บทที่ 320
กุยเหนียงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะยิ้มพลางส่ายหน้า
“คุณหนูกู้ ข้าตั้งใจจะตาย อย่าได้สิ้นเปลืองยาดีของท่านเลย”
ทิงเหลียนร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว อยากแย่งยามา ง้างปากนางแล้วยัดเข้าไปเสียเดี๋ยวนั้น
กู้จือจั๋วหันกลับไปกล่าวว่า
“เจ้าช่วยออกไปก่อนสักครู่ ข้าจะลองเกลี้ยกล่อมนางเอง”
ทิงเหลียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับคำและเดินออกไป พร้อมปิดประตูให้ทั้งสอง
“พี่หญิงสกุลอิน ท่านเป็นเพราะสิ่งนี้ใช่หรือไม่”
กู้จือจั๋วเก็บเม็ดยากลับลงในขวดกระเบื้อง จากนั้นหยิบกระดาษเก่าเหลืองแผ่นหนึ่งออกมาจากถุงหอม
กระดาษแผ่นนั้นถูกพับไว้สองทบ เมื่อคลี่ออกแล้ว นางก็ยื่นไปตรงหน้ากุยเหนียง
บนกระดาษ นอกจากตัวอักษรลายบรรจงเพียงไม่กี่บรรทัด ยังมีภาพวาดภาพหนึ่ง เป็นถนนสายหนึ่งในเมืองแห่งหนึ่ง สองข้างทางเป็นบ้านก่ออิฐ และบนกำแพงของบ้านเหล่านั้น ผู้วาดได้ใช้ชาดแดงเขียนลวดลายบิดเบี้ยวประหลาดเอาไว้
ทันทีที่เห็นกระดาษแผ่นนั้น ดวงตารูปดอกท้อของกุยเหนียงก็เบิกกว้าง นางเอ่ยด้วยความตกตะลึง
“คุณหนูกู้...เหตุใดท่านถึงมีสิ่งนี้ได้”
“นี่คือเมืองเฮยสุ่ยใช่หรือไม่”
กุยเหนียงนิ่งงัน ก่อนจะพยักหน้า
“...ใช่”
ทุกอย่างเหมือนกับภาพที่นางเห็นเมื่อกลับไปยังเมืองป้อมเฮยสุ่ยในวันนั้นไม่มีผิด
“ข้าฉีกมันมาจากบันทึกประจำเมือง”
เซี่ยอิ่งเฉินเป็นผู้มอบให้กับนาง เขาเคยบอกว่า เมืองเฮยสุ่ยแห่งแคว้นยงโจวเคยถูกสังหารหมู่ หลังจากนั้น “โจรม้า” ก็ใช้เลือดของชาวเมืองวาดสัญลักษณ์ไว้ทั่วทั้งเมือง เพื่อประกาศศักดา
ลวดลายบิดเบี้ยวเหล่านี้ เหมือนกับยันต์ยืมดวงชะตาที่นางได้มาจากเจียงเฉาไม่มีผิด
นี่คือค่ายกลยืมดวงชะตาขนาดมหึมา ที่ใช้ทั้งเมืองเป็นเครื่องบูชายัญ
หลังจากกู้จือจั๋วคาดเดาได้ว่า ความเป็นความตายของกุยเหนียงอาจเกี่ยวข้องกับค่ายกลยืมดวงชะตา นางก็ย้ำกับเสิ่นซวี่ครั้งแล้วครั้งเล่า ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามฆ่าฉางเฟิงเด็ดขาด
เมื่อผู้ประกอบพิธีตาย ทุกอย่างก็สายเกินแก้
เหมือนเช่นหลังจากจี้ซื่อตาย ฮ่องเต้ก็ติดอยู่ในยันต์บุพเพสันนิวาส ไม่อาจหลุดพ้น
หากฉางเฟิงตาย กุยเหนียงก็จะวิญญาณสลาย สูญสิ้นทุกหนทางเยียวยา
กู้จือจั๋วถามอีกครั้ง
“พี่หญิงสกุลอิน ที่ท่านอยากตาย...เป็นเพราะเรื่องนี้ใช่หรือไม่”
สายตาของกุยเหนียงสั่นไหว ลมหายใจแผ่วเบา
“ข้าได้รับการไหว้วาน...ให้มาตามหาท่าน”
“เขา...อยากพบหน้าท่านมาก”
หัวใจของกุยเหนียงเต้นแรง นางขยับริมฝีปาก อยากถามว่าเป็นผู้ใด แต่เมื่อคำพูดมาถึงลำคอ กลับแข็งค้าง ไม่อาจเปล่งออกมาได้แม้แต่คำเดียว
กู้จือจั๋วจงใจเหนี่ยวรั้งความหวังในการมีชีวิตของนางเอาไว้
“ท่านไม่อยากรู้หรือว่า เขาเป็นใคร”
“ข้า...”
ริมฝีปากของกุยเหนียงสั่นระริก ประกายแห่งความหวังสว่างขึ้นในดวงตาอันหม่นมัว
หรือว่า...น้องชายยังมีชีวิตอยู่?
นางเงยหน้าขึ้น สบสายตาเปื้อนรอยยิ้มของกู้จือจั๋ว
“มีชีวิตต่อไป เพื่อพบเขา ได้หรือไม่”
กุยเหนียงเผยอริมฝีปากเล็กน้อย ทันใดนั้นร่างทั้งร่างก็ชักเกร็งอย่างรุนแรง เพียงชั่วอึดใจ ร่างกายของนางกลับผ่ายผอมลงไปอีก ราวกับเลือดเนื้อกำลังถูกสูบไปหล่อเลี้ยงบางสิ่ง
นางใช้สองมือปิดหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้น
“เพราะว่า...ข้าจำเป็นต้องตาย”
“มีเพียงเช่นนี้...ชะตาสวรรค์ที่ถูกเปลี่ยนแปลงไป จึงจะกลับคืนสู่ครรลองเดิม”
กุยเหนียงหายใจหอบถี่
กู้จือจั๋วยกมือขึ้นลูบหลังให้นางพลางช่วยผ่อนลมหายใจ ก่อนเอ่ยอย่างครุ่นคิด
“เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น”
กุยเหนียงเงียบไปครู่หนึ่ง
นางกับคุณหนูกู้พบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง แม้กระทั่งเมื่อสองวันก่อนที่หอเทียนซี คุณหนูกู้ก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นว่านางอยู่ที่นั่น
แต่กุยเหนียงมองออกว่า คุณหนูกู้เป็นคนที่เก่งกาจมาก
และคุณหนูกู้...ก็อยากช่วยนางจากใจจริง
“เหมียว...”
เสิ่นแมวเลียแก้มนางเบา ๆ ก้อนขนตัวน้อยนุ่มอุ่นจนทำให้หัวใจอบอุ่น
กุยเหนียงจ้องกระดาษเก่าเหลืองที่กางอยู่บนผ้าห่ม ก่อนจะเอ่ยด้วยลมหายใจแผ่วเบา
“ท่านทราบเรื่องของตระกูลอินแล้วใช่หรือไม่”
“ข้าทราบ”
แผ่นหลังที่เกร็งแข็งของกุยเหนียงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง นางกล่าวต่อว่า
“...หลังจากนั้น ข้าก็กลับไปยังเมืองเฮยสุ่ยอีกครั้ง”
นางค่อย ๆ เล่าเรื่องทุกอย่างที่ได้เห็นและได้พบในวันนั้นให้กู้จือจั๋วฟัง
นิ้วทั้งสิบของกู้จือจั๋วกำแน่นราวกับสายพิณ ศีรษะอื้ออึงไปหมด
สายตาของนางจับจ้องไปยังลวดลายยันต์สีแดงฉานบนกระดาษ
เมื่อกุยเหนียงเล่าจบ นางก็เอ่ยเสียงเบาอีกครั้ง
“ตอนนั้น...เพราะข้าหนีรอดมาได้ จึงทำให้ค่ายกลเกิดตำหนิเล็ก ๆ ดังนั้น...”
กู้จือจั๋วถอนหายใจ ไม่รอให้นางพูดจบก็กล่าวต่อ
“ตอนนี้ที่ร่างกายของท่านค่อย ๆ ร่วงโรยลง ก็เพราะกำลังใช้เลือดเนื้อของตนเองหล่อเลี้ยงค่ายกลยืมดวงชะตาขนาดใหญ่นี้”
หลังจากนั้น...
นางจะต้องแลกด้วยการที่ดวงวิญญาณแตกสลาย รับผลสะท้อนกลับและกรรมทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว
นับแต่นั้น ไม่ว่าจะสามภพ ห้าวิถี หรือหกสะพานแห่งการเวียนว่าย ก็จะไม่มี อินซีเหยียน ผู้นี้อีกต่อไป
กุยเหนียงยิ้มบาง ๆ
“ใช่”
น้ำเสียงของกู้จือจั๋วหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
“แต่เมื่อพิธีกรรมเริ่มต้นแล้ว ก่อนจะเสร็จสิ้น ท่านในฐานะ ‘จุดศูนย์กลางของค่ายกล’ มีความสำคัญที่สุด”
“หากท่านตายผิดเวลา ระหว่างที่พิธีกำลังดำเนินอยู่ พิธีครั้งนี้ก็จะล้มเหลว ค่ายกลจะพังทลาย”
กู้จือจั๋วเป็นศิษย์สำนักเต๋ามาสองชาติ แม้จะไม่เชี่ยวชาญคาถาจู้โหยว แต่ก็สามารถอนุมานจากหลักการเดียวกันได้
ไม่ว่าจะเป็นยันต์ คาถา หรือค่ายกลของสำนักเต๋า ล้วนมีหลักการเดียวกัน
เมื่อเริ่มแล้ว ก็ห้ามหยุดกลางคัน
มิฉะนั้น ไม่เพียงแต่จะล้มเหลว หากยังเกิดผลสะท้อนกลับใส่ผู้ประกอบพิธีอีกด้วย
ที่แท้...
กุยเหนียงคิดจะใช้วิธีนี้เอง...
แมวตัวน้อยซุกหัวกลม ๆ ลงบนอกของนาง ถูไถกับปลายคางอย่างออดอ้อนสนิทสนม
กุยเหนียงจื่อยิ้มบาง ๆ ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือลูบขนเงางามนุ่มลื่นของมัน
“คุณหนูกู้ก็เป็นคนในสำนักเต๋าสินะ”
เพราะฉะนั้น คุณหนูกู้จึงเข้าใจเหตุผลของนาง
นางไม่ได้อยากตาย แต่จำเป็นต้องตาย
หลังจากออกจากเมืองสุ่ยเป่า กุยเหนียงจื่อใช้เวลาแปดปีเดินทางไปทั่วแคว้นต้าฉี่ ตกต่ำอยู่ในหอนางโลม ความอัปยศอดสูทั้งหลายที่เคยประสบตามหลอกหลอนนางทุกคืนทุกวัน แต่ตลอดเวลานั้น นางไม่เคยคิดฆ่าตัวตายเลย กัดฟันอดทนมีชีวิตอยู่มาจนถึงวันนี้
“คุณหนูกู้”
กุยเหนียงจื่อล้วงถุงหอมใบหนึ่งออกมาจากใต้หมอน แล้วยื่นให้นาง
กู้จือจั๋วบีบถุงหอมเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่าด้านในมีสองชั้น นางหยิบมีดเล็กสำหรับตัดกระดาษที่พกติดตัวกรีดถุงหอมออก ภายในชั้นซ่อนนั้นมีแผ่นยันต์อยู่หนึ่งแผ่น
กุยเหนียงจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย พลางยิ้มบาง
“ข้าตั้งใจให้พวกเขาหาข้าพบเอง”
ถุงหอมใบนี้เป็นถุงที่พ่อบ้านเจิ้งแห่งจวนจิ้นอ๋องใช้ใส่เงินมัดจำในวันนั้น ตั้งแต่นางได้รับถุงหอมก็รู้แล้วว่า แผนการสำเร็จ
“นี่คือความปรารถนาของข้า” กุยเหนียงจื่อเอ่ยอย่างจริงใจ “ได้โปรดทำให้มันเป็นจริงด้วย”
เสียงของนางค่อย ๆ แผ่วลง ราวกับเพียงแค่พูดประโยคเหล่านี้จนจบก็ต้องฝืนกำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่
“ข้าอยากให้พวกมันชดใช้”
นางใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ให้ฝ่ายตรงข้ามตามหานางจนพบ
เมื่ออีกฝ่ายพบตัวนาง ก็จะรีบทำพิธีที่ค้างไว้เมื่อครั้งอดีตให้สมบูรณ์โดยไม่รอช้า ทันทีที่พิธีเสร็จสิ้น ชะตาสวรรค์ที่ถูกบิดเบือนก็จะกลายเป็นความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
แต่ตราบใดที่ก่อนหน้านั้น...นางตายเสียก่อน ค่ายกลยืมดวงชะตาจะล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
ผลกรรมและแรงสะท้อนทั้งหมด จะย้อนกลับไปตกแก่ผู้ประกอบพิธี
ทุกคนที่ได้รับผลประโยชน์จากพิธีครั้งนี้ จะมีชีวิตอยู่ดีก็ตายร้าย
หลังจากรู้ความจริงข้อนี้ เป้าหมายเดียวในชีวิตของกุยเหนียงจื่อก็คือ การเป็น 'จุดศูนย์กลางของค่ายกล'
แล้ว...ตายเสีย
ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด นางก็จะลากคนพวกนั้นลงนรกไปด้วย ให้พวกมันตายอย่างไม่มีวันได้ดี
กู้จือจั๋วอ้าปากราวกับจะพูดอะไร แต่สุดท้ายกลับกำยันต์ในมือแน่น จนกระดาษยันต์สีเหลืองยับย่น
“เมื่อสิบปีก่อน...ที่เมืองเฮยสุ่ยเป่า”
“ใช้เลือดเนื้อของชาวเมืองทั้งเมืองเป็นเครื่องสังเวย ใช้บุตรสาวตระกูลอินเป็นจุดศูนย์กลางของค่ายกล ฝืนลิขิตสวรรค์ เปลี่ยนแปลงโชคชะตา”
“ค่ายกลยืมดวงชะตาที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน...”
นางพึมพำกับตัวเอง
ในวินาทีนั้น ราวกับนางมองทะลุความลับแห่งสวรรค์
แม้ไม่รู้ว่าฉางเฟิงมีจุดประสงค์ใด แต่เขาเลือกหรงชินอ๋อง ซึ่งในเวลานั้นยังเป็นองค์ชายรอง ให้ขึ้นเป็นผู้ครองแผ่นดิน
ฉางเฟิงกับจิ้นอ๋องใช้เลือดเนื้อของคนทั้งเมืองเป็นเครื่องเซ่น สะกดบังคับให้ชะตาแผ่นดินเปลี่ยนไป
ด้วยเหตุนี้ องค์รัชทายาทผู้มั่นคงในตำแหน่งตงกงจึงถูกปลด ก่อนจะปลิดชีพตนเอง ฮ่องเต้องค์ก่อนสิ้นพระชนม์กะทันหันระหว่างเสด็จประพาสใต้ ส่วนหรงชินอ๋อง ผู้ไม่เคยมีผลงานโดดเด่น ก็พุ่งทะยานขึ้นครองบัลลังก์ กลายเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่
กษัตริย์แห่งโลกมนุษย์ ได้รับบัญชาจากสวรรค์ให้ปกครองใต้หล้า
นับแต่นั้นเป็นต้นมา วิถีสวรรค์ก็ได้กำหนด 'ชะตาสวรรค์' ขึ้นใหม่
โชคดีที่ค่ายกลยืมดวงชะตาขาดจุดศูนย์กลางไป ทำให้ชะตาสวรรค์เกิดรอยรั่ว และคุณชายจึงรอดชีวิตจากหายนะครั้งนั้นมาได้
หากพูดถึงความสามารถในการครองแผ่นดิน การบริหารบ้านเมือง ไหวพริบและเล่ห์กลทางการเมือง ไม่ว่าฮ่องเต้หรือเหล่าองค์ชายทั้งหลาย ก็ล้วนเทียบคุณชายไม่ได้
แท้จริงแล้ว ในชาติก่อน คุณชายมีโอกาสมากมายที่จะพลิกเมฆคว่ำฝน ก้าวขึ้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่เหนือคนนับหมื่น
แต่ทุกครั้ง...เขากลับพ่ายแพ้ให้แก่โชคชะตา และร่างกายที่อ่อนแอ
เมื่อย้อนคิดดูในตอนนี้...
ที่แท้เป็นเพราะวิถีสวรรค์กำลังซ่อมแซม 'รอยรั่ว' นั้นโดยอัตโนมัติ
ดังนั้น จี้หนานเคอ ผู้มาจากต่างโลก จึงปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับได้รับโชคลาภและการคุ้มครองอันยิ่งใหญ่ที่สุด
จี้หนานเคอหนุนดวงให้เซี่ยจิ่ง นางใช้วาสนาอันมหาศาลของตนกำจัดคุณชาย ซึ่งเป็น 'รอยรั่ว' ของชะตาสวรรค์
นางชดเชยข้อด้อยด้านคุณสมบัติของเซี่ยจิ่ง และทำให้ราชวงศ์ต้าฉี่ดำรงอยู่ต่อไป
กู้จือจั๋วยกมือกดขมับที่ปวดตุบ ๆ
ทุกสิ่งทุกอย่างนี้...ช่างเหลวไหลสิ้นดี!
ชาติก่อน...
นางหลุบตาลงเล็กน้อย
หากไม่มีการเข้าไปยุ่งของตน พี่หญิงตระกูลอินในชาติก่อนย่อมต้องตายแน่นอน
เมื่อนางตั้งใจตายอยู่แล้ว ก็ไม่มีทางรอดชีวิตได้
เพียงแต่ไม่อาจรู้ว่า ในชาติก่อน พี่หญิงตระกูลอินทำสำเร็จหรือไม่
แผนการล้มเหลวในวินาทีสุดท้าย...
หรือสมดังปรารถนา...
หัวใจของกู้จือจั๋วเต้นระรัว นางเงยหน้าขึ้นทันใด สบเข้ากับดวงตาของกุยเหนียงจื่อ
ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่าง ราวมีละอองน้ำบาง ๆ เอ่อคลอ และเต็มไปด้วยความเปิดเผยตรงไปตรงมา
“หรือว่า...”
กู้จือจั๋วพึมพำเบา ๆ
จู่ ๆ นางก็ตระหนักได้ว่า บางทีการที่ตนได้เกิดใหม่ อาจเป็นโอกาสที่พี่หญิงตระกูลอินยอมแลกมาด้วยการสลายวิญญาณ
เป็นโอกาส...ที่จะทำให้ชะตาสวรรค์อันบิดเบี้ยวนี้กลับคืนสู่ครรลอง แก้ไขทุกสิ่งที่ผิดพลาด
ความคิดทั้งหมดนี้แล่นผ่านสมองเพียงชั่วพริบตา
มืออันเย็นเฉียบของกุยเหนียงจื่อดึงนางกลับมาจากภวังค์
ร่างทั้งร่างของนางเย็นเยียบดุจศพที่ยังมีลมหายใจหลงเหลือเพียงน้อยนิด
“คุณหนูกู้...ได้โปรดทำให้ข้าสมปรารถนาด้วย!”
กุยเหนียงจื่อมองไปยังมีดสั้นที่ตกอยู่บนพื้น แววตาเต็มไปด้วยความวิงวอน
ตั้งแต่อายุสิบสองปี การล้างแค้นก็กลายเป็นความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนาง
หากล้างแค้นไม่ได้ ต่อให้นางยังมีชีวิตอยู่...แล้วจะมีความหมายอันใด?
แท้จริงแล้ว นางเบื่อหน่ายกับการมีชีวิตอยู่นานแล้ว
นับตั้งแต่คืนฝันร้ายนั้น ชีวิตของนางก็ราวกับจมดิ่งอยู่ในนรกภูมิทุกขณะ ถูกทรมานไม่รู้จบ ไม่มีวันได้ตายอย่างสงบ
กุยเหนียงจื่อหลับตาลงช้า ๆ
นางไม่กล้าถามว่า คนที่ฝากคุณหนูกู้มาตามหานาง...ใช่น้องชายของนางหรือไม่
หากน้องชายยังมีชีวิตอยู่จริง
นางก็ยิ่งเต็มใจจะแบกรับบาปกรรมทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียว
เพื่อแลกกับการที่ญาติเพียงคนเดียวของนาง จะได้มีชีวิตที่สงบสุขตลอดไป.
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🥀➡️ บทถัดไป
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
