ตอนที่ 3: บทเรียนแรกของการวิวัฒนาการ
โฮกซซซซซซซ!
เอเลี่ยนตั๊กแตนตำข้าวตัวที่เพิ่งฟันธันส่งเสียงคำรามแหลม มันคงไม่เข้าใจว่าทำไมเหยื่อที่เป็นแค่มนุษย์เนื้อหนังธรรมดา ถึงไม่ล้มลงไปนอนจมกองเลือดเหมือนตัวอื่นๆ แถมยังแผ่ออร่าสีม่วงทมิฬที่ชวนให้สัญชาตญาณสัตว์ร้ายของพวกมันรู้สึกถึงอันตราย
แต่ความกระหายเลือดมีมากกว่าความกลัว พวกมันทั้งสองตัวพุ่งทะยานเข้าหาธันพร้อมกันจากซ้ายและขวา ใบมีดเลเซอร์สีม่วงสว่างจ้า ตวัดสับไขว้กันเป็นรูปกากบาท หวังจะฉีกร่างของชายหนุ่มตรงหน้าให้กลายเป็นชิ้นเนื้อ
"ช้าไป..."
ธันเค่นเสียงต่ำในลำคอ น่าแปลกที่ในวินาทีนี้ สมองของเขากลับทำงานได้รวดเร็วขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ภาพการเคลื่อนไหวความเร็วสูงของเอเลี่ยนทั้งสองตัวช้าลงในสายตาของเขา ยีนในร่างกายที่เพิ่งผ่านการกลายพันธุ์และดูดซับพลังงานต่างดาวเข้ามา ได้ทำการปรับปรุงระบบประสาทและการมองเห็นเพื่อจำลองรูปแบบการต่อสู้เอาชีวิตรอด
เคร้งงงงงงงงง!
ธันสะบัดแขนซ้ายที่เป็นผลึกคริสตัลหนาทึบขึ้นบล็อกใบมีดเลเซอร์ของตัวทางซ้าย แรงปะทะทำเอาพื้นคอนกรีตใต้เท้าของเขายุบตัวแตกกระจาย เกราะคริสตัลสีม่วงดูดซับคลื่นความร้อนและแรงกระแทกทั้งหมดเข้าไปจนเนื้อผลึกเรืองแสงวาบ ส่วนใบมีดเลเซอร์ของเอเลี่ยนตัวทางขวาตวัดวูบเฉียดหน้าอกของเขาไปเพียงเส้นยาแดง ฟันเข้าที่หัวไหล่ขวาจนเนื้อหลุดไปอีกหนึ่งแผล
"อึ่ก...!" ธันกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดครั้งใหม่กระตุ้นให้สารอะดรีนาลีนและยีนกลายพันธุ์บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
บาดแผลใหม่ที่หัวไหล่ขวาไม่เพียงแต่ไม่ทำให้เขาอ่อนแอลง แต่มันกลับเร่งให้ยีนบีบอัดมวลกล้ามเนื้อที่แขนขวาจนขยายใหญ่ปูดโป่ง เส้นเลือดสีม่วงเรืองแสงวิ่งพล่านไปทั่วท่อนแขนขวา มันคือพลังงานจลน์และความร้อนที่แขนซ้ายแฮกและดูดซับมา ผนวกเข้ากับแรงแค้นของเขาเอง
"ตาฉันบ้างล่ะ!"
ธันเอี้ยวตัวหลบวิถีดาบที่สอง หมุนตัวควงสว่านแล้วซัดหมัดขวาที่อัดแน่นด้วยพลังงานระเบิดเข้าใส่ลำตัวของเอเลี่ยนตัวทางซ้ายเต็มเหนี่ยว
เปรี้ยงงงงงงงงง!
เสียงปะทะดังสนั่นราวกับเสียงระเบิด หมัดขวาของธันที่ทุบลงไปไม่ได้มีดีแค่แรงเนื้อ แต่มันปลดปล่อยคลื่นพลังงานเลเซอร์ที่ดูดซับมาสวนกลับไปในคราวเดียว เกราะชีวภาพที่ลำตัวของเอเลี่ยนตั๊กแตนแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ร่างสองเมตรของมันปลิวละลิ่วลอยละล่องไปกระแทกตึกแถวข้างทางจนกำแพงปูนพังถล่มลงมาทับร่างแน่นิ่งไป
ล้มไปหนึ่ง!
ทว่า เอเลี่ยนตัวที่สองไม่ปล่อยให้ธันได้พัก มันอาศัยจังหวะที่ธันเพิ่งออกหมัด พุ่งเข้ามาจากมุมอับด้านหลังและฝังกรงเล็บแหลมคมแทงทะลุผ่านสะบักขวาของธันจนปลายหนามโผล่ออกมาทางหน้าอก เลือดสีแดงข้นไหลทะลักออกมาตามคมเขี้ยวต่างดาว
"อ๊ากกกกกกกกก!" ธันสำลักเลือดคำโต ทรุดเข่าลงกระแทกพื้นอีกครั้ง ร่างกายส่วนบนแทบจะหมดสภาพจากบาดแผลฉกรรจ์ที่แทงทะลุขั้วปอด
‘เตือนภัย... ร่างกายได้รับความเสียหายขั้นวิกฤต... เริ่มต้นการวิวัฒนาการฉุกเฉินขั้นที่สอง...’
เสียงลึกลับที่คล้ายกับสัญชาตญาณดิบของยีนดังขึ้นในหัวของธัน วินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ ร่างกายของเขากลับไม่ยอมดับมอด พลังงานสีม่วงข้นคลักระเบิดออกจากร่างของธันราวกับคลื่นระเบิด (Shockwave) จนเอเลี่ยนที่แทงเขาอยู่ถึงกับผงะ
เนื้อเยื่อรอบบาดแผลที่อกถูกถักทอด้วยเส้นใยแสงสีม่วงอย่างบ้าคลั่ง มันบีบอัดและยึดตรึงกรงเล็บของเอเลี่ยนไว้แน่นจนมันดึงแขนไม่ออก และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ... พลังงานคริสตัลสีม่วงจากแขนซ้าย เริ่มลามไหลผ่านหน้าอก ไปยังแขนขวาและทั่วทั้งท่อนบนของธัน!
ผิวหนังของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเกราะคริสตัลหนาไปครึ่งตัว แววตาสีม่วงสว่างจ้ากลายเป็นความคลั่งอย่างสมบูรณ์
"แก... ดึงออกไม่ได้แล้วใช่ไหม..." ธันพูดเสียงแหบพร่า เลือดที่มุมปากกลายเป็นสีม่วงเรืองแสง
เขาใช้มือซ้ายที่เป็นคริสตัลคว้าหมับเข้าที่คอของเอเลี่ยนตั๊กแตนตัวนั้น ยึดร่างมันไว้แน่นจนเกราะคอของมันเริ่มร้าว จากนั้นธันก็เงื้อหมัดขวาที่บัดนี้กลายเป็นกำปั้นคริสตัลแหลมคมเช่นกัน รวบรวมพลังงานทั้งหมดที่ยีนบีบอัดจากการบาดเจ็บปางตายในครั้งนี้
"ตายซะไอ้เวร!"
ธันกระหน่ำหมัดคริสตัลเข้าใส่ใบหน้าและหัวของเอเลี่ยนตัวนั้นอย่างบ้าคลั่ง ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! เสียงหมัดปะทะหนักหน่วงจนเศษเกราะชีวภาพและเลือดสีเขียวของมันสาดกระจายเต็มหน้าของเขา ในการชกครั้งสุดท้าย ธันอัดพลังงานจลน์ทั้งหมดระเบิดเปรี้ยงเดียว จนหัวของเอเลี่ยนตั๊กแตนระเบิดกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
ร่างไร้หัวของมันทรุดฮวบลงกับพื้น พร้อมกับกรงเล็บที่หลุดออกจากอกของธัน
ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงหัวใจของธันค่อยๆ ผ่อนจังหวะลง ออร่าสีม่วงทมิฬสลายไป เกราะคริสตัลทั่วร่างค่อยๆ หดกลับคืนสภาพเป็นผิวหนังมนุษย์ บาดแผลทึ่หน้าอกและสีข้างสมานตัวจนเหลือเพียงรอยแผลเป็นไหม้เกรียมขนาดใหญ่ ร่างของชายหนุ่มโงนเงนไปมาก่อนจะทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่า หอบหายใจโกยเอาอากาศเข้าปอดราวกับคนขาดออกซิเจน
ร่างกายของเขาเจ็บปวดร้าวระบมไปถึงกระดูก แต่มันคือความเจ็บปวดของ ผู้รอดชีวิต
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงทุบประตูตู้คอนเทนเนอร์ดังขึ้นเบาๆ พร้อมเสียงร้องเรียกอย่างสั่นเครือของลุงมานิต "ไอ้ธัน... ไอ้ธัน! เอ็งยังอยู่ไหม..."
ธันใช้ท่อนเหล็กเส้นยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เขาเดินกะเผลกไปที่ตู้คอนเทนเนอร์ ยื่นมือขวาที่สั่นเทาไปปลดกลอนเหล็กออก ทันทีที่ประตูเปิดออก ลุงมานิตที่สภาพสะบักสะบอมมองออกมา แกกวาดสายตามองซากเอเลี่ยนสองตัวที่เละเทะอยู่บนพื้นถนน สลับกับมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดสีแดงและสีเขียวผสมกัน
"ลุง..." ธันฝืนยิ้มแห้งๆ "พวกมัน... ตายหมดแล้ว..."
พูดจบ ร่างของธันก็ทิ้งดิ่งร่วงลงพื้นทันที สติของเขาดับวูบลงไปอีกครั้งจากความเหนื่อยล้าเกินขีดจำกัดมนุษย์ ทิ้งให้ลุงมานิตยืนมองด้วยความช็อกและตื่นตะลึง ท่ามกลางกรุงเทพมหานครที่กำลังเปลี่ยนไปเป็นโลกใบใหม่ที่พวกเขาไม่รู้จักอีกต่อไป...
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
