8 ก.ค. เวลา 04:19 • ปรัชญา

บางครั้งมาย้อนคิดเนาะ

ปะต้าคิดนะ!
บางคนก่ะอยากจะกลับไป
บางคนก่ะอยากจะหวลกลับ
บางคนก่ะอาจจะลืมเลือน
บางคนก่ะอยากจะย้อนคืน
บางคนก่ะอยากจะสะอื้น
บางคนก่ะอยากจะจดจะจำ
บางคนก่ะยังร่ำไห้ทั้งน้ำตา
บางคนมานอนเล่นจมน้ำตาเค็มๆจนใจเค็มหมดละ
ก่ะแค่คิดถึง“เค้าเฉยๆมั้ง”
ไม่มีอะไรดอก
อย่าได้กังวลใจไปใย
แต่มันก่ะแค่จำทั้งหมดได้
บางครั้งหัวใจก่ะสั่งแทนสมอง
ให้นองคลื่นน้ำตาเล่น
ไม่เห็นจะน่ากังวลใจ
มันก่ะแค่ช่วงเวลานึงที่จำ
เล่นมะระหนักๆ พร้อมตีนให้ มันขมใจไปเลย
เชื่อมะปะต้าว่า
ก่ะแค่เหมือนใครๆบางคนที่…
จดจำทุกอย่างได้ทั้งหมด
จดจำทุกคำพูดที่บอกรักกัน
จดจำทุกอย่างที่ต่างช่วย
เดินทางร่วมกัน
จดจำแม้กระทั่งสบสายตากันในวันแรก
จดจำแม้กระทั่งเธอคอยห่วงหาใยโหยหา
จดจำแม้กระทั่งเธอนอนหลับตาน่ารักที่สุด
จดจำแม้กระทั่งว่า
บอกรักและบอกลากันอย่างไร?
ช่างจดจำจริงๆเนาะเราเนี่ย!
จำได้ว่าเสต็กวันนั้นร้านนั้นเหนียวจะตายยังเคี้ยวกันแต่เรายังบอกว่ามันช่างนุ่มชุ่มนวลละลายในปากอบอุ่นกรุ่นหวานยังก่ะหน้าคนรักกันเลย
แต่ว่านะ ปะต้า!
บางความสัมพันธ์ไม่อาจไปต่อ
บางความสัมพันธ์มีบางคนเลือก
จะเก็บกอด
บางความสัมพันธ์หลายคนก่ะ
ไม่ยอมปล่อยเอาแต่กอดอดีต
ไว้ไม่มีวันลืมเลือนไง
จำได้ว่าเธอชอบใส่แบบนี้ที่หวงจะตายจำได้ว่าฉันวีนจะใส่รองเท้าหัวจรวดเห่ยที่เธอเกลียดจะตายแต่ก่ะยังจะ“ยอม”ให้กันและกัน
มีโอกาสรักก่ะรักให้สุดใจ
มีโอกาสได้กอดก่ะกอดให้สุดแรง
สมไม๊นั่น ปะต้าโต้ย!
โฆษณา