บทกวี ห้าสิบปีมิใช่เพียงตัวเลข
แต่คือฤดูกาลที่พัดพาหัวใจให้เรียนรู้
วันที่เคยวิ่งไล่ความสำเร็จ
กลับหยุดมองเงาของตนเอง
แล้วถามเบา ๆ ว่า
เรากำลังสะสมชีวิต
หรือกำลังสะสมเพียงสิ่งของ
สัจธรรมมิได้เดินเข้ามาพร้อมเสียงฟ้าร้อง
แต่มากับผมหงอกหนึ่งเส้น
ริ้วรอยหนึ่งรอย
และคนคุ้นเคยที่ค่อย ๆ ลาจาก
พ่อแม่...แก่ลงทุกวัน
เพื่อนบางคนเหลือเพียงชื่อในความทรงจำ
ดาราที่เคยเปล่งประกายบนจอ
วันนี้เดินช้าลงตามกาลเวลา
ลูกที่เคยจับมือเราแน่น
ค่อย ๆ ปล่อยมือ
เพื่อไปสร้างบ้านของตนเอง
ไม่มีใครจากไปเพราะหมดรัก
แต่ชีวิตกำลังผลัดใบ
เพื่อให้ต้นไม้รุ่นใหม่เติบโต
แล้วห้องที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
ก็เหลือเพียงความเงียบ
ให้เราได้นั่งฟังเสียงหัวใจของตน
วันนั้นเองจึงเข้าใจว่า
บ้านหลังใหญ่
รถคันงาม
บัญชีที่มีตัวเลขเพิ่มขึ้นทุกปี
ไม่มีสิ่งใดเดินทางไปกับเรา
นอกจากความดี
ความรัก
และร่องรอยอ่อนโยนที่ฝากไว้ในหัวใจผู้คน
สมบัติที่แท้จริง
มิใช่สิ่งที่ครอบครอง
แต่คือจำนวนหัวใจ
ที่ยังเอ่ยถึงเราด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเราไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
วัยห้าสิบจึงมิใช่ปลายทาง
หากเป็นเช้าวันใหม่
ที่มองโลกช้าลง
รักผู้คนมากขึ้น
ให้อภัยได้ง่ายขึ้น
และใช้ทุกวันที่เหลืออยู่
เป็นของขวัญแก่ชีวิต
มิใช่เพียงการรอคอยวันสุดท้าย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
