ก็ผ่านมา จนย่างเข้า วัยใกล้ลาโลก เวลาเหลือน้อย ชีวิตมันก็เดินไป สู่ความตาย ก่อนตายอารมณ์นึกคิด มันก็มีมาไม่ หยุดหย่อน ก็ได้ เห็นการแก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น เราก็ขึ้นยอดดอยดีกว่า ปลีกตัว ขึ้นยอดดอย กินอยู่ง่าย กินอิ่ม เดี๋ยวก็กินอีก ต้องลำบากกายไปปลดทุกข์ ตัวเราคนเดียว มาคนเดียว . อยู่บนดอย นั่งดูหมู่สัตว์ สัตว์โลก เค้าออกหากิน บ้างก็มาเป็นฝูง บ้างก็มาตัวเดียว นั่งดูสัตว์ มากิน น้ำในบ่อ เค้ามาดื่มกิน ก็จากไป ตัวอื่นที่หิว ก็มากิน มันสลับเปลื่อนไปเรื่อย ก็ดูมาจน แก่ .มันก็เป็นของมันอย่างนี้แหละ
เราไปแก้ไขนิสัยสันดานสัตว์ไม่ได้ เราแก้ที่ตัวเรา มันหิวกระหาย ทะเยอทะยาน ไม่รู้สิ้น เป็นเพียงอารมณ์ความรู้สึกนึกคิด ไม่มีตัวตน เราไม่ไปยึดถือ ก็สุขกายสุขใจ นั่งบนภูตัวคนเดียว ไม่วุ่นวาย ยุ่งเกี่ยว ก็สุขใจ ในอารมณ์นึกคิด ที่ไหลมา .มันมีแต่ทำให้ทุกข์ ที่จิตไปยึดถือ ผ่านมาทั้งชีวิตก็ไม่มีอะไรมากมาย ที่เกิดขึ้นในกายนี้ .เป็นเพียงสายลมนึกคิด ที่ปรุงแต่งกายให้จิตมีกรรม มีภาระ เค้าจึงบอกว่า ให้พิจารณาเรื่องราวความตายไว้ กายนี้เกิดได้ ก็ตายได้ อารมณ์นึกคิดต่างๆ ที่เกิดขึ้นในกาย มันก็ตายไปตามกาย
หากเราหยุดอารมณ์นึกคิด เสียได้ จิตก็คงไม่มีภาระ .กายก็ไม่มีภาระ สุขกายสุขใจ .
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
