ปะต้าขอยาดให้ความเห็นนะ!
คำว่า“ความสำเร็จ”เป็นคำที่
คนใช้กันบ่อยแต่กลับเป็นคำ
ที่มีความหมายหลากหลายที่
สุดคำหนึ่ง
เพราะไม่ได้มีไม้บรรทัดอันเดียว
ที่ใช้วัดทุกชีวิตสิ่ง ที่คนหนึ่งเรียกว่าประสบความสำเร็จอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของอีกคนหรือ
บางสิ่งที่อีกคนไม่ต้องการเลย
ปะต้าคิดว่านะ!
หากมองสำหรับคนวัยประมาณ 17–25 ปีช่วงวัยนี้เป็นช่วงที่นักจิตวิทยาพัฒนาการมองว่าเป็น “วัยสร้างอัตลักษณ์”มากกว่า
วัยเก็บเกี่ยวผลลัพธ์
ความสำเร็จจึงไม่ใช่มีทุกอย่าง
แต่เป็นการค่อยๆกลายเป็นคน
ที่มีศักยภาพจะสร้างสิ่งที่ต้องการในอนาคตได้“การมีศักยภาพนะ”
ในมุมจิตวิทยาความสำเร็จเริ่ม
จาก“การบริหารตนเอง”มากกว่าการบริหารโลกภายนอกคนที่ควบคุมเวลา อารมณ์ ความคิด
และนิสัยของตัวเองได้มักสร้างโอกาสได้มากกว่าคนที่เก่งแต่
ขาดวินัย เพราะความสามารถ
อาจทำให้คุณเริ่มต้นได้เร็วแต่
วินัยทำให้ไปได้ไกล
มองผ่านนักจิตวิทยาที่ปะต้า
สนใจเช่นCarol Dweckอธิบายผ่านGrowth Mindsetว่าคนที่
เชื่อว่าความสามารถพัฒนาได้
จะกล้าลองผิดกล้ายอมรับคำวิจารณ์และเรียนรู้จากความล้มเหลว
ความสำเร็จจึงไม่ได้เกิดจาก
การ“ไม่เคยแพ้”แต่เกิดจากการ “แพ้แล้วพัฒนาตัวเอง”
ปะต้าเสนอแนวคิดSelf-Efficacy หรือความเชื่อมั่นว่าตนเองทำได้ หากคนเชื่อว่าตัวเองสามารถเรียนรู้และแก้ปัญหาได้ลงมือทำมากขึ้น อดทนมากขึ้นจะฟื้นตัวได้เร็วกว่า
เมื่อเจออุปสรรคความเชื่อนี้ไม่ได้เกิดจากการคิดบวกเพียงอย่างเดียวแต่เกิดจากประสบการณ์ที่ค่อยๆทำสิ่งยากสำเร็จทีละขั้น
จง “ความหลงใหลในเป้าหมาย” รวมกับ“ความพากเพียรต่อเนื่อง” มากกว่าความฉลาดเพียงอย่าง
เดียว
เอาความหลงใหลมารักกับความพากเพียรให้นานที่สุด
หลงใหลที่มีความสุขและพากเพียรอย่างมีความสุขนะ
รักกันให้มั่น
ความสำเร็จยังมีหลายระดับและแต่ละระดับใช้เกณฑ์ประเมินต่างกัน
บางคนประสบความสำเร็จเพียงเพราะเอาชนะนิสัยผัดวันประกันพรุ่งของตัวเองได้
บางคนประสบความสำเร็จเมื่อเรียนจบจากครอบครัวที่ลำบาก
บางคนประสบความสำเร็จเมื่อสร้างธุรกิจที่มีพนักงานหลาย
ร้อยคน
บางคนประสบความสำเร็จเมื่อดูแลพ่อแม่จนมีความสุข
บางคนประสบความสำเร็จเมื่อ
มีสุขภาพแข็งแรงและนอนหลับอย่างมีคุณภาพทุกคืน
ทั้งหมดนี้เป็นความสำเร็จเหมือนกันเพียงแต่ใช้ “มาตรวัด”คนละอัน
ท้ายสุดปะต้าอยากให้มองเชิงปรัชญาสิ่งที่ควรถามอาจไม่ใช่ “เราสำเร็จหรือยัง”แต่คือ“เรากำลังเติบโตหรือไม่”เพราะความสำเร็จเป็นเพียงภาพถ่ายของช่วงเวลาหนึ่ง
ส่วนการเติบโตเป็นภาพยนตร์
ทั้งเรื่องทั้งชีวิตหากมัวแต่มองเส้นชัยอาจลืมเห็นว่าทุกวันที่พัฒนาตัวเองก็คือความสำเร็จรูปแบบหนึ่ง
คนวัย 17–20 ปีจึงไม่จำเป็นต้องรีบเปรียบเทียบชีวิตกับคนที่อายุ 30 หรือ 40 ปี แต่ควรเปรียบเทียบกับตัวเองเมื่อวาน
หากวันนี้เราคิดเป็นอย่างเข้าใจมากขึ้นรับผิดชอบมากขึ้นเรียนรู้เร็วขึ้นสุขภาพดีขึ้นและมีคุณธรรมมากขึ้นนั่นคือความสำเร็จแล้วละ
ท้ายสุดสุดท้ายจริงๆความสำเร็จไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นประกาศให้เรา แต่คือสิ่งที่เรานิยามอย่างมีสติ
คนอื่นๆอาจประเมินคุณค่าคุณ
จากตำแหน่ง เงินเดือน หรือชื่อเสียง
แต่คุณอาจประเมินตัวเองจากความซื่อสัตย์ ความสามารถในการดูแลคนที่รักหรือการใช้ชีวิตตามคุณค่าที่อาจต่างกันกับใครๆ
แต่เป็นว่าคุณเห็นคุณสัมผัสได้
ถึงคุณค่าของตัวเอง
ขออภัยนะ“เล่นซะยาว”เบย!
เป็นกำลังใจให้สำเร็จไปทีละ
เป้าหมายอย่างมีความสุขครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
