เมื่อวาน เวลา 06:06 • ความคิดเห็น
นี่คือตลกร้ายที่ขำไม่ออกของประเทศเรา... เมืองไทยเป็นประเทศแปลกประหลาด เราอยากได้เด็กจบใหม่ที่มีประสบการณ์ทำงาน 5 ปี และอยากได้คนอายุ 40 ที่ยอมรับเงินเดือนเท่าเด็กจบใหม่ เรากำลังติดอยู่ในกับดักความคิดที่ทั้งเห็นแก่ตัวและหวาดระแวง จนกลายเป็นสังคมที่เล่นเหลี่ยมกับอนาคตของตัวเอง
เบื้องหลังการตัดไฟแต่ต้นลม
ทำไมองค์กรส่วนใหญ่ถึงส่ายหัวให้คนอายุ 40 คำตอบซ่อนอยู่ คือกลัวคุมไม่ได้
สังคมเราโตมากับระบบอาวุโส ลองนึกภาพหัวหน้าทีมอายุ 28 ต้องมาสั่งงานลูกน้องอายุ 42 ความอึดอัดจะเกิดขึ้นทันที องค์กรไม่ได้กลัวคนอายุ 40 ทำงานไม่ได้ แต่กลัว หมดอำนาจในการสั่งการต่างหาก
กลัวความคุ้มค่าที่คิดไปเอง
พวกเขาคิดว่าคนอายุ 40 คือรถยนต์มือสองกิโลเมตรสูง ที่พร้อมจะพัง (ป่วย) หรือเรียกร้องค่าบำรุงรักษา (สวัสดิการ/เงินเดือน) สูง
ทั้งๆที่ในความเป็นจริง คนอายุ 40 ในยุคนี้คือกลุ่มคนที่ดูแลตัวเองดีที่สุด และไม่มีภาระเรื่องต้องลากิจไปเกณฑ์ทหารหรือลาคลอดเหมือนเด็กๆด้วยซ้ำ
นี่คือการเล่นเหลี่ยมเพื่อป้องกันปัญหาที่ยังมาไม่ถึงตัว แต่ผลลัพธ์คือการตัดโอกาสคนที่มีเสถียรภาพที่สุดในการทำงานไปอย่างน่าเสียดายครับ
ความตลกร้ายที่สวนทางกับความจริงของโลก ในขณะที่ผู้นำระดับโลกประยุทธ์สมองบริหารประเทศจนถึงอายุ 70-80 ปี หรือมหาเศรษฐีโลกหลายคนเพิ่งมาประสบความสำเร็จหลังอายุ 40 แต่ตลาดแรงงานระดับปฏิบัติการของประเทศเรากลับบอกว่า อายุ 40 คือวัยเกษียณทางอาชีพ
โลกใบนี้กำลังก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างเต็มตัว อัตราการเกิดลดลงฮวบฮาบ เด็กเกิดใหม่น้อยลงทุกวัน แต่ตลาดแรงงานไทยกลับขับไล่คนอายุ 40 ออกจากระบบ...
คำถามคือ แล้วในอนาคตเราจะเอาแรงงานหนุ่มสาวที่ไหนมาขับเคลื่อนประเทศ ในเมื่อเราไม่ยอมให้คนอายุ 40 ทำงาน
นี่คือความย้อนแย้งที่ตลกที่สุด เรากำลังเป็นประเทศที่ก้าวสู่วัยชรา แต่มีเกณฑ์การจ้างงานเหมือนประเทศที่มีแต่เด็กวัยรุ่น
เมื่อความเก๋า...กลายเป็นความผิด
สุดท้ายแล้ว สิ่งนี้สะท้อนถึงวิสัยทัศน์อันคับแคบของโครงสร้างสังคมไทย เราชอบความเชื่องมากกว่าความเชี่ยวชาญ เราชอบคนที่สั่งซ้ายหันขวาหันได้ง่ายๆ มากกว่าคนที่มีไอเดียและประสบการณ์ชีวิตมาอุดรอยรั่วให้องค์กร
มันน่าเศร้าตรงที่... สังคมบีบให้เราต้องเรียนสูงๆ ทำงานหนักๆ เพื่อสะสมประสบการณ์ แต่พอเรามีประสบการณ์เต็มกระเป๋าในวัย 40 สังคมกลับบอกว่าขอบคุณ แต่เราไม่ต้องการมันแล้ว
ถ้าอายุ 40 คือจุดสิ้นสุดของโอกาสในการทำงาน... บางทีสิ่งที่เราควรปฏิรูป อาจไม่ใช่แค่เกณฑ์การรับสมัครงานของบริษัทต่างๆ แต่คือสมองของคนที่ขับเคลื่อนประเทศนี้ ที่ยังตามโลกไม่ทันเลยแม้แต่ก้าวเดียว
โฆษณา