ปะต้าว่านะ!
วันแรกของชีวิตเราเป็นผ้าขาว
วันที่เดินทางมาถึงครึ่งชีวิตแล้ว บางทีเราอาจไม่ใช่ผ้าขาวอีกต่อไปแต่ก็ไม่ใช่ผ้าดำอาจกลายเป็น ผ้าสีเทา
สีเทาที่เกิดจากรอยเปื้อนแห่งความผิดหวังรอยยิ้มขุ่นเปื้อนคราบหยดน้ำตาแห่งการสูญเสียบ้างครั้งอาจเปื้อนยิ้มความสุขคราบสีสดใสจากความรักและความสำเร็จบ้างก่ะมี
รวมกับเงามืดของความล้มเหลวและความเจ็บปวดเจือๆอยู่ในนั้น
อีกมุมคิดนึงในทางปรัชญาชีวิต
ปะต้ามองว่าเราไม่ได้จำต้องมี
หน้าที่รักษาความขาวบริสุทธิ์ไว้ตลอดไปดอกที่รัก
เพราะการมีชีวิตเป็นการถูกแต่งแต้มจากประสบการณ์ผ่านกาลเวลาภาพบนผ้าอาจเปลี่ยนไปได้เสมอเมื่อ“เธอรึฉัน”เปลี่ยนมัน
หากผ้าขาวคือความไร้เดียงสา
ผ้าสีเทาอาจคือปัญญาของเรา
ที่ซึมซับรับมือและรับรู้ว่าเรายัง
มีชีวิตที่มั่นคงในสติอยู่เสมอ
มันไม่ขาวพอจะเชื่อทุกอย่าง
ไม่ดำพอจะสิ้นหวังกับทุกสิ่ง
แต่เป็นสีของคนที่ผ่านโลกมา
แล้วพอจะรู้ว่าความสุขกับความทุกข์ต่างเป็นเส้นด้ายที่ทักทอ
อยู่ในผืนผ้าเดียวกัน
“ผ้าขาววันแรกแย้มรับแสงอรุณ
ไร้รอยฝุ่นวุ่นวายให้หมองหม่น
ครึ่งชีวิตผ่านลมฝนต่างปะปน
คนจึงเปลี่ยนตัวตนเป็นผ้าเทา
เล่าความจริง
มีทั้งคราบน้ำตาและรอยยิ้ม
มีทั้งอิ่มและอ้างว้างทุกอย่างยิ่ง
แม้ไม่ขาวดังเดิมทุกสิ่งจริง
แต่ผ้านิ่งผืนนี้งามด้วยเรื่องราวของมันเอง“
ปะต้าว่านะ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
