บทที่ 85 ทำไมถึงกินสับปะรด
เสิ่นเจาหลี่กับเผยอวิ๋นเหลี่ยนอยู่ที่เป่ยอันเป็นเวลาหนึ่งเดือนครึ่ง ก่อนจะออกเดินทางกลับหนานเจียง
ตลอดหนึ่งเดือนครึ่งนี้ พวกเขาไปเยี่ยมเยียนตระกูลใหญ่ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเสิ่นจนครบทุกแห่ง
บนเครื่องบินส่วนตัว เสิ่นเจาหลี่มองเผยอวิ๋นเหลี่ยนที่กำลังกินสับปะรดอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยถามว่า “คุณกินสับปะรดมาหนึ่งอาทิตย์แล้วนะ กินเพื่อลดน้ำหนักเหรอ?”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนส่ายหน้า “ไม่ได้ลดน้ำหนัก”
“แล้วทำไมถึงกินสับปะรด?”
“คืนนี้เธอก็รู้เอง”
เสิ่นเจาหลี่ถึงกับงุนงงหนักกว่าเดิม เธอขยับเข้าไปใกล้เผยอวิ๋นเหลี่ยน แล้วกระซิบว่า “บอกฉันมาเงียบ ๆ สิ ฉันไม่บอกคนอื่นหรอก”
ถึงจะรู้ว่าคำตอบคงไม่ใช่เรื่องดีอะไร แต่เธอก็ยังอยากรู้อยู่ดี
ท่าทางของเธอช่างคล้ายกับชิงชิงที่บ้านเหลือเกิน ราวกับเด็กน้อยเจ้าหนูจำไมที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เผยอวิ๋นเหลี่ยนรู้สึกว่าเธอน่ารัก จึงกัดเบา ๆ ที่ปลายหูของเธอ
เสิ่นเจาหลี่รีบยกมือปิดหูทันที “เผยอวิ๋นเหลี่ยน คุณรู้ไหมว่าคนกัดคนก็ต้องไปฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าเหมือนกัน”
“รู้”
“รู้แล้วยังมากัดฉันอีก อยากให้ฉันไปฉีดยาหรือไง”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน ท่าทางเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ
“ถ้าอย่างนั้นคุณหมอเสิ่นเคยได้ยินไหมว่า การกัดเป็นวิธีแสดงความรักระดับสูงสุดอย่างหนึ่ง”
“อะไรเนี่ย!”
ลมหายใจของเขาปัดผ่านใบหูขณะพูด ทำให้เกิดความรู้สึกวาบหวามซ่านซ่าน ก่อนจะค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปถึงหัวใจ
น้ำเสียงของเผยอวิ๋นเหลี่ยนเต็มไปด้วยนัยแฝง
“เธอไม่ใช่อยากรู้เหรอว่าทำไมฉันถึงกินสับปะรด?”
“แล้วคุณจะบอกฉันไหม?”
เธอไม่จำเป็นต้องแสดงสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ เพียงดวงตาคู่นั้นที่สว่างไสวและชุ่มฉ่ำ ก็เพียงพอที่จะทำให้เขายอมทำทุกอย่างให้เธอแล้ว
“...มันจะหวาน”
เสิ่นเจาหลี่ยกมือฟาดอกเผยอวิ๋นเหลี่ยนไปหนึ่งที จากนั้นก็หน้าแดง พูดจาติดขัด
“คุณ...คุณนี่มันเกินไปแล้ว”
“ไม่ใช่” เผยอวิ๋นเหลี่ยนกล่าว “ต้องบอกว่าเจ้าชู้เกินไปต่างหาก”
หลังจากเผยอวิ๋นเหลี่ยนพูดจบ เสิ่นเจาหลี่ก็หลับตาลง แก้มแดงก่ำพองขึ้นเล็กน้อย
รอยยิ้มของเผยอวิ๋นเหลี่ยนสดใสอย่างหาได้ยาก เขาคว้ามือของเธอไปวางบนหน้าอกของตัวเอง
“ฉันเพิ่งหายดี เธอก็ใช้ความรุนแรงในครอบครัวกับฉันแล้ว แบบนี้ไม่ดีเลยนะ”
เสิ่นเจาหลี่พยายามดึงมือกลับ แต่กลับดึงไม่ออก
“ยังไม่แย่เท่าปากของคุณหรอก”
“ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวเธอก็จะหลงรักมันเอง”
เสิ่นเจาหลี่ช่างนึกเสียใจจริง ๆ ที่ตัวเองไปสนิทกับฟางจิ่น จนถึงขั้นฟังคำพูดสองแง่สองง่ามบางอย่างแล้วเข้าใจได้ทันที
ทางด้านฟางจิ่นที่อยู่บนแผ่นดิน จู่ ๆ ก็จามติดกันหลายครั้ง สุดท้ายจึงพึมพำกับตัวเองว่า
“ได้ใจเกินไปแล้ว เป็นหวัดจนได้”
เสิ่นเจาหลี่ไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองก็เป็นผู้หญิงประเภท “มะม่วง” เหมือนกัน
— ข้างนอกดูใส ๆ แต่ข้างในยิ่งใสกว่า
ยามค่ำคืน ณ บ้านของเผยอวิ๋นเหลี่ยนกับเสิ่นเจาหลี่
มือของเสิ่นเจาหลี่กำผ้าปูที่นอนไว้แน่น หลังมือขาวเนียนออกแรงจนเห็นแนวกระดูกฝ่ามืออย่างชัดเจน
“ไม่ไหว แบบนี้ไม่ได้นะ...”
เสียงของเธอราวกับเรือลำน้อยที่ไร้ที่ยึดเหนี่ยว เผยอวิ๋นเหลี่ยนไม่ได้ใส่ใจว่าเธอพูดอะไร
เพียงทำหน้าที่เป็นคนรักที่คอยนำทางเธออย่างไม่หยุดหย่อน
“เรียกว่าสามี...”
“เรียกชื่อฉัน...”
“บอกว่าเธอรักฉัน...”
“บอกว่าเธอยัง...”
“บอกว่าเธอ...”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนอดกลั้นความต้องการมานานกว่าหนึ่งเดือน...
เหนื่อย ช่างแม่ง เหนื่อยจริง ๆ
แต่วันนี้เสิ่นเจาหลี่กลับมาพร้อมคำประกาศบางอย่าง และประโยคประกาศนั้นก็ทำให้เผยอวิ๋นเหลี่ยนหวนคิดถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เผยอวิ๋นเหลี่ยนเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและปลอกผ้าห่ม ทำความสะอาดร่างกายให้ทั้งสองคนจนเรียบร้อย จากนั้นก็ทายาให้เสิ่นเจาหลี่ ก่อนจะโอบเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วหลับไป
ไฟในห้องดับลง ผ้าม่านถูกปิดสนิทจนมืดมิดไปทั่วทั้งห้อง
ดวงตาของเขาปรับตัวเข้ากับความมืดได้ตั้งนานแล้ว เขาจ้องมองใบหน้าขาวเนียนน่ารักของหญิงสาว ก่อนอดใจไม่ไหว ก้มลงจูบเธอหลายครั้ง และออกแรงมากขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นจึงกอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน
ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความยึดติดอย่างรุนแรง เขาอยากซ่อนเธอเอาไว้จริง ๆ ไม่ให้ใครได้เห็นเธอ
เขาอยากให้เสิ่นเจาหลี่เป็นของเขาเพียงคนเดียว
เป็นสิ่งที่เป็นของเขา และเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขา
เมื่อนึกถึงตอนกลางคืนที่เธอยืนอยู่ข้างเตียง ขณะถอดเสื้อผ้าก็เอาแต่พูดคำประกาศนั้นซ้ำ ๆ
‘วันนี้คุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้ทั้งนั้น’
เผยอวิ๋นเหลี่ยนยิ้มอย่างพึงพอใจ
ต้องขอบคุณพ่อตาแม่ยายจริง ๆ ที่ให้กำเนิดภรรยาตัวน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้แก่เขา
แน่นอนว่าเผยอวิ๋นเหลี่ยนไม่ใจร้ายพอที่จะทรมานเสิ่นเจาหลี่อย่างหนัก เขาปล่อยตัวตามใจเพียงครั้งเดียว แต่ผิวกายบอบบางนุ่มนิ่มของเธอกลับแดงบวมอยู่นานหลายวัน
เขาเองก็ทำใจขังเสิ่นเจาหลี่เอาไว้ไม่ได้
เขาชอบมองยัยตัวแสบของเขาสวมแว่นกรอบโลหะ ใส่เสื้อกาวน์สีขาว แล้วทำหน้าจริงจัง
เขายังชอบตอนที่เธอนั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ดวงตาคู่สวยจ้องมองอาหารบนจานด้วยความอยากกินและความคาดหวัง
ยิ่งชอบเวลาที่เธออยู่กับเพื่อน ๆ สีหน้าท่าทางมีชีวิตชีวา ร่าเริงหัวเราะอย่างเต็มที่ สดใสและเปล่งประกายราวกับแสงตะวัน
แต่ที่เขาชอบที่สุด...
ก็คือตอนที่ดวงตาของเธอพร่ามัวไร้จุดโฟกัส และท่าทางเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน
แค่ก ๆ ๆ...
ไม่พูดแล้ว ๆ
สุดสัปดาห์มาเยือนอีกครั้ง เย่หลิ่นชวนทุกคนไปพักผ่อนที่บ้าน
เย่หลิ่นเพิ่งผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ภายในครอบครัวมาได้ไม่นาน ด้วยความช่วยเหลืออย่างลับ ๆ จากเผยอวิ๋นเหลี่ยน เขาก้าวข้ามทั้งบิดาและพี่ชายใหญ่ของตัวเอง จนประสบความสำเร็จในการครอบครองหุ้นที่คุณปู่ทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิต
ตอนนี้เขากลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทเย่กรุ๊ป
เรื่องทั้งหมดนี้ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของเย่หลิ่น
เย่หลิ่นแตกต่างจากพี่ชายใหญ่ของเขา ตั้งแต่เกิดมาก็ถูกคุณปู่เลี้ยงดูมาโดยตลอด
ตระกูลเย่มีธรรมเนียมเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร เมื่อผู้นำตระกูลมีบุตร ไม่ว่าจะชายหรือหญิง บิดามารดาของผู้นำตระกูลจะเลี้ยงดูคนหนึ่ง ส่วนผู้นำตระกูลรุ่นก่อนจะเลี้ยงดูอีกคนหนึ่ง
ด้วยวิธีนี้จะช่วยป้องกันไม่ให้ลูกทั้งสองคนถูกเลี้ยงจนเสียคน อย่างน้อยก็ยังมีการอบรมเลี้ยงดูอีกแบบหนึ่งที่อาจสามารถสร้างทายาทผู้สืบทอดที่ดีขึ้นมาได้ เพื่อรักษาความรุ่งเรืองของตระกูลให้ยืนยาวสืบไป
เย่หลิ่นทั้งโชคดีและโชคร้าย
พ่อแม่ของเขาโปรดปรานพี่ชายใหญ่มากกว่า แต่เขากลับได้รับความรักทั้งหมดจากปู่กับย่า
คุณปู่เย่เป็นคนเก่งกาจมาก ส่วนบิดาของเย่หลิ่นเองก็เป็นผู้สืบทอดที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ซึ่งคุณปู่เป็นคนอบรมสั่งสอนขึ้นมา
คุณปู่เย่สั่งให้เย่หลิ่นทำอะไร เขาก็ทำทั้งหมด ไม่ว่าจะให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์หรือให้สร้างธุรกิจของตัวเอง เขาล้วนทำสำเร็จ
ก่อนคุณปู่เย่เสียชีวิต เขาแอบทำพินัยกรรมไว้โดยไม่ให้คนในตระกูลเย่รู้
ตราบใดที่เย่หลิ่นสร้างธุรกิจจนประสบความสำเร็จ หุ้นของเขาจะตกเป็นของเย่หลิ่น แต่หากทำไม่สำเร็จ หุ้นทั้งหมดจะตกเป็นของพี่ชายใหญ่ของเย่หลิ่นแทน
เย่หลิ่นกลายเป็นผู้นำตระกูลเย่คนใหม่ในอนาคต และสิ่งแรกที่เขาทำก็คือซื้ออสังหาริมทรัพย์หลังใหม่
แม้ว่าวิลล่าแห่งนี้จะอยู่ค่อนข้างห่างไกล แต่มีทะเลสาบอยู่แห่งหนึ่ง
เติ้งเหมี่ยวชอบสถานที่ที่มีภูเขาเขียวขจีและสายน้ำใสสะอาด เพราะสถานที่เช่นนี้ช่วยสร้างแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงานได้มากกว่า
หนานเจียงเข้าสู่เดือนตุลาคม อากาศกำลังพอดี แสงแดดกำลังดี
เสิ่นเจาหลี่ เถาซิงอ๋าง และเติ้งเหมี่ยวนั่งล้อมวงอยู่ด้วยกัน
เถาซิงอ๋างถือมีดผลไม้กำลังหั่นสตรอว์เบอร์รี
เขาหั่นสตรอว์เบอร์รีออกด้านข้างหนึ่งครั้ง ทำให้ได้ชิ้นใหญ่หนึ่งชิ้นกับชิ้นเล็กหนึ่งชิ้น จากนั้นก็หั่นส่วนใหญ่ที่มีปลายแหลมของสตรอว์เบอร์รีอีกครั้ง
เขาหั่นปลายแหลมของสตรอว์เบอร์รีออกมาเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านขนาน ก่อนวางลงในจานที่อยู่ข้าง ๆ
ส่วนอีกสองชิ้นที่ดูเหมือนสตรอว์เบอร์รีครึ่งลูก เขาก็จัดวางลงในจานอย่างประณีต การจัดวางดูไม่เลวเลยทีเดียว ทั้งน่ากินและดูเป็นมืออาชีพ
“นี่เรียกว่าคัดเอาส่วนที่ดีที่สุด ทิ้งส่วนที่ไม่ดี”
เถาซิงอ๋างวางบลูเบอร์รีหนึ่งกำมือลงตรงกลางวงสตรอว์เบอร์รี ก่อนยกไปวางตรงหน้าของเซี่ยอี้เยี่ยนกับอีกสองคนที่กำลังเล่นไพ่
“เอ้า กินสิ ส่วนที่เหลือ...ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น!”
เซี่ยอี้เยี่ยนมองแผนการของเถาซิงอ๋างออกตั้งแต่แรกเห็น
“ขอบใจนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก พวกเราสามคนกินแค่เศษที่เหลือก็พอ”
เถาซิงอ๋างยื่นส้อมผลไม้ให้เสิ่นเจาหลี่กับเติ้งเหมี่ยวคนละอัน ทำตัวเป็นธรรมชาติราวกับนี่เป็นบ้านของตัวเอง
“รีบกิน เดี๋ยวมีคนมาแย่งไป”
เติ้งเหมี่ยวจิ้มสตรอว์เบอร์รีชิ้นหนึ่งเข้าปาก
“ปลายสตรอว์เบอร์รีหวานจริง ๆ ด้วย”
“จิ๊!”
เถาซิงอ๋างไม่พอใจ
“กินไปก็พอแล้ว เธอนี่นะ ตั้งแต่เด็กก็ไม่ฉลาดอยู่แล้ว ดูเจาเจาสิ ทำเรื่องไม่ดีไม่เคยป่าวประกาศให้ใครรู้เลย!”
แม้เถาซิงอ๋างจะลดเสียงลงต่ำมาก แต่ผู้ชายสามคนทางนั้นก็ไม่ได้หูหนวก
ดวงตากลมโตของเสิ่นเจาหลี่กลอกไปมา
“ใครทำเรื่องไม่ดี? นี่ไม่ใช่เศษที่นายหั่นออกมาเหรอ!”
เสิ่นเจาหลี่กินปลายสตรอว์เบอร์รีอย่างสบายอกสบายใจ
“ใช่ ๆ คุณหนูใหญ่เสิ่นกินแต่ปลายสตรอว์เบอร์รีมาตั้งแต่เด็ก ปลายสตรอว์เบอร์รีก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษสักหน่อยนี่”
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🌹 Love Love Story 🌹
◀️ บทก่อนหน้า
▶️ บทถัดไป
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🩶 Love Love 🩶
🥀 ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจาก "ผลประโยชน์"
🖤 แต่หัวใจ... ไม่เคยยอมเดินตามเงื่อนไขใด
🌙 เมื่อคนสองคนต่างซ่อนด้านมืดของตัวเองไว้ภายใต้รอยยิ้ม
กลับค่อย ๆ ตกหลุมรักกันทีละน้อย จนไม่อาจหันหลังกลับได้
✨ จากการแต่งงานที่เป็นเพียงข้อตกลง...
ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ยากจะตัดขาด
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดถูกใจ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ผลงานแปลนี้จัดทำขึ้นเพื่อความบันเทิง ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือนำไปเผยแพร่ต่อ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้แปล
🌹 ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวของความรัก ความอบอุ่น และด้านมืดที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของตัวละครทุกคน 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
