบเริ่มนับถอยหลัง 59... 58... 57...
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำใจสงบ เสียงระเบิดดังก้องมาจากประตูหน้าอู่จอดเรือ ระบบป้องกันตัวเองสำรองสุดท้ายของคอร์วุส—หุ่นรบแมงมุมเหล็กนับสิบตัวพุ่งเข้ามาหวังจะกู้ระเบิด! กรไม่มีทางเลือก เขาต้องลากสังขารที่บาดเจ็บสาหัสพุ่งออกไปพึ่งพากำลังของ Titan-Q ที่ยืนปักหลักเฝ้าอยู่หน้าอู่เพื่อถ่วงเวลา
"บ๊อบ! เปิดระบบป้องกันตัวสูงสุด ยันพวกมันไว้!" กรตะโกนสั่งการ
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเป็นไปอย่างบ้าคลั่ง Titan-Q ยิงมิสไซล์และใช้ดาบความร้อนฟาดฟันกับฝูงหุ่นแมงมุมอย่างสุดกำลังเพื่อไม่ให้พวกมันข้ามไปถึงห้องเซิร์ฟเวอร์ จนกระทั่งเกราะของ Titan-Q ถูกเจาะพังยับเยิน แขนซ้ายขาดสะบั้น ระบบไฮดรอลิกส์รั่วไหล ท้ายที่สุด Titan-Q ทรุดเข่าลงแน่นิ่ง แสงไฟดวงตาดับวูบ ระบบออโต้พล็อตของบ๊อบถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์ หุ่นยักษ์กลายเป็นเพียงซากเหล็กที่ขยับไม่ได้อีกต่อไป
กรเองก็ถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นมานอนหายใจรวยรินอยู่ข้าง ๆ เท้าของ Titan-Q เลือดไหลนองพื้นเหล็ก เขามองหน้าจอนับถอยหลังที่ข้อมือ... 10... 9... 8...
"จบสิ้นแล้วสินะ..." กรรำพึง ปิดตาลงยอมรับความตาย
🚀 องก์ที่ 3: ปาฏิหาริย์แห่งเจตจำนงเหล็กกล้า
วิ้ง...
ทันใดนั้น ในวินาทีที่ระบบนับถอยหลังเหลือเพียง 5 วินาที! จู่ ๆ แกนพลังงานควอนตัมที่อกของ Titan-Q ที่ดับไปแล้วกลับสว่างวาบขึ้นมาเป็นสีฟ้าครามเข้มข้น แผงวงจรภายในที่พังยับเยินกลับขับเคลื่อนด้วย "เจตจำนงที่หลงเหลืออยู่" ของปัญญาประดิษฐ์ที่ผูกพันกับผู้สร้างและผู้ร่วมรบ! หุ่นยักษ์ที่แหลกเหลวกลับขยับเคลื่อนไหวได้เองอย่างไร้กลไกวิทยาศาสตร์!
ฟึ่บ!
มือขวาอันมหึมาของ Titan-Q พุ่งลงมาคว้าลอยร่างของกรขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็ว แผงหน้าอกห้องขับเคลื่อนเปิดออกเอง และยัดร่างของกรเข้าไปข้างในก่อนจะปิดล็อกหนาแน่น!
3... 2... 1...
ฟ้าววววววววว!-- ตู้ม!!!!
แทนที่จะรอโดนระเบิดอัดก็อปปี้ ระบบห้องขับเคลื่อนสำรอง (Ejection Pod) ตรงหน้าอกของ Titan-Q จุดระเบิดไอพ่นฉุกเฉิน ยิงดีดแคปซูลที่กรอยู่ภายในพุ่งทะยานออกไปจากตัวหุ่นราวกับจรวดมิสไซล์ด้วยความเร็วสูงสุด แรงขับส่งร่างของกรพุ่งแหวกสายน้ำทะลวงข้ามเขตอันตรายออกไปในเสี้ยววินาทีสุดท้าย!
เบื้องหลังของเขา... เซิร์ฟเวอร์หลักของคอร์วุสระเบิดวินาศสันตะโร แรงระเบิดกลืนกินร่างของ Titan-Q ที่ยืนตระหง่านรับแรงอัดกระแทกทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว ฐานทัพทมิฬล่มสลายลงสู่ก้นมหาสมุทรอย่างถาวร แผนการของคอร์วุสถูกทำลายสิ้นซาก
☀️ ปัจฉิมบท: ฟ้าสางที่ปลายน้ำ
บนผิวน้ำทะเลที่กว้างใหญ่ ยานหนีภัยของคอร์วุสลอยลำอยู่ ดร. มายด์ ยืนร้องไห้อยู่ที่กราบเรือโดยมีเจ๊รินและผู้กองอานนท์ยืนไว้อาลัยอยู่ข้างหลัง ท้องฟ้าเริ่มเปิด แสงอาทิตย์แรกของวันใหม่กำลังส่องสว่างเล็ดลอดผ่านหมู่เมฆ
ซ่าาาาา!--
ทันใดนั้น แคปซูลชูชีพสีขาวพุ่งทะยานพ้นผิวน้ำขึ้นมาลอยลำอยู่ไม่ไกล แผงประตูเปิดออก เผยให้เห็นกรร่างกายสะบักสะบอมแต่ยังมีลมหายใจ เขาก้าวออกมานั่งบนขอบแคปซูล สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด พลางส่งยิ้มบาง ๆ ให้เธอ
"กร!!!" ดร. มายด์ ตะโกนลั่นด้วยความดีใจสุดขีด น้ำตาแห่งความโศกเศร้าเปลี่ยนเป็นความตื้นตันใจในพริบตา
ในระบบสื่อสารข้อมือที่พัง ๆ ของกร มีสัญญาณแทรกแซงกะพริบเบา ๆ เป็นรหัสข้อความสั้น ๆ จากดาต้าชิปที่เหลืออยู่ของหุ่นยักษ์ผู้พิทักษ์: [ ภารกิจคุ้มกัน... เสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์ ขอบคุณครับพวกรุ่นพี่ ]
กรเงยหน้ามองแสงอาทิตย์รุ่งอรุณอันอบอุ่น โลกปลอดภัยแล้ว และการเดินทางของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง...
[ - จบมหากาพย์อย่างสมบูรณ์ - ]
[จบ ตอนที่ 50]
#สังคมมนุษย์น่ะเหรอต่างดาวเขาเลิกเป็นกันตั้งนานแล้ว #ดาวเหนือออฟฟิศ #นิยาย
กด [ติดตามเพจ] เอาไว้ได้เลย จะได้ไม่พลาดตอนใหม่ๆ ที่อัปเดต! อ่านแล้วชอบอย่าลืมกดคอมเมนต์หรือกดแชร์เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนกัน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
