จ่าเริง
“เนิน 350 ไม่ใช่ชื่อทางภูมิศาสตร์ทั่วไป แต่เป็นชื่อเรียกทางยุทธวิธีของเนินเขาที่ตั้งอยู่บน แนวสันเขาพนมดงรัก โดยมีพิกัดอยู่ใกล้กับบริเวณ ปราสาทตาควาย จังหวัดสุรินทร์ ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวปราสาท ห่างออกไปเพียงประมาณ 300 เมตร โดยที่มาของชื่อนั้นมาจากความสูงของพื้นที่ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 350 เมตร"
“เนิน 350 คือหัวใจสำคัญของสมรภูมินี้ ไม่ใช่เพราะเป็นโบราณสถาน แต่เพราะมันคือป้อมปราการธรรมชาติที่ใครยึดได้ ก็กุมความได้เปรียบในสนามรบ"
Thairath Online
สวัสดีครับท่านผู้อ่านทุกท่าน จากบ้านหนองจาน จังหวัดสระแก้วในบทความก่อนหน้านี้ ขอพาทุกท่านไปที่ภาคอีสานกันบ้าง พูดถึงภาคอีสานทุกท่านนึกถึงอะไรบ้างครับ มีหมอลำ มีคณะตลกเสียงอีสาน มีเสียงแคน เสียงพิณ อาหารอีสานแซ่บๆและอะไรต่ออะไรที่ไม่ได้กล่าวถึง แต่ท่านผู้อ่านเชื่อไหมครับว่ามีเรื่องเล่าอยู่เรื่องหนึ่งที่น่าสนใจมากจากถิ่นอีสาน เป็นเรื่องราวของความเสียสละที่มีต่อผืนแผ่นดินไทยของชายคนหนึ่ง เรื่องราวของท่านจะน่าติดตามมากน้อยเพียงใดเราจะไปหาคำตอบจากเรื่องนี้กันครับ
ชีวิตเป็นของไม่แน่นอน แต่เรื่องราวของจ่าเริงจะเป็นประวัติศาสตร์ตลอดไป
ก่อนที่จะเข้าสู่บทความผู้เขียนขอใช้ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาทำเงิน สำหรับภาพเครื่องบินขับไล่ F-16 ของกองทัพอากาศไทยที่เข้าร่วมการฝึกผสม PITCH BLACK 2026 ที่นำมาเป็นภาพหน้าปกบทความนี้หากท่านใดสนใจให้ผู้เขียนนำไปปริ้นท์เป็นโปสเตอร์ สามารถทักมาหาผู้เขียนใน Facebook ส่วนตัวชื่อ Maverick Nonsak ได้ราคาที่จะให้ท่านโอนเข้าบัญชีก่อนที่ผู้เขียนจะส่งให้ร้านปริ้นท์อยู่ที่ 200 บาท หากท่านใดสนใจขอเลขบัญชีให้ท่านทักมาได้ที่แชทส่วนตัวผู้เขียนนะฮะ
สำหรับค่าปริ้นที่ท่านโอนผ่านทาง Messenger ส่วนตัวด้วยจำนวนเงิน 200 บาทรวมค่าส่ง เมื่อรับโอนแล้วผู้เขียนจะนำยอดนี้ไปใช้ในการปริ้นท์ภาพจำนวนหนึ่ง อีกส่วนที่ได้รับจะนำไปใช้เป็นค่าบำรุงพระพุทธศาสนา ค่าอาหารพระสงฆ์ ค่าถวายสังฆทาน ค่าน้ำ ค่าไฟของวัดและอื่นๆอีกมากมายที่เป็นบุญกุศล
ไม่เพียงเท่านี้รายได้จากการที่ท่านโอนให้ผู้เขียนจำนวนหนึ่งจะนำไปใช้เป็นงบสำหรับส่งเสียให้น้องชายได้เรียนจบมหาวิทยาลัยครบ 4 ปีและเป็นรายได้ให้ตัวผู้เขียนเองในการหาซื้อของดีๆมาขายต่อไป
ทำไมคนๆหนึ่งต้องสละชีพเพื่อชาติ คำถามนี้อาจเป็นคำตอบที่ดีจากการทำหน้าที่ของคนๆหนึ่ง จนวินาทีสุดท้ายที่ร่างนี้ล้มลงสู่ธรณีเพื่อให้แผ่นดินไทยคงอยู่ต่อไปตราบชั่วลูกชั่วหลาน
การเสียสละในหน้าที่ถือเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ การปกป้องดินแดนไทยจนสิ้นชีพเพื่อคนไทยส่วนมาก ไม่ได้มาจากใครคนใดคนหนึ่ง ไม่ได้มาจากหน่วยใดหน่วยหนึ่ง แต่มาจากความกล้าหาญของทหารหลัก ทหารพรานและตชด.ที่เอาชีวิตเข้าแลก หากตายก็ไม่เสียดายที่ได้เกิดบนแผ่นดินนี้ การที่มีแผ่นดินพร้อมธงชาติไทยโบกสะบัดถือว่าเป็นครั้งหนึ่งในชีวิตที่ได้ทำหน้าที่อันใหญ่หลวงเพื่อให้โลกได้จำว่าครั้งหนึ่งเราเคยปกป้องแผ่นดินทองให้รอดพ้นจากเพื่อนบ้านที่หวังฺฮุบดินแดนเราเพื่อหวังผลทางการเมือง
ตราบใดที่มนุษย์เรายังไม่สามารถนอนตายตาหลับได้ การต่อสู้ที่แท้จริงมันกำลังจะเกิดขึ้นนับจากนี้ ต่อให้ตายโลกก็รู้ว่าทหารไทยไม่แพ้ชาติใดในโลก นี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อการปะทะชายแดนไทย-กัมพูชาที่ผ่านมา ท่ามกลางม่านหมอกที่ปกคลุมยอดเนิน 350 ต.บักได อ.พนมดงรัก จ.สุรินทร์ ในยามวิกาลที่ไร้เสียงปืน บนท้องฟ้าดวงจันทร์เต็มดวงขึ้น 15 ค่ำเดือน 8 วันอาสาฬหบูชา สาดส่องลงมาที่ร่างชายคนหนึ่งในชุดทหารลายพรางสีเขียวดิจิตอลคู่กับหมวกกันกระสุนลายพรางเดียวกันพร้อมรองเท้าคอมแบทสีดำ
ผมยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนจุดสูงสุดของเนิน ข้างหน้าถัดจากผมนั้นมีธงชาติไทยที่นิ่งไม่รับแรงลมอยู่บนยอดเสา ผมที่ยืนมองธงชาติไทยที่เพื่อนๆของผมปักคือจ่าสิบเอก สำเริง คลังประโคน หรือที่ใครๆเรียกผมว่าจ่าเริง วีรบุรุษเนิน 350 ผู้พลีชีพเพื่อรักษาแผ่นดิน ทันใดนั้นเองผมก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นวันทยาหัถต์อย่างองอาจไปยังเสาธงที่มีธงชาติไทยบนยอดเสา น้ำตาผมไหลออกมาเบาๆโดยที่ไม่มีเสียงร้องไห้ มันเป็นน้ำตาแห่งความภาคภูมิใจในวัยที่ผมแลกมาด้วยลมหายใจสุดท้ายเมื่อครั้งยังเป็นมนุษย์
อดีตชาติของจ่าเริงเคยเกิดเป็นนายจันหนวดเขี้ยวในช่วงที่มีศึกบางระจัน
เนิน 350 มีความสำคัญอย่างยิ่งในฐานะจุดยุทธศาสตร์ชี้ขาดและเป็นสัญลักษณ์แห่งการรักษาอธิปไตยของไทยที่พวกผมแลกมาตามคำสั่งนาย ถ้านายไม่ทำผมก็ไม่ตาม ท่านเชื่อหรือไม่ว่าในการปะทะครั้งใหญ่ที่นี่ ในช่วงแรกๆมันมีความยุ่งยากมาก เพราะอะไร เดี๋ยวผมจะมาเล่าต่อ ก่อนอื่นผมขอเกริ่นนำว่า เนิน 350 ที่ทุกท่านคุ้นชื่อมันคือชัยภูมิที่ได้เปรียบเพราะมีความสูงถึง 350 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ใกล้กับปราสาทตาควาย จังหวัดสุรินทร์ ถือเป็นจุดสูงข่มที่สำคัญยิ่ง
หากผู้ใดยึดครองเนินนี้จะสามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวรอบทิศทาง และสามารถเล็งเป้าหมายโจมตีลงไปยังพื้นที่เบื้องล่างได้อย่างแม่นยำ ที่นี่คือจุดชี้ขาดเหนือปราสาทตาควาย ต่อให้มีการยึดปราสาทตาควายได้ ในขณะเดียวกันหากไม่สามารถยึดเนิน 350 ได้ ก็จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในการรบทันที
ก่อนการยึดคืนทหารกัมพูชาได้เข้าสร้างฐานทัพที่แข็งแกร่ง มีบังเกอร์คอนกรีตหนาถึง 70 เซนติเมตร และมีเครือข่ายอุโมงค์มดใต้ดินที่แข็งเป็นหิน ทำให้ยากต่อการโจมตีและเข้ายึดคืน แต่มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับการโจมตีทางอากาศต่อเนินนี้ เพื่อนของผมที่เป็นนักบินขับไล่แห่งกองทัพอากาศไทยจะใช้เครื่องบินขับไล่ F-16 ปฏิบัติการโจมตีด้วยระเบิดนำวิถีที่มีความแม่นยำสูง เพื่อทำลายบังเกอร์และฐานสนับสนุนของศัตรู
ในสมรภูมิที่ถูกจารึกไว้ว่าเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ดุเดือดมากที่สุดจุดหนึ่งในทัพภาค 2 นั่นคือการปะทะครั้งใหญ่ที่เนิน 350 ซึ่งได้เริ่มต้นขึ้นในการปะทะรอบ 2 กับทหารกัมพูชาอย่างดุเดือดต่อเนื่องยาวนานถึง 5 วัน หรือ 120 ชั่วโมงทำให้พวกเราต้องจับปืนออกสู้รบโดยที่ไม่มีการหยุดพัก ภายใต้ร่มเงาป่าไม้ของเทือกเขาพนมดงรัก เสียงปืนใหญ่และจรวด BM-21 ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วผืนป่ามรณะ ไม่ใช่แค่เสียงแต่เเรงระเบิดจาก BM-21 ที่ตกลงมายังยอดเนินทำให้ป่าไม้ล้มตายจนโล่งเตียน
ในชาติที่แล้วที่จ่าเริงเกิดเป็นทหารรบเพื่อรักษาหมู่บ้านบางระจันเป็นยุคเดียวกับที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชกำลังรบทัพจับศึกกับพม่าในยามสงคราม
ทหารไทยที่มีปืน M16 ในมือยังคงยิงตอบโต้อย่างต่อเนื่องให้รู้ดำรู้แดงว่าใครจะอยู่ใครจะไป แม้จะรู้ล่วงหน้าว่ากองทัพอากาศไทยจะส่ง F-16 มาทิ้งระเบิดช่วยชีวิตพวกเรา แต่หากทิ้งระเบิดลงมาในขณะที่พวกเรากำลังปะทะกันกันในระยะประชิด อาจถึงขั้นที่ทหารไทยหรือทหารกัมพูชาต้องละลายหายไปทั้งเนิน เพราะพื้นที่เนิน 350 ไม่ได้กว้างเท่าใดนัก เพราะฉะนั้นหากระเบิดจาก F-16 ร่วงลงมาเมื่อใด อาจกลายเป็นผีเฝ้าป่าพร้อมๆกันทั้งเขาและเรา
แววตาของผมไม่ได้หลุดโฟกัสจากศัตรูที่อยู่ตรงหน้า นิ้วผมเข้าโกร่งไกปืนของปืน M16 แล้วรัวยิงออกไปดังสนั่น จากนั้นผมที่เป็นผู้บังคับบัญชาก็สั่งให้ทหารทุกนายที่มาด้วยกันลงไปในคูเรตหลบกระสุนจากฝ่ายตรงข้าม หูผมได้ยินแต่เสียงระเบิดเสียงปืนที่ดังระงมแทนเสียงจิ้งหรีดที่เคยร้องเพลงบรรเลงก้องดินแดนพงไพรแห่งนี้
ผมไม่ได้มุดอยู่ในคูเรตเพราะไร้ทางสู้ ผมโผล่ขึ้นมายิง M16 เจาะร่างทหารกัมพูชาตามหน้าที่ทหาร แม้ในใจผมจะรู้ว่าเขาคือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเอง แต่ในเมือสถานการณ์ชายแดนร้อนแรงมากจนถึงที่สุด ผมก็ไม่มีทางเลือกนอกจากยิงเขาให้ตาย เพื่อรักษาชีวิตทหารในหน่วยของเรา
ร่างของจ่าเริงและพลทหารวุ้นได้พลีชีพคือบริเวณบังเกอร์ตามภาพนี้
ขณะที่ผมกำลังสั่งการให้ทหารในแถวตอนที่กำลังซุ่มโจมตีในระหว่างที่เราบุกยึดเนิน 350 ในวินาทีนั้นผมไม่มีทางรู้เลยว่าในอีกไม่กี่นาทีหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น ผมไม่รู้ว่าผมจะได้กลับไปทานอาหารร่มกันลูกสาวและภรรยาผมไหม ผมไม่รู้ว่าจะได้ติดยศที่สูงกว่า ผมไม่รู้ว่าหลังเกษียณผมจะเป็นอย่างไร เพราะในหัวผมหน้าที่ปกป้องอธิปไตยสำคัญยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง
เมื่อถึงจุดวิกฤตที่ฝ่ายศัตรูระดมยิงอย่างหนักผมและคู่หูรุ่นน้องคือพลทหารภาณุพัฒน์ เสาร์สา หรือน้องวุ้น จึงได้ตัดสินใจปฏิบัติการที่เรียกว่ายืนแลกคือการยืนอยู่แถวหน้าสุดเพื่อยิงคุ้มกันให้สหายร่วมรบคนอื่นๆ ในหน่วยเรา สามารถถอยร่นออกไปได้ วินาทีนั้นผมไม่ได้คิดเลยว่าร่างของเราสองคนที่เป็นกายหยาบจะต้องหลับใหลลงบนยอดเนินนั้น
ในช่วงที่การปะทะถึงขั้นวิกฤตและหน่วยของเร่ถูกถล่มอย่างหนักด้วยกระสุนปืนใหญ่ ปืนอาก้า จรวด BM-21 และระเบิด ผมได้ตัดสินใจเสี่ยงจับปืน M16 หันไปทางเป้าหมายคือทหารกัมพูชาเพื่อยิงคุ้มกันให้พี่น้องสหายร่วมรบได้สามารถถอยร่นออกไปในที่ปลอดภัย อานุภาพของกระสุน 5.56 ยิงออกจากปากกระบอกปืน M16 ยังคงยิงต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าหยุดพร้อมกับปืนอาก้าฝ่ายตรงข้าม
จากวันเเรกที่จับปืน M16 ฝึกยุทธวิธีที่ค่ายสู่วันที่จับปืน M16 ในวันนี้ที่เนิน 350 ผมได้นำปืนคู่ใจออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่นายทหารที่เสี่ยงชีวิตด้วยกันบนเนินแห่งนี้ แม้จะไม่มีต้นไม้ให้เป็นที่กำบังจากการโจมตีของทหารฝ่ายตรงข้ามและชีวิตทั้งชีวิตอาจต้องจบลงหากเมื่อใดที่ร่างนี้ล้มลงในชุดทหารไทยอย่างกล้าหาญ
"ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"!
"วี๊ดดดดดดดดดดดดด!"
บึ้มมมมมมมมมมมมมม!"
และแล้วชีวิตราชการของผมบนโลกมนุษย์ก็ได้จบลงเมื่อผมใช้ร่างตัวเองป้องกันกระสุนปืนอาก้าแทนน้องๆทหารจนกระทั่งล้มลงบนยอดเนินนั้น ในขณะที่ภาคพื้นดินสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย กองทัพอากาศไทยได้ส่งเครื่องบินขับไล่ F-16 เข้าสนับสนุนโดยใช้ระเบิดนำวิถีความแม่นยำสูงโจมตีฐานทหารและสิ่งก่อสร้างที่กัมพูชาสร้างรุกล้ำชายแดนเราเข้ามา
วันที่ 16 ธันวาคมพ.ศ.2568 จะถูกจารึกไว้ว่าจ่าเริงได้สละชีพเพื่อคนไทยที่เนิน 350
ทันทีที่ผมถูกยิง ผมไม่รู้สึกตัวเมื่อน้องๆในหน่วยที่รบด้วยกันมาเรียกให้ตื่นจากภวังค์ ผมจะลุกขึ้นมาจับปืน M16 ช่วยน้องๆต่อสู้ก็ไม่ได้ สัญชาตญาณนักรบไม่มีแล้ว ไม่มีแม้แต่จะรบเสร็จแล้วกลับไปรับโทรศัพท์ของลูกและภรรยาสุดที่รัก ผมเสียดายมากที่ไม่สามารถปกป้องเนิน 350 ร่วมกับน้องๆไปจนกว่าจะจบสมรภูมิได้ เพราะผมได้สละชีพเพื่อรักษาชีวิตให้ทุกคนในหน่วยได้ปลอดภัย
ชีวิตของสหายร่วมรบอีกหลายสิบชีวิตที่ผมและน้องวุ้น ได้ตัดสินใจยิงตอบโต้และคุ้มกันให้จนเราสองคนได้ถึงคราวสละชีพเพื่อชาติในที่เดียวกัน มันให้บทเรียนผมกลับว่า หากไม่มีการสละชีพเพื่อเปิดทางของเราในวันนั้น ทหารทั้งหน่วยที่เดินตามหลังและร่วมรบกับเราอาจไม่มีโอกาสได้กลับไปพบหน้าครอบครัวอีกเลย
แม้ผมจะเสียชีวิตอย่างสมเกียรติแต่กองทัพอากาศไทยก็ยังคงส่งเครื่องบินขับไล่ F-16 เข้าสนับสนุนด้วยอาวุธนำวิถีเพื่อทำลายสะพาน คลังสรรพาวุธ คลังน้ำมัน ถนนและค่ายทหารในดินแดนกัมพูชาเพื่อให้ศัตรูอ่อนแอลงจนไม่มีอะไรที่หล่อเลี้ยงชีพได้ ต่อจากนั้นฝ่ายเราทางบกก็ฉวยโอกาสนี้จัดการพวกมันเมื่อรู้ว่าความสามารถของฝ่ายตรงข้ามอ่อนแอลงจากการตัดความช่วยเหลือและกีดกันไม่ให้เสบียงหลุดรอดมาถึงที่นี่ได้
เทคโนโลยีนี้ช่วยให้การโจมตีทางอากาศเจาะทะลวงที่มั่นศัตรูได้โดยไม่ส่งผลกระทบต่อทหารไทยที่รุกคืบอยู่ใกล้เคียง ทำให้ไม่มีการสูญเสียจากการยิงพวกเดียวกันเองเพิ่มขึ้น ปฏิบัติการยึดคืนเนิน 350 ที่ทหารไทยทำมาตลอด 5 วันส่งผลให้เราสามารถสถาปนาพื้นที่ได้ 100% ซึ่งเป็นการหยุดยั้งการรุกล้ำอธิปไตยและการยิงอาวุธหนักใส่หมู่บ้านพลเรือน
แม้จ่าเริงจะลาโลกนี้ไปจากการกระทำอันกล้าหาญ แต่บนท้องฟ้าเครื่องบินขับไล่ F-16 ได้ทิ้งระเบิดโจมตีสะพานโอร์จีกทำให้การส่งกำลังบำรุงมาที่เนิน 350 และปราสาทตาควายต้องหยุดชะงัก
ธงชาติไทยถือเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมได้เห็นในชีวิตก่อนที่จะตาย เมื่อครั้งที่ผมยังมีชีวิตผมมักพกธงชาติไทยติดตัวและผูกไว้ที่หลังจนดูเหมือน "Superman" เมื่อการรบสิ้นสุดลง เพื่อนๆทหารพบร่างของผมนอนสงบนิ่งอยู่บนยอดเนิน 350 โดยที่ร่างนั้นนอนทับธงชาติไทยผืนที่เขารักไว้
ธงผืนนั้นเต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยฉีกขาดจากคมกระสุน แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งอธิปไตยที่ผมปกป้องไว้ด้วยชีวิต การจากไปอย่างสมเกียรติของผมได้เกิดขึ้นท่ามกลางเสียงสะอื้นของเพื่อนร่วมทัพและชาวบ้านในพื้นที่
ในเวลาต่อมาผมได้รับพระราชทานยศเป็น "พลตรี" และมีการจัดพิธีพระราชทานเพลิงศพอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีผู้บังคับบัญชาระดับสูงและประชาชนจากทั่วประเทศมาร่วมส่งดวงวิญญาณ ภาพจำของครอบครัวและทุกคนที่าร่วมส่งผมเป็นภาพสุดท้ายนั่นคือบนโลงศพของผมถูกคลุมด้วยธงชาติไทยอันเป็นสัญลักษณ์แห่งความศรัทธา ความรัก และความเสียสละที่มีต่อแผ่นดินนี้
ในปีพ.ศ.2569 เนิน 350 จุดที่สูงที่สุดในบริเวณนั้นมีทหารไทยที่ประจำการอยู่บนจุดสูงข่มนี้ ทำให้สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวในฝั่งกัมพูชาได้ไกลกว่า 20 กิโลเมตรด้วยตาเปล่า ปัจจุบันทหารไทยได้สร้างฐานปฏิบัติการถาวร มีการวางแนวรั้วลวดหนามหีบเพลง ขุดคูเรต และตั้งบังเกอร์ตามแนวหน้าผาอย่างหนาแน่น
2 วีรบุรุษยังไม่ไปเกิดบนสวรรค์ชั้นฟ้า เพราะจิตสุดท้ายได้ตายที่เนิน 350
นอกจากการสร้างสิ่งก่อสร้างทางการทหารแล้ว ยังมีการสร้างสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจในอธิปไตยของเราบนเนินแห่งนี้โดยมีการประดิษฐานหลวงพ่อนาคปรก และสร้างเสาธงชาติไทยถาวรบนยอดเนิน โดยนำธงผืนที่ผมเคยใช้คลุมร่างก่อนเสียชีวิตขึ้นโบกสะบัดเพื่อประกาศชัยชนะ
ฝ่ายกัมพูชาได้บทเรียนจากการถูก F-16 ของกองทัพอากาศไทยโจมตีที่เนิน 350 จึงเร่งสร้างบังเกอร์คอนกรีตหนาหลายชั้นและฐานใต้ดินตามเขาพระวิหาร ช่องบก ซำแต ห้วยตามาเรีย และที่อื่นๆตามชายแดนเพื่อป้องกันแรงระเบิดจากการโจมตีทางอากาศในอนาคต
นอกจากนี้ชาวบ้านในพื้นที่รวมถึงชรบ.ที่อยู่ในพื้นที่ตำบลบักไดยังมีการตรวจพบโดรนปริศนาบินลาดตระเวนเพื่อส่องดูฐานปฏิบัติการของไทยบนเนินแห่งนี้ รวมถึงมีการขนปืนใหญ่และเครื่องยิงลูกระเบิด (ปืนค.) มาเตรียมพร้อมไว้ตลอดแนวประชิด ผู้เชี่ยวชาญทางการทหารหลายท่านวิเคราะห์ว่ารัฐบาลกัมพูชาอาจต้องการสร้างชัยชนะทางการทหารโดยการยึดเนิน 350 กลับมารวมถึงจุดอื่นๆที่ทหารไทยยึดได้เพื่อเรียกคะแนนนิยมก่อนการเลือกตั้งในปีหน้าท่ามกลางวิกฤตเศรษฐกิจในประเทศ
ไม่เพียงแต่ผมและน้องวุ้นที่เสียชีวิตในขณะปฏิบัติหน้าที่ แม้แต่ BHQ เองที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหน่วยรบพิเศษที่น่าเกรงขาม แต่ BHQ ก็เสียชีวิตเยอะมากในการที่สู้เมื่อ 2 ครั้งที่ผ่านมาในปี 68 BHQ จริงๆ มันเป็นทหารบอดี้การ์ดมากกว่าที่มันจะมารบในป่า
ทหารไทยหลังจากยึดเนิน 350 ได้
พอมาเข้าสนามรบในป่าก็คือตายสถานเดียว ทั้งๆที่อาศัยประสบการณ์ที่เรียนมาจากตำราหรือฝึกมา BHQ ถือเป็นหน่วยรบพิเศษซึ่งผ่านการฝึกหนักมาแล้วในเมืองและป่า แต่ว่าการรบในป่าชายแดนไทย-กัมพูชาระหว่างการปะทะทั้ง 2 รอบ ไม่ใช้โดรนสู้ก็ตาย ไม่เพียงเท่านี้พวกเขายังถูกส่งมาฝึกให้กับทหารในท้องถิ่นรวมถึงพื้นที่ใกล้กับเนิน 350 อีกด้วย
BHQ มีการสูญเสียมากที่สุดที่ปราสาทตาควายและเนิน 350 เราต้องเข้าใจว่าการรบกันแพ้ชนะมันอยู่ที่ยุทธวิธีในการใช้กำลังของแต่ละฝ่าย เรา (กองทัพไทย) มีการประสานสอดคล้องกันในการทำงานระหว่างกองทัพบกกับกองทัพอากาศ ทำให้ฝ่ายตรงข้ามก็ต้องประสบกับความสูญเสีย ต่อให้พวกเขาแก้เกมโดยการใช้โดรนขึ้นแก้แค้นในขณะที่กำลังพลต้องเสียชีวิต ก็ต้องแพ้ให้กับการโจมตีจากเครื่องบินรบที่กองทัพอากาศไทยส่งขึ้นไปทิ้งไข่ลงตรงเป้า
ไม่ว่าจะรอบ 1 รอบ 2 ที่เราปะทะกับเขาศพทหารเขมรก็ยังเก็บไปทำพิธีกันไม่หมด ผู้นำกัมพูชาเอาแต่สั่งทหารบกรบโดยเชื่อว่าตัวเองแน่ ตัวเองเจ๋ง เพราะรู้ดีว่าไทยอาจไม่ใช่กองทัพอากาศในการทำสงคราม แต่พวกเขากลับพ่ายแพ้เครื่องบินรบของกองทัพอากาศไทย ในขณะเดียวกันก็ยอมปกปิดข่าวไม่ลงมาดูแลครอบครัว หรือแม้กระทั่งประกอบพิธีกรรมทางศาสนาให้กำลังพล จนกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนตามแนวชายแดนที่สร้างความหลอนจนชาวบ้านตามแนวชายแดนไม่กล้าเข้าไปหาของป่า ตามแนวชายแดนคนเดียว
หลานๆมาร่วมส่งจ่าเริงเป็นครั้งสุดท้าย
เเม้ทหารไทยจะสถาปนาพื้นที่ความมั่นคงที่เนิน 350 ต่อไปเรื่อยๆ ตราบใดที่ยังไม่มีการเก็บศพทหารกัมพูชาที่นี่ ดวงวิญญาณจะยังคงไม่ไปไหนเพราะพวกเขาไม่มีที่ไป อีกทั้งด้วยความคิดฮุน เซนที่สั่งให้เก็บศพทหาร BHQ บางนาย นำไปประกอบพิธีทางศาสนาในประเทศตัวเอง แทนที่จะเป็นทหารบ้านหรือทหาร BHQ จำนวนหนึ่งที่ปล่อยให้ตายอย่างหมาข้างถนน จึงทำให้ดวงวิญญาณเหล่านี้ต้องทุกข์ทรมานไม่ต่างจากอยู่ในคุก
แม้ว่าทหารไทยจะสามารถสถาปนาพื้นที่ยึดครองเนิน 350 คืนมาได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2568 แต่เรื่องราวของผมที่เกิดใหม่เป็นกายละเอียดหรือดวงวิญญาณยังคงเป็นที่เล่าขานและถูกจดจำในฐานะวีรบุรุษผู้ไม่เคยทิ้งหน้าที่
หนึ่งในเรื่องราวที่สะเทือนใจที่สุดที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากการผมเข้าฝันคือเรื่องทีลูกสาววัยเพียง 4 ขวบของผมขณะไปทำบุญร่วมกับภรรยาที่วัดใกล้กับบ้านเกิดเห็นพ่อใส่ชุดทหารเดินมาหาที่วัด ผมมาปรากฎให้ครอบครัวเห็นในสภาพก่อนที่จะถูกยิงแล้วจากไปจนกลายเป็นที่เล่าขานของคนไทยทิ้งชาติ โดยในตอนนั้นผมไม่ได้พูดอะไร เพราะผมยังคงเสียใจที่ทำตามสัญญาที่เคยบอกกับลูกไว้ไม่ได้ ในวินาทีนั้นผมได้หันมามองลูกสาวก่อนที่ผมจะเดินจากไป
ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายที่จ่าเริงได้สละชีวิตในสนามรบเพื่อรักษาชีวิตลูกน้องในหน่วยให้รอดจากอันตราย
มีอยู่วันหนึ่งภรรยาของผมได้เปิดเผยว่าเธอฝันเห็นผมยังคงปฏิบัติหน้าที่เป็นทหารเดินลาดตระเวนอยู่จุดๆเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในความฝันนั้นสะท้อนว่าดวงวิญญาณของผมยังคงมีความเสียสละและยังคงวนเวียนเพื่อเฝ้ารักษาผืนแผ่นดินไทยไม่ไปไหน
วิญญาณทหารที่ครั้งหนึ่งเคยปกป้องประชาชนตอนที่ร่างกายดำรงธาตุขันธุ์ได้ ยังคงวนเวียนอนู่ที่นี่ร่วมกับดวงวิญญาณของน้องวุ้น เราไม่ได้ไปเกิดเพราะจิตสุดท้ายของเรายังคงประจำการอยู่บนยอดเนิน 350 เพื่อเฝ้ามองอธิปไตยของไทย หากวันใดที่ทหารเขมรที่คิดจะมายึดชายแดนไทยแล้วพวกเขามองขึ้นไปบนยอดเนินแล้วเห็นวิญญาณของผมที่เนิน 350 นี่แหละจ่าเริงยังคงประจำการตลอดกาลอยู่ที่นี่และจะไม่ไปไหนเพราะหน้าที่ของผมก็คือรักษาผืนแผ่นดินนี้ร่วมกับพี่ๆเพื่อนๆน้องๆทหารที่ยังมีชีวิตอยู่
เพื่อนๆพี่ๆน้องทหารที่ยังคงรอดชีวิตมาได้ในสงครามไทย-กัมพูชาตลอด 20 วันต่างรับรู้และแสดงความเสียใจที่ต่อดวงวิญญาณของผมเพื่อให้ผมปล่อยวางและไปสู่สุคติ หลังจากที่ผมได้ทำหน้าที่ทหารแนวหน้าจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต
วันที่ 29 กรกฎาคมพ.ศ.2569 วันขึ้น 15 ค่ำเดือน 8 วันอาสาฬหบูชาผมรู้ดีว่าทุกท่านฟังเทศน์ฟังธรรมเจริญศีล สมาธิ ปัญญาและต่อด้วยการเวียนเทียนที่วัด แต่ผมไม่มีโอกาสได้ไปทำแบบนี้กับครอบครัว เพราะจิตสุดท้ายของผมได้สิ้นลง ณ ที่ตรงนี้ ผมจับปืน M16 อาวุธคู่ใจเดินลาดตระเวนใต้แสงจันทราวันเพ็ญที่ส่องแสงลงมากระทบกับเครื่องแบบของผม
อนุสาวรีย์วีรชนเนิน 350
ผมมองลงไปเห็นไฟดวงนิดเดียวหลายดวงเหมือนไฟจากโดรน มันไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหน มันยังคงลอยอยู่บนฟ้า นั่นคือดวงดาวหลายดวงที่มองเห็นได้แม้ในคืนที่มีดวงจันทร์เต็มดวง ดวงดาวทุกดวงบนฟ้าเหมือนประชาชนคนไทยที่ยังคงเข้าใจว่าทหารยังคงเป็นที่พึ่งของประชาชนในทุกโอกาส แม้ว่าจะมีการสูญเสียไปกี่นายในสนามรบ แต่สิ่งที่ยังมีอยู่กับคนไทยทั้งหลายนั่นคือแผ่นดินที่พวกผมได้ทำหน้าที่สุดความสามารถจนวินาทีสุดท้าย
ผมมองลงไปข้างล่างเห็นแสงไฟจากอาคารบ้านเรือนในฝั่งกัมพูชาส่องสว่างในยามราตรี แม้จะเป็นบ้านเรือนในดินแดนเขา แต่ผมก็อดเป็นห่วงชาวบ้านตามแนวชายแดนไทย-กัมพูชาที่ยาวกว่า 798 กม.ไม่ได้ เพราะหากวันหนึ่งที่พวกเขาต้องอพยพจากการโจมตีของ BM-21 ล้ำเข้ามาในดินแดนไทยอีกครั้ง อาจทำให้เศรษฐกิจชายแดนต้องซบเซาอีกครั้ง พ่อค้าแม่ค้าขายของตามตลาดไม่ได้ ทำให้การจับจ่ายซื้อขายที่ทำเป็นประจำในพื้นที่ต้องหดหายไป
การเดินอย่างช้าของผมด้วยจังหวะที่ไม่เร่งรีบ ทำให้ผมเห็นต้นไม้ที่เติบโตขึ้นบนเนินแห่งนี้ จากเดิมที่เป็นพื้นที่โล่งเตียนหลังการปะทะรอบที่ 2 เป็นเวลา 120 ชั่วโมงที่นี่ มาบัดนี้ต้นไม้ได้เติบโตขึ้นแผ่กิ่งก้านใบอย่างงดงาม หากมีแสงอาทิตย์ส่องใบไม้จะเป็นใบไม้ที่มีสีเขียวอันงดงาม หากเป็นในยามค่ำคืนต่อให้มองไม่เห็นว่าใบไม้ที่แผ่ขยายบนที่เนิน 350 มีสีอะไร ก็ยังชื่นใจที่เห็นเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทหารของเราร่วมกันปลูก
เครื่องบินขับไล่ F-16 ฝูงบิน 403 กองบิน 4 ตาคลี
เดินลาดตระเวนมานานพอสมควรเมื่อมาถึงเที่ยงคืนตรง วิญญาณของผมก็เดินมาหยุดตรงหน้าธงชาติไทยที่ทหารของเราชูขึ้นเหนือยอดเสา ไม่ได้สื่อถึงแค่การที่ผมได้พลีชีพสละได้แม้กระทั่งลมหายใจของตัวเองเพื่อพี่น้องชาวไทยทั้งประเทศ ธงชาติไทยที่ถูกชักขึ้นสู่ยอดเสาบนเนิน 350 เป็นภาพที่ทำให้คนไทยรับรู้ว่าชายแดนยังมีทหารและตชด.ดูแลชายแดนไทย-กัมพูชาตลอด 24 ชั่วโมง
ผมในชุดทหารลายพรางเขียวดิจิตอล หมวกกันกระสุน และ M16 1 กระบอกที่มาในรูปแบบวิญญาณบนยอดเนินนี้ไม่ได้ตายอย่างไร้เกียรติ ไร้ศักดิ์ศรี ไร้การจารึก ผมที่ยืนมองธงชาติไทยโบกสะบัดที่นี่คือจ่าเริง นายทหารผู้กล้าแห่งกองทัพบกไทยที่ยังคงสถิตอยู่ที่เนิน 350 อันเป็นเนินที่ธงผืนนั้นยังคงปลิวตามแรงลมที่พัดมาเบาๆ ผมจะอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องรักษาแผ่นดินไทยและคุ้มครองทหารทุกนายให้ปลอดภัย
ธงชาติไทยที่อยู่ตรงหน้าผมนั้น แม้จะพูดกับผมไม่ได้ ร้อนก็พูดไม่ได้ หนาวก็พูดไม่ได้ แต่ผมภาคภูมิใจมากที่ทหารไทยสามารถนำธงชาติไปปักตามจุดต่างๆ กองทัพภาคที่ 1 ปักธงชาติไทยตามหมู่บ้านที่ยึดมาได้ทั้งบ้านหนองจาน บ้านหนองหญ้าแก้ว บ้านคลองแผง บึงตะกวน ตาพระยาในจังหวัดสระแก้ว ส่วนกองทัพภาคที่ 2 ก็มีการปักธงชาติไทยตามพื้นที่ราบและภูเขาที่ยึดมาได้หนึ่งในนั้นคือเนิน 350
สุดท้ายนี้ผมขอฝากข้อความนี้ถึงชาวไทยทุกท่านที่ยังคงรักและเชื่อมั่นในทหารเสมอมา ข้อความนี้เป็นข้อความที่ยิ่งใหญ่จากผู้เสียสละอย่างผมและพี่ๆน้องๆทหารที่สละชีพในการรบกับกัมพูชา นี่คือใจความที่ผมขอฝากให้ทุกท่านได้คิดไว้ ณ ที่นี้ สวัสดีครับ
จากยอดดอย
"จาก ยอดดอย แดนไกลใครจะเห็น
ยาก ลำเค็ญ เพียงใดใจยังมั่น
จะปกป้องผองภัยชั่วนิรันดร์
สิ้นชีวัน ก็ยังห่วงหวงแผ่นดิน
ด้วยหน้าที่ ชีวิตรับผิดชอบ
คือคำตอบ ที่รบอยู่มิรู้สิ้น
ความภูมิใจ ลึกล้ำด่ำอาจิณ
รักแผ่นดิน รักเกียรติศักดิ์ นักรบไทย
คิดถึงยอด หฤทัยใจจะขาด
แต่ไม่อาจ ตัดใจทิ้งไปได้
ด้วยหน้าที่ ศรัทธาสาใจกาย
คงความหมาย เกินค่ากว่าชีวี
ส่งใจข้ามขอบฟ้า ห่วงหาเสมอ
หวังเพียงเธอ นึกถึงผู้อยู่ที่นี่
ขอให้รอ วันรุ่งของพรุ่งนี้
ฟ้าคงมี พรชัยให้กับเรา"
Credit บทความและภาพประกอบ
K H Sim
nung.seansila36
_us_57
nueng__6
สมศักดิ์ ทิมดอน
H.C.HO
Thairath
CH7HD
ไทยนิวส์
อมรินทร์ทีวี
ช่อง 8
Collins Photographics
CBT THAILAND
SUKASOM HIRANPHAN
เรียบเรียงโดย : เบิ้ล ตาควาย
- 5
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
