“การโทษคนอื่นไม่ใช่ความผิดเสมอไปบางครั้งนะความผิด
ก็มีเจ้าของจริงๆแต่การไม่เคย
มองเห็นส่วนที่ตัวเองมีส่วนร่วม
ต่างหากที่ทำให้มนุษย์คนนั้น
หยุดเติบโตทางจิตวิทยา
ความยุติธรรมจะเริ่มจากการยอมรับความจริงของผู้อื่นได้
ไปพร้อมๆกับปัญญาเริ่มจาก
การยอมรับความจริงของตัวเอง”
ปะต้าว่านะ!
“คนที่ไม่เคยโทษใครอาจกำลังโทษตัวเองเกินไปส่วนคนที่โทษทุกคนอาจกำลังหนีตัวเองเช่นกัน
ทั้งสองด้านต่างก็ยังไม่เห็นความจริงทั้งหมดเพราะวุฒิภาวะไม่ใช่การเลือกว่าจะโทษใครแต่คือการกล้ายอมรับว่าทุกเหตุการณ์มักไม่มีผู้บริสุทธิ์เพียงคนเดียว”
กระมังเนาะ!
กระทู้เปิดประเด็นให้คิดว่า!
มนุษย์มีสิทธิ์ตัดสินพฤติกรรม
ของผู้อื่นแต่ก่ะไม่มีเหตุผลที่จะยกเว้นพฤติกรรมของตัวเอง
จากมาตรฐานเดียวกัน
เพราะมาตรฐานที่ใช้กับคนอื่น
แต่ไม่ใช้กับตนไม่ใช่หลักการ หากเป็นเพียงอคติที่ปลอมตัว
เป็นเหตุผลไง
การโทษคนอื่นไม่ทำให้ผิดแต่
การยกเว้นตัวเองทำให้ความจริงหายไปครึ่งหนึ่ง
ไม่ได้ปฏิเสธว่าคนอื่นอาจผิดจริง แต่ชี้ให้เห็นว่าหากเราไม่ยอมที่
จะให้ตัวเองอยู่ภายใต้หลักเกณฑ์เดียวกัน
เรากำลังเลือกความจริงเฉพาะส่วนที่ทำให้ตัวเองสบายใจซึ่ง
เป็นแก่นของอคติในเชิงลึกของมนุษยศาสตร์และปรัชญาของ
“คนรักที่จะเห็นแก่ตัว”เห็นแก่ตัว
“เอง”มากเกินไปจนขาดความ
ยุติธรรมในใจ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
