EP.1: รอยยิ้มของคนแปลกหน้า (The Imposter's Smile)
แดนจ้องมองผู้หญิงที่กำลังทอดเบคอนอยู่หน้าเตา
เธอมีผมดัดลอนสีน้ำตาล รอยยิ้มที่มุมปากซ้ายจะยกสูงกว่าข้างขวาเสมอ และมีกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาจางๆ ที่เขาคุ้นเคย
ทุกสิ่งทุกอย่างประกอบกันขึ้นมาเป็น ‘มีน’ ภรรยาของเขา...
ยกเว้นความรู้สึกของเขาเอง
"วันนี้รับกาแฟดำเหมือนเดิมนะคะ?" เธอหันมายิ้มให้เขา
แดนลอบกำมีดหั่นสเต็กในมือแน่นใต้โต๊ะอาหาร มือของเขาสั่นเทาจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด
...ยัยนี่ไม่ใช่มีน
บรรยากาศในห้องครัวที่เคยอบอุ่นกลับอบอวลไปด้วยความเงียบอันเยือกเย็น เสียงน้ำมันเดือดบนกระทะดังก้องในโสตประสาทของเขาอย่างน่ารำคาญ แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาดูซีดเซียวและไร้ชีวิตชีวา ทุกอย่างรอบตัวเขาดูเหมือนฉากทัศน์ปลอมๆ ที่ถูกเซ็ตขึ้นมาอย่างลวกๆ
เขาเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติตี้เมื่อสามวันก่อน หลังจากเข้ารับการอัปเกรดชิป 'Mind-Sync' รุ่นใหม่ล่าสุดที่ฝังอยู่ท้ายทอย ซึ่งเป็นเทคโนโลยีปรับสมดุลคลื่นสมองของบริษัทที่เขาทำงานอยู่
ตั้งแต่วันนั้น เมื่อเขามองหน้าภรรยา สมองของเขากลับว่างเปล่า มันเหมือนมิติมืดที่ลึกและดำดิ่ง เย็นเยียบ ไร้ซึ่งความผูกพันใดๆ ราวกับสัญชาตญาณดิบกำลังกรีดร้องเตือนว่า สิ่งมีชีวิตตรงหน้าคือตัวปลอมที่สวมรอยเป็นคนรักของเขา
"คุณจำวันครบรอบของเราที่ทะเลปีที่แล้วได้ไหม?" แดนโยนหินถามทาง สายตาจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของเธอ พยายามจับผิดการขยับของรูม่านตา
"จำได้สิคะ คุณทำแว่นตาตกน้ำ แล้วเราก็ต้องงมหากันเกือบชั่วโมงไง" เธอตอบอย่างฉะฉานและทันควัน
สมบูรณ์แบบเกินไป... แดนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบเค้นจนแทบหายใจไม่ออก
มนุษย์เราไม่มีทางดึงข้อมูลความจำได้รวดเร็วและไร้ความลังเลขนาดนั้น มันเหมือนโปรแกรม AI ที่กำลังประมวลผลค้นหาข้อมูลจากระบบคลาวด์มากกว่า พวกมันส่ง ‘หุ่นจำแลง’ ตัวนี้มาเพื่อล้วงความลับในหัวของเขาแน่ๆ ความกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นในอกจนร้อนรุ่ม
"เป็นอะไรไปคะแดน คุณดูเหงื่อออกเยอะเลย"
หญิงสาวที่หน้าตาเหมือนมีนเดินตรงเข้ามาหาเขาช้าๆ ก้าวแต่ละก้าวของเธอดูประดิษฐ์และไร้ธรรมชาติต่างจากมีนคนเดิม เธอยื่นมือที่เย็นเฉียบหมายจะแตะหน้าผากเขา
"อย่ามาแตะตัวฉัน!!"
แดนคำรามลั่น สติสัมปชัญญะขาดสะบั้น ความอัดอั้นทั้งหมดระเบิดออก เขาพุ่งตัวเข้าใส่ร่างตรงหน้าเหมือนสัตว์ป่าปีกหัก มีดหั่นสเต็กในมือตวัดกวัดแกว่งอย่างไร้ทิศทาง เขาไม่ได้ต้องการแค่ขู่ แต่เขาต้องการกรีดลอก ‘เปลือกนอก’ นี้ออกไปให้พ้นตา!
ฉึก!
คมมีดปักเข้าที่ลำคอระหงส์อย่างจัง เสียงเนื้อฉีกขาดและเสียงกระดูกลั่นดังสะท้อนในหัว แดนบิดข้อมืออย่างบ้าคลั่ง กรีดลากใบมีดลงมาจนถึงแผงอกเพื่อค้นหาแผงวงจรที่เขาเชื่อว่าซ่อนอยู่ด้านใน
ของเหลวอุ่นจัดพุ่งกระเซ็นเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าและเข้าปากจนรับรู้ถึงรสเค็มคาว ร่างของหญิงสาวทรุดฮวบลงกับพื้น ส่งเสียงขลุกขลักอยู่ในลำคอด้วยความทรมาน มือของเธอยังคงพยายามไขว่คว้าหาเขา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวและสับสน
แทนที่จะหยุด แดนกลับขึ้นไปคร่อมร่างนั้นไว้ เขายกมีดขึ้นสุดแขนแล้วกระหน่ำแทงซ้ำๆ ลงบนใบหน้าที่แสนงดงามนั้น เสียงใบมีดกระทบกระดูกดังก้องไปทั่วห้องครัว พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างผู้ชนะที่หลุดออกมาจากปากของเขา
"แกไม่ใช่มีน! แกมันแค่หุ่นยนต์! ออกไปจากหัวฉัน!!"
เขากระชากผมลอนสีน้ำตาลนั้นขึ้นมา หมายจะถลกหนังศีรษะออกเพื่อดูสายไฟภายใน ทว่า... ในวินาทีที่เลือดสีแดงฉานท่วมทะลักจนมืดฟ้ามัวดิน ภาพร่างที่แหลกเหลวตรงหน้าก็พลันกระตุกอย่างรุนแรง
บาดแผลและคราบเลือดทั้งหมดแตกกระเจิงออกเป็นพิกเซลสี่เหลี่ยมสีแสงนีออน แสงสว่างจ้าอาบย้อมไปทั่วบริเวณ ห้องครัวอบอุ่นจางหายไป กลายเป็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ
ความเงียบงันอันน่าสยดสยองเข้าจู่โจมซ้ำร้ายกว่าเก่า แดนหอบหายใจแรงจนอกกระเพื่อม เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้กึ่งเตียงนอน มีสายเคเบิลนับสิบเส้นเชื่อมต่อจากท้ายทอยของเขาเข้ากับเซิร์ฟเวอร์ขนาดใหญ่ในห้อง ความร้อนรุ่มเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหนาวสั่นสะท้านไปถึงกระดูก
เสียงถอนหายใจหนักๆ ที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายดังมาจากลำโพงเหนือหัว
"การจำลองล้มเหลวอีกแล้ว ผู้ป่วยยังมีอาการต่อต้านและใช้ความรุนแรง"
ประตูห้องเปิดออก ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอสวมเสื้อกาวน์สีขาว... และเธอหน้าตาเหมือนมีนทุกประการ
"พวกแก... พวกแกเอามีนตัวจริงไปไว้ไหน!" แดนตะคอก น้ำตาคลอเบ้า เสียงของเขาสั่นเครือราวกับเด็กหลงทาง
ผู้หญิงในชุดกาวน์มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาและหมดหวัง เธอหยิบแท็บเล็ตประวัติการรักษาขึ้นมา
"ฉันคือ ดร.มีนา หมอเจ้าของไข้ของคุณค่ะ แดน... คุณต้องตั้งสติและยอมรับความจริงได้แล้ว"
แดนส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง "ไม่! แกคือตัวปลอม! พวกแกใช้เทคโนโลยีนี้ล้างสมองฉัน! ฉันไม่เชื่อ!"
"เทคโนโลยี Mind Craft ของเราไม่ได้ใช้ล้างสมองคุณค่ะ แต่เรากำลังใช้มันจำลองภาพเสมือนจริงเพื่อฟื้นฟูและเยียวยาจิตใจของคุณต่างหาก..."
หมอมีนาปรับหน้าจอแท็บเล็ตให้เขาดู มันคือภาพข่าวหน้าหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นเมื่อได้เห็นมัน
[ สลด! วิศวกรซอฟต์แวร์คลุ้มคลั่ง แทงภรรยาดับคาห้องครัว อ้างเป็นหุ่นยนต์ตัวปลอม ]
"คุณป่วยเป็นโรคหลงผิด แดน..." หมอมีนากล่าวเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือ "และคุณได้ฆ่ามีน ภรรยาตัวจริงของคุณไปตั้งแต่สามเดือนที่แล้ว สิ่งที่คุณเพิ่งฆ่าไปเมื่อกี้... คือภาพจำลองของเธอที่เราพยายามสร้างขึ้น เพื่อให้สมองของคุณยอมรับความจริงและเยียวยาแผลเป็นในใจของคุณต่างหาก"
โลกทั้งใบของแดนพังทลายลงในพริบตา เขามองสองมือของตัวเองที่ยังคงสั่นเทา ความทรงจำสีเลือดในวันนั้นเริ่มไหลย้อนกลับมาทับซ้อนกับภาพตรงหน้า...
ไม่มีหุ่นยนต์ ไม่มีชิปควบคุม มีเพียงเขา มีดเล่มนั้น และร่างที่สิ้นลมของภรรยา
เสียงหัวเราะที่ทั้งสับสนและคลุ้มคลั่งค่อยๆ ดังหลุดออกจากลำคอของเขา สะท้อนก้องไปทั่วห้องสีขาวที่ไม่มีวันหนีพ้น
อย่าลืมกดติดตามเพื่อไม่พลาดตอนต่อไป
แล้วพบกันกับกรรมสิทธิ์จิตเวชใน EP ต่อไปครับ
#กรรมสิทธิ์จิตเวช
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
