บทที่ 389
หลังจากให้คนเข้าไปแจ้งแล้ว กู้จือจั๋วก็ผลักซุนเนี่ยนไปตรงหน้าฮองเฮา
ฮองเฮาทรงสงสารหลานสาว จึงตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นทันที
“บังอาจ!”
กู้จือจั๋วค้อมกายทำความเคารพ ก่อนกล่าวอย่างไม่รีบร้อน
“ฮองเฮา การสมรสระหว่างท่านพี่ตระกูลหวังกับองค์หญิงห้า เป็นเรื่องที่ฮ่องเต้ทรงรับสั่งรับปากด้วยพระองค์เอง หลานสาวของพระองค์กลับตามรังควานไม่เลิก นี่เท่ากับไม่พอพระทัยในพระราชดำริ และเป็นการลบหลู่เบื้องสูง ฮองเฮาทรงมีความเที่ยงธรรมมาโดยตลอด สมควรอบรมตักเตือนสักหน่อยเพคะ”
“เจ้า...”
ฮองเฮากำราวจับของพระเก้าอี้แน่น
ทรงสูดลมหายใจลึกหลายครั้ง พยายามข่มอารมณ์ให้สงบ
อีกเพียงวันเดียว... อดทนอีกเพียงวันเดียวก็พอ
ขอเพียงปล่อยให้นังสารเลวแซ่กู้ผู้นี้อวดดีต่อหน้าพระองค์อีกเพียงวันเดียวเท่านั้น หลังผ่านพรุ่งนี้ไป...
พระองค์จะทุบฟันนางให้แหลก ถอนลิ้นนางออกมา เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางให้แตกสลาย!
แล้วจับนางทำเป็นมนุษย์หมู ให้คลานอยู่แทบพระบาทตลอดชีวิต!
“ฮองเฮา พระองค์จะจัดการหรือไม่เพคะ?!”
“เสด็จอา...” ซุนเนี่ยนทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง น้ำตาแทบไหล “นางไร้เหตุผล”
ต่อให้นางไม่ยอมไปบอกตระกูลหวังก็ช่างเถิด จำเป็นด้วยหรือที่จะทำให้นางขายหน้าถึงเพียงนี้!
ฮองเฮาทรงรักหลานสาวก็จริง แต่ก็ทั้งผิดหวังทั้งโกรธ
พระองค์บอกนางแล้วให้อดทนอีกหน่อย ภายหน้าจะเป็นตระกูลหวัง ตระกูลหลี่ หรือตระกูลจาง... นางอยากเลือกผู้ใดก็เลือกได้
แต่กลับดื้อดึงมาหาเรื่องตัวซวยในเวลาเช่นนี้
ฮองเฮาตรัสด้วยพระสุรเสียงเย็นชา
“ซุนเนี่ยน ออกไปคุกเข่าข้างนอกเสีย เมื่อใดรู้ว่าตนผิด ค่อยลุกขึ้น”
“เสด็จอา!”
“ออกไป!”
หลังตรัสเสียงเข้มแล้ว ฮองเฮาก็หัวเราะเยาะก่อนตรัสว่า
“คุณหนูกู้ เช่นนี้เจ้าพอใจแล้วหรือยัง”
กู้จือจั๋วค้อมกายอีกครั้ง
“ฮองเฮาทรงเที่ยงธรรมจริง ๆ ไม่ทรงลำเอียงแม้แต่น้อย”
“องค์หญิงห้าเสด็จ!”
ท่ามกลางเสียงคำนับของนางกำนัล เซี่ยตันหลิงก็เดินเข้ามา
นางยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รีบออกหน้าปกป้องน้องสาวลูกพี่ลูกน้องทันที
“ฮองเฮา อย่ารังแกน้องสาวของหม่อมฉันนะเพคะ”
พูดจบก็ก้าวมายืนขวางหน้าซุนเนี่ยน
ฮองเฮาถึงกับหัวเราะด้วยความโมโห
พระองค์รังแกนางอย่างนั้นหรือ?
ที่นางไม่ไปรังแกคนอื่นก็นับว่าโชคดีแล้ว!
กู้จือจั๋วจับมือของเซี่ยตันหลิงไว้
เซี่ยตันหลิงเลิกคิ้วมอง
ฝ่ามือของน้องสาวลูกพี่ลูกน้องร้อนผ่าว เต็มไปด้วยเหงื่อ นิ้วมือกำแน่นจนบีบมือนางเสียเจ็บ
เหมือนกำลัง... ตื่นเต้น?
กู้จือจั๋วทำหน้างอ พลางพูดว่า
“เจ้ากลับไปอยู่กับข้าเถอะ ไม่เช่นนั้นหากฮองเฮาบังคับให้เจ้ายกคู่หมั้นให้คนอื่นจะทำอย่างไร เจ้าไม่เห็นหรือ ซุนเนี่ยนถึงกับมาหาข้า นางโง่หรือไม่!”
สองพี่น้องรู้ใจกันอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร
เซี่ยตันหลิงพองแก้มด้วยความโมโห พุ่งไปหาซุนเนี่ยน จับไหล่นางแล้วผลักอย่างแรงครั้งหนึ่ง จนนางกำนัลข้าง ๆ ต้องรีบเข้ามาประคอง
กู้จือจั๋วหันไปทูลฮองเฮา
“ฮองเฮา พรุ่งนี้หม่อมฉันจะเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว อยากเชิญองค์หญิงห้าออกไปพำนักที่จวนหม่อมฉันสักสองสามวัน และให้ทรงเป็นผู้ช่วยในพิธีปักปิ่นของหม่อมฉันเพคะ”
จากนั้นนางก็พึมพำด้วยเสียงที่ตั้งใจให้ฮองเฮาได้ยิน
“จะได้ไม่ต้องให้อีกสักครู่ หลานสาวของพระองค์อาศัยว่าพระองค์อยู่ที่นี่ แล้วมารังแกนางอีก”
ฮองเฮาจ้องกู้จือจั๋วเขม็ง กัดฟันแน่นจนแทบแตก อยากฉีกร่างนางเป็นชิ้น ๆ
“อยากไปก็ไป!”
อดทนอีกเพียงวันเดียวก็พอ
แม้จะขาดเซี่ยตันหลิงไป แต่ยังมีซูเฟยอยู่...
ช่างเถิด
ก็เป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง จะอยู่หรือไม่อยู่ ก็ไม่ได้ส่งผลสำคัญอะไร
“หม่อมฉันขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ”
กู้จือจั๋วรีบหันไปเร่ง
“พี่หญิงตันหลิง รีบขอบพระทัยสิ”
เซี่ยตันหลิงทำตามคำของน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง ค้อมกายรับพระราชทานอย่างงง ๆ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไร จึงกล่าวขอบพระทัยส่ง ๆ ไป จากนั้นยังเชิดจมูกใส่ซุนเนี่ยนสองครั้ง ก่อนเดินจากไปกับกู้จือจั๋วอย่างสง่างาม
ทันทีที่ทั้งสองเดินลับไป ฮองเฮาก็ตบพนักพระเก้าอี้อย่างแรง ก่อนตรัสเสียงเย็น
“จับตาดูซูเฟยไว้ ห้ามนางก้าวออกจากตำหนักฉงหัวแม้แต่ครึ่งก้าว... เดี๋ยวก่อน ยังไม่ต้องไป”
“เสด็จอา...” ซุนเนี่ยนเรียกอย่างระมัดระวัง น้ำตาแทบไหล “พระองค์ทอดพระเนตรสิ พวกนางไม่เห็นพระองค์อยู่ในสายตาเลย”
“ยังไม่รีบออกไปคุกเข่าอีก!”
ฮองเฮากริ้วจัด ก่อนหันไปสั่งนางกำนัลคนสนิท
“ไปบอกซูเฟยว่า เรื่องซุนเนี่ยน ข้าลงโทษแล้ว แล้วส่งของพระราชทานไปให้นางตามสมควร”
กู้จือจั๋วได้ยินเสียงด้านหลังทั้งหมด แต่นางกลับพาเซี่ยตันหลิงเดินจากไปราวกับสายลม
เมื่อออกจากตำหนักหงหลวนแล้ว กู้จือจั๋วก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
แต่นางไม่ได้อธิบายอะไร เพียงจงใจพูดเสียงดัง ตำหนิเซี่ยตันหลิงไม่หยุด ว่านิสัยอ่อนเกินไป ถึงได้ถูกคนอื่นขี่คอรังแกอยู่เรื่อย ๆ
เซี่ยตันหลิง “???”
นิสัยของนางดีขนาดนั้นเชียวหรือ?
อืม... เมื่อน้องสาวลูกพี่ลูกน้องบอกว่าดี ก็คงดีจริง
เมื่อออกจากประตูวังแล้ว กู้จือจั๋วก็ดึงเซี่ยตันหลิงขึ้นรถม้า
ทันทีที่ม่านรถถูกปิดลง กู้จือจั๋วก็เอนศีรษะพิงไหล่ของเซี่ยตันหลิง พลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก
รถม้าเริ่มเคลื่อนตัว เสียงล้อรถดังครืดคราดเป็นจังหวะ
“โชคดีที่ซุนเนี่ยนเป็นฝ่ายมาหาเรื่อง ไม่อย่างนั้นข้าคงหาข้ออ้างไม่ได้”
กู้จือจั๋วถอนหายใจเบา ๆ
ในงานเลี้ยงครั้งก่อน นางตั้งใจจะอาศัยจังหวะที่มีเรื่องกับฮองเฮา พาเซี่ยตันหลิงออกมาด้วย หากเป็นไปได้ก็อยากให้เสด็จอากับตันหลิงออกจากเมืองหลวง ไปพำนักที่ตำหนักประทับนอกวังเสีย
น่าเสียดายที่ไม่สำเร็จ
เสด็จอาเขียนจดหมายมาบอกว่า ไม่ต้องเป็นห่วงพวกนาง เพราะพวกนางมีวิธีปกป้องตนเอง
แต่กู้จือจั๋วจะไม่เป็นห่วงได้อย่างไร
หากเรื่องของวันพรุ่งนี้เกิดความผิดพลาดขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว เสด็จอาและตันหลิงที่อยู่ในกำมือของฮองเฮา ย่อมยากจะรักษาชีวิตไว้ได้
นางถึงขั้นคิดจะก่อเรื่องไร้เหตุผลเพื่อพาตัวคนออกมา
โชคดีที่ซุนเนี่ยนโผล่มาหาถึงที่เอง
กู้จือจั๋วหยิบจดหมายของซูเฟยออกมา ส่งให้เซี่ยตันหลิง
“กลับไปพักที่จวนข้าก่อนเถอะ พิธีปักปิ่นของเจ้าก็ยังไม่ได้จัดเลยใช่หรือไม่”
“ในวังลืมกันหมดแล้ว” เซี่ยตันหลิงมีสีหน้าผิดหวังอยู่บ้าง “เสด็จแม่ก็บอกว่า อย่าเป็นที่สะดุดตาจะดีกว่า”
“พรุ่งนี้จัดพร้อมกับข้าเลย พวกเราสองคนเข้าพิธีปักปิ่นพร้อมกัน! ทั้งปิ่นและชุดก็มีครบหมดแล้ว”
เซี่ยตันหลิงคล้องแขนของนาง พลางตอบรับเบา ๆ
“อืม...”
แต่บนใบหน้ากลับไม่มีรอยยิ้มมากนัก
“แต่ว่า... เสด็จแม่อยู่เพียงลำพัง...”
“หากเจ้ายังอยู่ เสด็จอาก็ต้องคอยปกป้องเจ้า แต่ถ้าเจ้าไม่อยู่ ด้วยความเฉลียวฉลาดของเสด็จอา นางก็เพียงต้องปกป้องตัวเองก็พอ”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่จะบอกว่าไม่เป็นห่วงก็คงเป็นไปไม่ได้
ถึงนางจะคิดว่าตนจัดการทุกอย่างไว้อย่างรอบคอบเพียงใด แต่ตราบใดที่เรื่องยังไม่สำเร็จ ใครจะกล้ารับประกันว่าจะเป็นไปตามที่หวัง
เวลานี้ยังคงมีดาวจักรพรรดิอยู่ถึงสองดวง
คุณชายมีวาสนาคุ้มครองกาย แต่ชะตาสวรรค์ยังคงแย่งชิงกันอยู่ ยังไม่ตัดสิน
สวรรค์จะเข้าข้างผู้ใด... ยังไม่มีใครรู้
“ทางเสด็จอา ข้าจะจัดการเอง เจ้าอย่ากลัว มีข้าอยู่”
รถม้าพาทั้งสองกลับถึงจวนเจิ้นเป่ยอ๋องอย่างรวดเร็ว
กู้อี่ช่านกลับมาถึงก่อนแล้ว กำลังรอพวกนางอยู่ที่ประตูอี๋เหมิน เมื่อทั้งสามพบกัน จึงพากันไปยังตำหนักหรงเหอถัง
เมื่อไท่ฟูเหรินได้ยินว่าเซี่ยตันหลิงจะมาพักที่จวน และเข้าพิธีปักปิ่นพร้อมกับกู้จือจั๋ว ก็ทรงยินดีเสียยิ่งนัก
นางไม่ได้จัดงานพิธีปักปิ่นมานานกว่าสิบปีแล้ว คราวนี้ได้จัดทีเดียวถึงสองคน จึงแทบลอยด้วยความสุข
ไท่ฟูเหรินโบกมือสั่งคนให้นำปิ่นปักผมและเครื่องประดับศีรษะหลากหลายชุดมาให้เซี่ยตันหลิงเลือกด้วยตนเอง
รูปร่างของสองพี่น้องลูกพี่ลูกน้องใกล้เคียงกัน
ชุดที่ไท่ฟูเหรินเตรียมไว้สำหรับพิธีปักปิ่นของกู้จือจั๋วมีอยู่กว่าสิบชุด ล้วนยังไม่เคยสวม จึงนำออกมาทั้งหมด
หากไม่ใช่เพราะเวลาไม่พอ ไท่ฟูเหรินคงอยากเตรียมอีกชุดหนึ่งให้เซี่ยตันหลิงเหมือนของกู้จือจั๋วทุกประการ
น้องสาวหลายคนต่างช่วยกันเลือกเครื่องประดับศีรษะให้เซี่ยตันหลิง
“เอาชุดนี้เถอะ”
กู้จือจั๋วตัดสินใจทันที
“ชุดนี้ท่านย่าสั่งร้านปักเฉียนอวิ๋นทำไว้สองชุด แม้แต่สีก็เหมือนกันทุกอย่าง บอกว่าเป็นแบบใหม่จากเจียงหนาน พวกเราสองคนใส่เหมือนกันเลย”
ล้วนเป็นสีแดงทั้งคู่
แต่ไท่ฟูเหรินกลับยืนกรานว่าไม่เหมือนกัน
กู้จือจั๋วมองอย่างไรก็มองไม่ออก
ไท่ฟูเหรินถึงกับชี้แจงให้นางฟังอยู่นานด้วยความเสียดายที่หลานสาวไม่รู้จักแยกแยะ แต่นางก็ยังดูไม่ออกอยู่ดี
ดวงตาของเซี่ยตันหลิงพลันเป็นประกาย
นางมองกระโปรงทั้งสองตัวอย่างชื่นชม ก่อนเอ่ยว่า
“ท่านย่า ผ้าสองผืนนี้ซื้อมาจากที่ใดหรือเจ้าคะ สีที่ย้อมออกมาช่างงดงามเหลือเกิน ผืนหนึ่งแดงดุจเปลวเพลิง ท่านให้ปักลายขนนกหงส์ ส่วนอีกผืนแดงดั่งเมฆอัสดง ปักลายเมฆมงคล ผืนหนึ่งงดงามสะดุดตา อีกผืนงามสง่า ข้าเพิ่งเคยเห็นสีแดงที่สวยเช่นนี้เป็นครั้งแรก”
“โอ๊ย... องค์หญิงน้อยของข้า สายตาของพระองค์ช่างเฉียบแหลมนัก”
ไท่ฟูเหรินหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
หลานสาวของนางไม่มีใครมองออกถึงความตั้งใจของนางสักคน
โดยเฉพาะยัยหนูจั๋วคนนี้
เอาแต่บอกว่ากระโปรงสองตัวสีเดียวกันเป๊ะ
ถ้าสีเหมือนกันจริง นางจะสั่งทำถึงสองตัวไปทำไมกัน!?
“ข้ายังมีผ้าเหลืออีกสองพับ ทั้งหมดมอบให้เจ้า”
ไท่ฟูเหรินถลึงตาใส่กู้จือจั๋ว
“ไม่ให้น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเจ้า!”
กู้จือจั๋วแตะจมูกตัวเองอย่างกระดาก ก่อนเอนตัวไปด้านหลัง แล้วถามกู้อี่ช่านว่า
“เจ้าดูออกหรือไม่”
กู้อี่ช่านส่ายหน้า
นั่นไง!
ไม่ใช่ว่าสายตาของนางไม่ดีเสียหน่อย
กู้จือจั๋วพึมพำเบา ๆ
“ไท่ฟูเหริน ได้เวลาตั้งสำรับแล้วเจ้าค่ะ”
หลังเลือกชุดและเครื่องประดับสำหรับวันรุ่งขึ้นให้เซี่ยตันหลิงเรียบร้อย ไท่ฟูเหรินก็รั้งเด็ก ๆ ทุกคนไว้รับประทานอาหารด้วยกัน
ยังรับประทานไม่ทันเสร็จ ก็มีคนเข้ามารายงาน
“ท่านอ๋อง คุณชายสี่เจิ้งและคนอื่น ๆ มาถึงแล้วขอรับ บอกว่านัดท่านไปแข่งม้ายามค่ำคืน”
“ได้เลย!”
กู้อี่ช่านรีบตักข้าวเข้าปากไม่กี่คำ ก็ลุกขึ้นคำนับไท่ฟูเหริน ก่อนยื่นมือให้น้องสาว
ไท่ฟูเหรินจ้องเขาเขม็ง
“เจ้าไปไม่ได้”
กู้อี่ช่านบีบฝ่ามือน้องสาวเบา ๆ
สองพี่น้องสบตากันครู่หนึ่ง จากนั้นกู้อี่ช่านก็พากู้อี่เชวี่ยออกไป
เหล่าคุณชายเสเพลต่างควบม้าเที่ยวทั่วเมือง
กู้อี่ช่านเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียวว่า คนมีน้อยเกินไป แข่งม้าไม่สนุก
เจิ้งซื่อหลางก็ตื่นเต้นทันที วิ่งเคาะประตูบ้านทีละหลัง เรียกบรรดาคุณชายที่เคยเที่ยวเล่นด้วยกันออกมาทั้งหมด
คนกลุ่มใหญ่ควบม้าไปตามถนนหลวงในเมืองหลวงอย่างเอิกเกริก อิสระและโอหัง
พวกเขาไปยังสนามแข่งม้าทางตะวันออกของเมือง
เมื่อคุณชายวัยไล่เลี่ยกันหลายสิบคนมาถึง สนามแข่งม้ายามค่ำคืนก็พลันคึกคักขึ้นทันที
ทางตะวันออกของเมืองเป็นย่านมั่งคั่ง มีพ่อค้าเป็นจำนวนมาก
ไม่นานก็มีบุตรหลานพ่อค้าที่ได้รับข่าวรีบมาที่นี่
อ้างว่าอยากมาดูความครึกครื้น แต่แท้จริงแล้วต่างหวังจะสร้างความสัมพันธ์กับบรรดาคุณชายตระกูลขุนนางเหล่านี้
เจิ้งซื่อหลางถึงกับให้คนมาเปิดบ่อนพนัน ทายกันว่าม้าของผู้ใดจะเข้าเส้นชัยก่อน
พ่อค้าแผงลอยที่ข่าวไวต่างก็เข็นรถขายของตามมา
ทั้งยังมีคนขายดอกไม้และนักร้องขับเพลง
โคมแดงหลายดวงถูกจุดสว่าง แกว่งไกวไปตามสายลม
ยามค่ำคืนครึกครื้นสว่างไสว ราวกับตลาดกลางวัน
ราตรีค่อย ๆ มืดสนิทยิ่งขึ้น
ยามหนึ่ง... ยามสอง...
กระทั่งเสียงฆ้องยามสามดัง “ตึง... ตึง...” ฉิงเหมยก็เคาะประตูห้องของกู้จือจั๋วเบา ๆ
กู้จือจั๋วยังไม่นอน
“เข้ามา”
ฉิงเหมยรายงาน
“คุณหนูเจ้าคะ ท่านอ๋องกลับมาแล้ว ให้คุณหนูไปที่ลานฝึกยุทธ์เจ้าค่ะ”
กลางเดือนสิบ ยามค่ำคืนหนาวเย็นไม่น้อย
ฉงฟางนำเสื้อคลุมมา ช่วยนางสวมให้
ฉิงเหมยกล่าวต่อ
“มีคนทั้งหมดสี่กลุ่มคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของท่านอ๋อง ตั้งแต่ท่านอ๋องออกจากจวนจนกลับมาถึงจวน คนเหล่านั้นจึงแยกย้ายกันไป ในจำนวนนั้นสามกลุ่มเข้าไปยังจวนอ๋องรุ่ย จวนเฉิงเอินกั๋วกง และจวนโหวหนิงอันตามลำดับ ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งไปยังหอเยียนจือ”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🥀➡️ บทถัดไป
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงานของเรา อย่าลืมกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์ เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 สงวนลิขสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามและทุกกำลังใจที่มอบให้เสมอ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
