“กอดเดียวสะเทือนการทูต?” ภาพปูติน–อนุทิน กับเกมใหญ่ที่ไม่ใช่แค่ความสนิท แต่คือสัญญาณในโลกหลายขั้ว
บางครั้งในการเมืองระหว่างประเทศ “ภาพหนึ่งภาพ” อาจพูดมากกว่าคำแถลงหลายหน้า
ภาพที่ วลาดิเมียร์ ปูติน สวมกอด อนุทิน ชาญวีรกูล จึงไม่ได้ถูกมองแค่ในฐานะมารยาททางการทูต หรือการทักทายระหว่างผู้นำ แต่ถูกอ่านเป็น “ภาษาทางอำนาจ” ที่ประเทศต่าง ๆ พยายามตีความว่า ไทยกำลังส่งสัญญาณอะไร และรัสเซียต้องการบอกอะไรกับโลก
เพราะในเวทีโลก ผู้นำไม่ได้สื่อสารแค่ด้วยคำพูด แต่สื่อสารผ่านตำแหน่งที่ยืน ระยะห่าง การจับมือ รอยยิ้ม หรือแม้แต่ “การกอด”
---
ต้องอธิบายก่อนว่า ความสัมพันธ์ไทย–รัสเซียไม่ใช่เรื่องใหม่
ย้อนกลับไปสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ไทยกับรัสเซียเริ่มสร้างความสัมพันธ์ในยุคที่สยามต้องเดินเกมท่ามกลางแรงกดดันจากมหาอำนาจยุโรป
ในเวลานั้น การมีมิตรอย่าง รัสเซีย ถือเป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์ถ่วงดุลอำนาจ ไม่ให้สยามถูกบีบจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมากเกินไป
พูดง่าย ๆ ไทยคุ้นเคยกับเกม “อยู่กับหลายฝ่าย” มานานแล้ว
และแนวคิดนี้ยังสะท้อนมาถึงปัจจุบัน
---
แต่บริบทวันนี้ต่างออกไปมาก
หลังสงครามใน ยูเครน รัสเซียเผชิญแรงกดดันหนักจากชาติตะวันตก ทั้งมาตรการคว่ำบาตร การลดความร่วมมือ และการโดดเดี่ยวทางการเมืองบางส่วน
ดังนั้น สำหรับรัสเซีย ภาพที่ผู้นำประเทศอื่นยังเปิดพื้นที่พูดคุย มีความสัมพันธ์ และแสดงความเป็นมิตร มีความหมายมาก
มันส่งสารว่า
“รัสเซียไม่ได้โดดเดี่ยว”
โดยเฉพาะในภูมิภาคอย่าง อาเซียน ที่หลายประเทศไม่ได้เลือกตัดสัมพันธ์กับรัสเซียทั้งหมด แต่เลือกเดินแนวทางรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
---
ในมุมของไทย ภาพนี้ก็มีหลายชั้น
ฝ่ายที่มองเชิงบวกจะบอกว่า นี่คือการทูตแบบ “เปิดทุกประตู”
ไทยมีความสัมพันธ์กับ สหรัฐอเมริกา ด้านความมั่นคง
ค้าขายหนักกับ จีน
มีความสัมพันธ์เก่ากับรัสเซีย
และยังรักษาความร่วมมือกับ สหภาพยุโรป
นี่คือแนวคิดประเทศขนาดกลางจำนวนมากใช้ในโลกใหม่ คือไม่ผูกอนาคตไว้กับมหาอำนาจเดียว
เพราะโลกวันนี้ไม่เหมือนยุคสงครามเย็นที่ถูกแบ่งชัดว่า “อยู่ฝ่ายไหน”
---
อย่างไรก็ตาม อีกมุมหนึ่งก็มีคำถาม
การแสดงความใกล้ชิดกับปูติน ย่อมถูกจับตามอง เพราะรัสเซียยังอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งระดับโลก
ฝ่ายวิจารณ์จึงมองว่า ภาพทางการทูตไม่ได้มีแต่ผลดี แต่มาพร้อม “ต้นทุนด้านภาพลักษณ์”
คำถามคือ
การรักษาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจควรไปไกลแค่ไหน?
ประเทศควรวางจุดสมดุลระหว่างผลประโยชน์กับหลักการระหว่างประเทศอย่างไร?
นี่เป็นโจทย์ที่หลายประเทศกำลังเจอ ไม่ใช่แค่ไทย
---
อีกเรื่องที่ต้องมองคือ “การกอด” ในทางการทูตไม่ได้แปลว่าประเทศนั้นกลายเป็นพันธมิตรเต็มตัว
โลกการเมืองระหว่างประเทศซับซ้อนกว่านั้น
ประเทศหนึ่งอาจซื้ออาวุธจากฝ่ายหนึ่ง
ค้าขายกับอีกฝ่าย
ร่วมประชุมกับอีกฝ่าย
และยังเจรจากับทุกฝ่ายพร้อมกันได้
เพราะสุดท้ายรัฐส่วนใหญ่ไม่ได้ถามว่า
“ใครคือเพื่อนแท้?”
แต่ถามว่า
“ความสัมพันธ์นี้สร้างประโยชน์อะไรต่อประเทศ?”
---
ดังนั้น ภาพปูตินกอดอนุทินจึงอาจไม่ได้หมายความว่าไทย “เลือกข้างรัสเซีย”
และก็ไม่ได้เป็นเพียงภาพทักทายธรรมดา
แต่มันสะท้อนความจริงข้อหนึ่งของโลกยุคนี้
ประเทศขนาดกลางกำลังพยายามเอาตัวรอดท่ามกลางการแข่งขันของยักษ์ใหญ่
เดินใกล้ฝ่ายหนึ่งเกินไปก็เสี่ยง
ห่างทุกฝ่ายเกินไปก็เสียโอกาส
เกมที่ยากที่สุดจึงไม่ใช่การเลือกว่าจะอยู่ข้างใคร
แต่อยู่ที่ว่า…
จะยืนตรงกลางอย่างไร โดยไม่ถูกแรงดึงของมหาอำนาจลากไป
#ปูติน #รัสเซีย #อนุทิน #ภูมิรัฐศาสตร์ #ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
PS. เรื่องนี้มองได้หลายมุม บางคนเห็นว่าเป็นความสำเร็จทางการทูต บางคนกังวลเรื่องภาพลักษณ์บนเวทีโลก แล้วคุณมองว่า “ไทยควรวางตัวแบบสมดุลทุกฝ่าย” หรือ “ควรเลือกจุดยืนชัดเจนมากขึ้น”?
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
