เวลาที่หลายคนทำงานชิ้นใหญ่
พวกเขาจะรู้สึก “ขี้เกียจ” ขึ้นมา
เพราะขนาดของงานนั้น
มันทำให้เกิดความรู้สึก “เกินเอื้อม”
พวกเขาจึงไม่อยากเผชิญหน้ากับมัน
…ไม่อยากคิดถึงมัน
…ไม่อยากเริ่มต้นลงมือทำมัน
(เพราะแค่นึกถึงงาน
ก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว)
แต่ยิ่งวันเวลาผ่านไป
สถานการณ์ “ดินพอกหางหมู” ก็ยิ่งหนักขึ้น
ความรู้สึก “เกินเอื้อม” ก็ยิ่งทวีคูณเข้าไปใหญ่
มันจึงกลายเป็น “วังวนผัดวันประกันพรุ่ง”
ที่สถานการณ์เลวร้ายต่อไปเรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุด
แล้วเราจะพาตัวเองออก
จาก “วังวน” นี้ได้ยังไง?
เราติดอยู่ใน “วังวน” นี้เพราะ
เราคิดที่จะทำงานชิ้นใหญ่
แต่ถ้าเราหยุดคิดที่จะทำงานชิ้นใหญ่นั้นล่ะ?
หากเราคิดเฉพาะ step แรก
ของงานชิ้นใหญ่นั้นล่ะ?
มันจะช่วยลดความรู้สึก “เกินเอื้อม” ลง
…และช่วยให้เรามีโอกาสที่
จะหยิบงานมาทำได้มากขึ้น
เหมือนสมมติว่าเรากำลังจะ
เขียนหนังสือสักเล่มเลยครับ
ถ้าเราคิดที่จะเขียนหนังสือ 1 เล่ม
เรามีโอกาสที่จะรู้สึก “เกินเอื้อม”
และผัดวันประกันพรุ่ง
แต่ถ้าเราโฟกัสแค่การเขียน
หนังสือเพียงแค่ 1 ย่อหน้า…
มันช่วยให้เราลงมือทำได้ง่ายขึ้นครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
