ปะต้าคิดว่า!
เข้าใจตัวเองไม่ใช่การถามว่า
“ฉันเป็นใคร”“ใครเป็นฉัน”แต่
ควรสังเกตว่า“เมื่อไม่มีใครมอง เลย ฉันเลือกจะเป็นอะไร”
ปะต้าคิดว่า!
ตั้งแต่มนุษย์เกิดมามนุษย์มักรู้จักโลกก่อนรู้จักตนเอง เราจดจำชื่อประเทศประวัติศาสตร์ทฤษฎีและความคิดของผู้คนอื่นๆมากมาย
แต่กลับไม่เคยใช้เวลานั่งมองความคิดของตัวเองอย่างจริงจัง ความรู้ภายนอกทำให้เราเก่งขึ้น แต่ความรู้ภายในตนทำให้เรา
ไม่หลงทาง
ตัวตนที่แท้จริงไม่ได้ปรากฏใน
คำพูดแต่ปรากฏในสิ่งที่เราทำซ้ำทุกวันเพราะนิสัยคือคำประกาศ
ตัวตนที่ซื่อสัตย์กว่าคำอธิบายใดๆ
อย่ารีบเชื่อทุกความคิดที่เกิดขึ้นในใจเพราะความคิดเป็นแค่เพียงผู้มาเยือนไม่ใช่เจ้าของบ้าน
คนที่เข้าใจตัวเองเป็นคนที่แยกออกได้ว่าอะไรคือความจริงอะไรคืออารมณ์และอะไรคือความกลัวที่ปลอมตัวมาเป็นเมือกเหตุผล
ความทุกข์จำนวนมากไม่ได้เกิดจากโลกภายนอกแต่เกิดจากการต่อสู้กับความจริงที่เปลี่ยนไม่ได้ เมื่อเราหยุดต่อสู้กับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้
พลังทั้งหมดจะกลับมาอยู่กับสิ่ง
ที่ควบคุมได้นั่นคือตัวเราเอง
อย่าเปรียบเทียบชีวิตกับผู้อื่น เพราะทุกการเปรียบเทียบคือ
การตัดสินคุณค่าของตัวเอง
ด้วยมาตรฐานของคนอื่น
ผู้ที่รู้คุณค่าของตนเองจะไม่จำ
ต้องชนะใครเสมอไป
จงรับฟังคำชมด้วยความสุภาพ
รับฟังคำตำหนิด้วยสติแต่ตัดสินตัวเองด้วยความจริงเพราะเสียงของผู้คนเปลี่ยนแปลงไปตามผลประโยชน์
ส่วนความจริงไม่เคยเปลี่ยนตามเสียงปรบมือของใครรึสังคม
ความล้มเหลวไม่เคยทำลายคน ความหลงผิดว่าตัวเองไม่ต้องเรียนรู้ต่างหากที่ทำลายอนาคต คนที่ยังกล้ายอมรับว่าตัวเองยังไม่รู้คือคนที่ยังเติบโตได้
อิสรภาพที่แท้จริงไม่ใช่การทำ
ทุกอย่างที่อยากทำแต่คือการไม่ตกเป็นทาสของความโลภความโกรธ ความหลง และความกลัว
เพราะผู้ที่ชนะใจตัวเองนั้นย่อม
ไม่ต้องพิสูจน์อะไรกับโลก
สุดท้ายชีวิตควรถามตนเพียงว่า ระหว่างวันที่เกิดและวันที่จากไป เราได้กลายเป็นมนุษย์ที่ดีขึ้นกว่าคนเมื่อวานหรือไม่
“ผู้ที่รู้จักโลกมากอาจมีปัญญา
แต่ผู้ที่รู้จักตนเองย่อมมีอิสรภาพ และอิสรภาพนั้นไม่มีผู้ใดมอบให้ นอกจากตัวเราเอง”
ปะต้าคิดว่านะ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
