บทที่ 8 : ผมไม่รู้ว่าเหลือเวลาเท่าไร
“คงไม่มีใครรู้ว่า
เวลาของตัวเอง
เหลืออีกเท่าไร
แต่บางที
การไม่รู้
อาจทำให้วันนี้
มีความหมายมากขึ้น”
….
เมื่อก่อน
ผมไม่ค่อยคิดเรื่องเวลาที่เหลือ
เพราะรู้สึกว่า
ชีวิตยังอีกยาว
มีวันพรุ่งนี้เสมอ
มีปีหน้าเสมอ
มีโอกาสอีกมาก
แต่ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา
เวลาไม่ได้ทำให้ผมกลัว
มันเพียงค่อย ๆ สอนผม
อย่างเงียบที่สุด
มันสอนว่า
หนึ่งปีผ่านไปเร็วแค่ไหน
สอนว่า
งานสำคัญ
แต่ชีวิตก็สำคัญไม่แพ้กัน
สอนว่า
เงินจำเป็น
แต่บางสิ่ง
ซื้อคืนไม่ได้
สอนว่า
เราไม่จำเป็นต้องรีบ
เพื่อจะเดินไปข้างหน้า
และสอนว่า
เวลาที่ดี
ไม่จำเป็นต้องเป็นเวลาที่พิเศษ
วันธรรมดาวันหนึ่ง
ก็อาจกลายเป็นวันที่เราจำได้
เพียงเพราะเราได้อยู่กับมันจริง ๆ
วันนี้
ผมยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม
ยังตื่นเช้า
ยังทำงาน
ยังมีเป้าหมาย
ยังมีเรื่องให้กังวล
หลายอย่างไม่ได้เปลี่ยนเลย
แต่มีสิ่งหนึ่ง
ที่เปลี่ยนไป
ผมเลิกคิดว่า
ชีวิตกำลังรออยู่ข้างหน้า
เพราะผมเริ่มเห็นว่า
ชีวิตกำลังเกิดขึ้น
ตรงนี้
ในเช้าวันธรรมดา
ในบทสนทนาสั้น ๆ
ในมื้ออาหารธรรมดา
ในแสงเย็นหลังเลิกงาน
และในช่วงเวลาที่ผมเคยมองข้าม
ผมไม่รู้ว่า
เวลาของตัวเองเหลืออีกเท่าไร
เหมือนที่ไม่มีใครรู้
แต่ผมคิดว่า
คำถามสำคัญ
อาจไม่ใช่
ว่าเหลือเวลาอีกเท่าไร
แต่อาจเป็น
ระหว่างเวลาที่มีอยู่
เราได้อยู่กับชีวิต
มากแค่ไหน
สำหรับผม
การเดินทางครั้งนี้
ไม่ได้ทำให้เวลาเดินช้าลง
แต่มันทำให้ผม
ค่อย ๆ เดินช้าลง
เพื่อมองเห็นชีวิต
ได้ชัดขึ้นอีกนิด 🌙
——
🌙
ผมไม่รู้ว่าเหลือเวลาเท่าไร
แต่ผมอยากใช้เวลาที่มี
ให้รู้สึก
ก่อนที่มันจะกลายเป็นเพียงความทรงจำ
——
บันทึกระหว่างทาง
การเขียนชุดนี้
ไม่ได้ทำให้ผมเข้าใจเวลา
ทั้งหมด
แต่มันทำให้ผมหยุด
มองวันธรรมดา
นานขึ้นกว่าเดิม
ผมเริ่มเห็นว่า
ความหมายของชีวิต
อาจไม่ได้ซ่อนอยู่ในวันที่ยิ่งใหญ่
แต่อยู่ในวันที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
วันที่เราได้อยู่กับคนที่รัก
ได้ทำงานอย่างตั้งใจ
ได้มองท้องฟ้าระหว่างทางกลับบ้าน
และได้รู้สึกว่า
วันนี้
เราไม่ได้ปล่อยให้เวลา
ผ่านไปเฉย ๆ
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
