เฝ้ามองโลกในความเงียบ
บทที่ 10 : แต่ละคน…มีจังหวะของตัวเอง
“บางครั้ง
การเริ่มช้ากว่า
ไม่ได้แปลว่าไปไม่ถึง”
——
เย็นวันอาทิตย์
ผมตั้งใจไปวิ่งที่สวนสาธารณะ
แต่เมื่อไปถึง
คนเยอะกว่าที่คิด
ทั้งคนมาออกกำลังกาย
และคนที่ตั้งใจมาเดินเล่น
ผมจึงเปลี่ยนใจ
เดินเข้าไปนั่งในร้านกาแฟ
ปล่อยให้ผู้คน
ค่อย ๆ เดินผ่านสายตา
บางคนสวมชุดกีฬาครบชุด
บางคนใส่เพียงเสื้อยืดตัวเก่า
กับรองเท้าคู่เดิม
บางคนเดินด้วยรองเท้าแตะ
เหมือนเพิ่งตัดสินใจออกจากบ้าน
โดยไม่ได้วางแผนอะไร
และก็มีบางคน
ที่ดูพร้อมทุกอย่าง
แต่เมื่อเริ่มวิ่ง
ทุกคนก็ค่อยๆ หายไป
ในจังหวะของตัวเอง
ไม่มีใครวิ่งแทนกัน
ไม่มีใครเหนื่อยแทนกัน
ผมนั่งอยู่ตรงนั้น
จนกาแฟในแก้วค่อยๆ หมด
เสียงรองเท้ากระทบพื้น
ค่อย ๆ เบาลง
ผู้คนเริ่มทยอยกลับบ้าน
สวนกว้างขึ้น
อากาศเย็นลง
ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนสี
ผมยังไม่รีบออกไปวิ่ง
ผมรอ
เพราะรู้ว่า
ผมชอบวิ่ง
ตอนที่ฟ้ามืดกว่านี้
อากาศเย็นกว่านี้
และผู้คนน้อยกว่านี้
เมื่อถึงเวลา
ผมจึงลุกขึ้น
แล้วเริ่มวิ่ง
ในจังหวะที่คุ้นเคย
หรือผมอาจคิดไปเอง 🌙
——
บันทึกระหว่างทางกลับบ้าน
วันนี้
ผมไม่ได้จำว่า
ตัวเองวิ่งได้กี่รอบ
แต่จำได้ว่า
ผมไม่จำเป็นต้องรีบ
ให้เหมือนใคร
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
