1 ชั่วโมงที่แล้ว • ปรัชญา

บางครั้งฝนก่ะตกลงใจ

วันนี้ฝนตกอีกแล้วในฤดูฝน
ก่ะไม่แปลกดอกนะปะต้า!
วันนี้ฝนตกอีกแล้วม่านเม็ดฝน
ยังคงโปรยลงมาเหมือนทุกปี
แต่หัวใจของคนคนหนึ่งกลับ
ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
คนๆนึงยังยืนมองสายฝนผ่านกระจกราวกับกำลังมองย้อน
ผ่านม่านเม็ดฝนแห่งกาลเวลา กลับไปยังวันเก่าๆ
ตอนนั้นก่ะคิดว่าจะอยู่กันจนแก่จนเฒ่า!
วันที่เคยเจ็บจนเหมือนหัวใจ
จะขาดออกเป็นเสี่ยงวันที่ต้อง
ฝืนยิ้มทั้งที่ภายในเต็มไปด้วย
รอยแผลไร้น้ำใจและต้องซ่อนความช้ำชอกเอาไว้ใต้รอยยิ้ม
เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าข้างในกำลัง
พังทลายเพียงใด
เวลาสอนให้รู้ว่าไม่มีฝนฤดูไหน
ตกตลอดไปเช่นเดียวกับความทุกข์ก่ะไม่มีคืนใดที่ยาวนานจนพระอาทิตย์ไม่ยอมขึ้นดอก
คุดคู้ซึมเซาฟังเสียงฝนโปรยปรายจนม่านฝนเหือดแห้งไปพร้อมน้ำตา
แม้วันนั้นจะคิดว่าคงไม่มีวันเดินต่อได้แต่สุดท้ายเราก็เดินผ่านมันมาได้อย่างเงียบงาม
ความรักไม่ใช่เพียงการมีใครสักคนอยู่ข้างกายหากคือการมอบ “ความเชื่อใจ”ให้กันเท่านั้น
บนโลกใบนี้ความเชื่อใจคือของ
ที่มีค่าที่สุดเมื่อมอบให้ใครแล้ว
ก็เหมือนยื่นหัวใจทั้งดวงไว้ในมือของเขาและเมื่อเขาดูแลมันอย่างอ่อนโยนความรักจึงเติบโตอย่างงดงาม
เรียนรู้ไปพร้อมๆกันกับวันที่ฝนตกพร่ำพรำๆ
หากวันหนึ่งความรักต้องจากไป
ก็อย่าโทษสายฝนอย่าโทษฤดูกาล เพราะอย่างน้อยมันเคยทำให้เราได้เรียนรู้รับรู้ว่าการรักใครสักคนอย่างจริงใจ เป็นความงดงามที่ไม่มีวันสูญเปล่า
วันนี้ฝนก่ะยังคงตกแต่ทว่าฉันไม่ได้ร้องไห้เหมือนเมื่อก่อนฉันเพียงยิ้มเบาๆให้กับความทรงจำดีงามของตนเองและขอบคุณทุกหยดน้ำตาที่เคยไหลรินออกมา
วันนี้แกร่งแข็งแรงมากละบะต้องเป็นห่วงดอก
มันทำให้ฉันกลายเป็นคนที่เข้มแข็งกว่าเดิมและหากสายฝนจะ
พัดพาความคิดถึงไปถึงใครบางคนที่ฉันอยากให้เขาได้รับรู้เพียงประโยคเดียวว่า
อาจเดียวดายบ้างเป็นบางเวลาแต่นะ…ฉันยังเชื่อมั่น
“ฉันยังเชื่อในความรัก… เพราะครั้งหนึ่งฉันเคยเชื่อใจเธอ และวันนี้ ฉันยังรักเธอ”
โฆษณา