บทที่ 88 บทส่งท้าย สุขสันต์วันเกิด
[จบ]
เสิ่นเจาหลี่ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงจัดการกับตัวเอง กว่าจะไม่ต้องปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนในสภาพเสื้อฮู้ดกับกางเกงวอร์ม หน้าสดโล้น ๆ
ตอนที่เธอจับชายกระโปรงเดินเข้าไปในโถงใหญ่ ก็พบว่าบรรยากาศดูไม่ค่อยถูกต้องนัก
สวีซุ่ยได้รับข้อความจากเสิ่นเจาหลี่ จึงมารอรับเธอที่หน้าประตู พลางอธิบายให้ฟังอย่างรวดเร็วระหว่างเดินไปด้วย
“คุณไม่ทราบหรอกค่ะ เมื่อครู่นี้คุณผู้ชายโมโหมาก”
เสิ่นเจาหลี่มองเธออย่างไม่เข้าใจ
“มีผู้หญิงคนหนึ่งไปจับสร้อยลูกประคำที่คุณมอบให้เขา เขาลงมือทำร้ายผู้หญิงคนนั้น แล้วก็ให้คนไปตามพ่อของเธอมา พาผู้หญิงคนนั้นกลับไปแล้วค่ะ เมื่อครู่นี้พ่อลูกคู่นั้นเพิ่งออกไป ตอนนี้ทุกคนกำลังเดากันว่า เกรงว่ายังไม่ทันกลับถึงบ้าน บริษัทของพวกเขาก็คงล้มละลายเสียก่อน”
ฝีเท้าของเสิ่นเจาหลี่เร็วขึ้น
“ตอนที่เขาตบผู้หญิงคนนั้น เขาพูดอะไรหรือเปล่า?”
“เหมือนจะพูดประมาณว่า ลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์อะไรทำนองนั้นค่ะ”
สวีซุ่ยสวมชุดสูท แต่ไม่ได้ใส่รองเท้าส้นสูง ต่อให้ต้องเร่งฝีเท้าตามเสิ่นเจาหลี่ก็ยังไม่ลำบาก เพียงแต่เมื่อมองชายกระโปรงของเสิ่นเจาหลี่ เธอก็อดชื่นชมไม่ได้
เสิ่นเจาหลี่หยุดฝีเท้า
“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”
ลมหายใจของเธอเริ่มหอบเล็กน้อย เพราะปกติไม่ค่อยออกกำลังกาย เพียงวิ่งไม่กี่ก้าวก็ดูราวกับเหนื่อยมากแล้ว
“อยู่ที่อ่างล้างมือค่ะ เอาแต่ล้างมืออยู่ตลอด”
ตอนเสิ่นเจาหลี่วิ่งมาถึงอ่างล้างมือ เผยอวิ๋นเหลี่ยนยังคงล้างมืออยู่ เพียงแต่เขาไม่ได้ล้างมืออย่างเดียว
เขาล้างมือจนสะอาด เช็ดจนไม่เหลือแม้แต่หยดน้ำ จากนั้นก็ใช้มือลูบคลำลูกประคำทุกด้านทุกมุม ลูบจนพอใจ ลูบจนทั่วถึง แล้วจึงกลับไปล้างมืออีกครั้ง
ราวกับต้องการกำจัดกลิ่นอายของคนอื่นที่ติดอยู่บนลูกประคำให้มาเปื้อนอยู่บนมือของตัวเอง แล้วจึงล้างมันออกไปอีกที
บนอ่างล้างมือวางกระดาษทิชชูจากหลายยี่ห้อ ส่วนถังขยะถูกนำมาวางไว้ข้างตัวเขา ภายในเต็มไปด้วยกระดาษ
เสิ่นเจาหลี่มองผ่านกระจก เห็นหว่างคิ้วของเขาแข็งเกร็ง ไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย
เสิ่นเจาหลี่สูดหายใจหนึ่งครั้ง เธอวิ่งมาเร็วเกินไปจนหอบเล็กน้อย ดวงตาฉ่ำน้ำ แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ
“เผยอวิ๋นเหลี่ยน คุณทำอะไรอยู่?”
เสียงของเธอปนไปด้วยเสียงหอบหนักเล็กน้อยดังขึ้น เผยอวิ๋นเหลี่ยนที่จมอยู่ในโลกแห่งความยึดติดของตัวเองเงยหน้าขึ้น มองผ่านกระจก
ในดวงตาของเขามีอารมณ์มากมายถาโถม แต่เขาไม่ได้สนใจมันเลย เพราะสิ่งเดียวที่เขามองเห็นคือคนที่ไม่ได้เจอหน้ามาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว
เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว มือยังคงกำลูกประคำเอาไว้
หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงโผเข้ามา มือข้างหนึ่งโอบรอบคอเขา อีกข้างใช้นิ้วชี้เกี่ยวลูกประคำที่อยู่ในมือของเขา เขาไม่ได้ดึงดันอีกต่อไป เพียงคลายมือออก ลูกประคำเส้นนั้นจึงถูกสวมลงบนข้อมือของเธอ
“เหนื่อยจังเลยค่ะ สามี”
น้ำเสียงออดอ้อนของเธอแนบอยู่ตรงลำคอเขา อุณหภูมิอุ่นร้อนจากแก้มของเธอช่วยปลอบประโลมเผยอวิ๋นเหลี่ยนได้อย่างง่ายดาย
สายตาของเสิ่นเจาหลี่ตกลงบนมือของเขา ตั้งแต่เมื่อครู่เธอก็เห็นแล้วว่า มือขาวซีดเย็นชืดที่เห็นอยู่เป็นประจำของเขาถูกล้างจนแดงไปหมด
เขารังเกียจกลิ่นอายของคนอื่น
เธอรู้เรื่องนี้มาตลอด
เพียงแต่เธอมักจะคิดว่า ในตอนแรกที่เธอรุกล้ำเข้าไปในโลกของเขา เขาจะรู้สึกจนปัญญาอยู่ในใจมานานแค่ไหนกัน
เผยอวิ๋นเหลี่ยนไม่พูดอะไร ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับเธอจนแทบไม่มีแรงคิดเรื่องอื่น
เมื่อครู่นี้ตอนที่เธอวิ่งเข้ามา ภาพที่เห็นนั้นสะเทือนสายตาเกินไป
วันนี้เธอสวมชุดราตรีสีแดงเข้ารูปเอว ชายกระโปรงบานใหญ่ขับให้เอวของเธอดูคอดกิ่ว สายเสื้อกว้างพร้อมคอวี เผยให้เห็นร่องอกช่วงหนึ่ง
วันนี้ผมสีดำราวกับแพรไหมของเธอถูกดัดเป็นลอนคลื่นใหญ่ แต่งหน้าเข้มกว่าปกติเล็กน้อย
ผิวขาวดุจหยก ชุดแดงตัดกับผมดำ
เขาลูบลอนผมของเธอ เส้นผมที่ขดเป็นคลื่นอยู่ในมือของเขาราวกับคลื่นทะเลที่มีรูปร่างเป็นรูปเป็นร่าง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่าเธอไว้ผมดัดก็สวยถึงเพียงนี้
เสิ่นเจาหลี่ ไม่ว่าแบบไหนก็ดูดีทั้งนั้น
“สวย”
เขาพูดออกมา
เสิ่นเจาหลี่หัวเราะเบา ๆ ซบอยู่กับอกของเขา ลมหายใจของเธอก็ร้อนผ่าว
“รีบกลับมาเพื่อฉลองวันเกิดให้คุณ ของขวัญชิ้นนี้คุณพอใจไหมคะ?”
ความหมายของเสิ่นเจาหลี่คือ เธอมอบตัวเองให้เขาเป็นของขวัญ
“พอใจไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
เสิ่นเจาหลี่เงยหน้าขึ้น จุมพิตเบา ๆ ที่มุมปากของเผยอวิ๋นเหลี่ยน
เผยอวิ๋นเหลี่ยนก้มลงจูบเธอ จุมพิตนั้นเต็มไปด้วยความคิดถึง
“คิดถึงคุณแล้ว”
เขาจุมพิตเพียงแผ่วเบาแล้วผละออก นั่นเป็นความคิดถึงอย่างแท้จริง ดวงตาจับจ้องใบหน้าของเธอไม่วาง
เธอลงจากเครื่องบิน ไปแต่งหน้าแต่งตัว แล้วรีบมาที่นี่ ต้องทุ่มเทความคิดและแรงกายไปไม่น้อย
“ตอนนี้เวลาปักกิ่งสี่ทุ่มครึ่ง เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง คุณเผยอยู่โต้รุ่งเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะคะ”
แน่นอนว่าเผยอวิ๋นเหลี่ยนยินดี เขาพาเสิ่นเจาหลี่ไปยังโซนอาหารแบบบริการตัวเอง วันนี้ซี่โครงเนื้อก็รสชาติดีทีเดียว
ที่จริงแล้วคำว่า ‘โต้รุ่ง’ ที่เสิ่นเจาหลี่พูด ไม่ได้หมายถึงการนั่งกินมื้อดึกแบบนี้
เสิ่นเจาหลี่หยิบส้อมขึ้นมา จิ้มซี่โครงเนื้อชิ้นหนึ่งแล้วค่อย ๆ กิน
วุ่นวายมาทั้งคืน เธอเองก็หิวอยู่ไม่น้อย
เดิมทีแผนของเธอคือมาถึงงานเลี้ยง แล้วทำให้เผยอวิ๋นเหลี่ยนตะลึงกับความสวยของเธอสักหน่อย จากนั้นบริเวณใกล้ ๆ นี้มีสวนสาธารณะเล็ก ๆ พวกเขาอาจจะไปเดินเล่นกัน หรือไม่ก็ไปสวนสนุกสักหน่อย
แต่เกิดเหตุการณ์แทรกขึ้นจากเรื่องลูกประคำ แผนทุกอย่างจึงคลาดเคลื่อนไปหมด
ในงานเลี้ยงแห่งนี้ นอกจากเผยอวิ๋นเหลี่ยนที่ดูจะมีความสนุกอยู่บ้าง คนอื่น ๆ ล้วนรู้สึกเบื่อหน่าย แต่ก็ไม่กล้ากลับ และไม่กล้าเข้าใกล้พวกเขา
เสิ่นเจาหลี่กินอะไรไปเล็กน้อย รู้สึกเบื่อจนทนไม่ไหว จึงเสนอว่า
“กลับบ้านไหมคะ?”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนมองมา ความเย็นเยียบในดวงตาสลายไปนานแล้ว เหลือเพียงความสงบนิ่ง
“ได้”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนคลุมเสื้อให้เธอ ก่อนโอบไหล่พาเดินออกไป
บนรถ เสิ่นเจาหลี่ใช้นิ้วคลึงลูกประคำเล่น ลูกประคำไม้จันทน์แต่ละเม็ดมีขนาดใหญ่ เมื่ออยู่ในมือของเธอกลับยิ่งดูใหญ่ขึ้นไปอีก
สุดท้ายเธอวางลูกประคำไว้ระหว่างสองมือ แล้วคลึงไปมา เกิดเสียงกระทบกันแผ่วเบา
“วันนี้ไม่สบายใจเหรอคะ?”
สายตาของเผยอวิ๋นเหลี่ยนเลื่อนจากมือเรียวงามได้รูปคู่นั้นขึ้นมายังใบหน้าของเธอ
“ก็ไม่ถึงกับนั้น แค่มีเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์แทรกเข้ามานิดหน่อย คิดว่าคุณคงได้ยินแล้ว”
“อืม ได้ยินแล้วค่ะ” เสิ่นเจาหลี่ปลอบเขา “อย่าโมโหแล้วนะคะ”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนกุมมือเธอไว้ ทั้งมือทั้งลูกประคำถูกดึงเข้ามาตรงหน้าเขา เขาก้มลงสูดกลิ่นเบา ๆ บนลูกประคำมีกลิ่นหอมดอกไม้จาง ๆ
คล้ายกลิ่นกุหลาบ เป็นกลิ่นจากโลชั่นทาตัวและครีมทามือที่เธอใช้เป็นประจำ
ความรู้สึกเจ็บแปลบในใจของเผยอวิ๋นเหลี่ยนที่เดิมเหมือนถูกเล็บจิกค่อย ๆ สลายหายไปจนหมด
“ได้ ไม่โกรธแล้ว”
อย่างน้อยที่สุด เขาก็จะไม่ใช้การล้างมือมาทรมานตัวเองอีก
เผยอวิ๋นเหลี่ยนสวมลูกประคำกลับเข้าข้อมือ กระดูกข้อมือที่นูนเด่นถูกบดบังเอาไว้ ราวกับความดุดันของชายหนุ่มก็ถูกปกคลุมไปด้วยเช่นกัน
“จะไปไหนคะ?”
“ดูสิ ชิงช้าสวรรค์!” เสิ่นเจาหลี่ชี้ออกไปนอกหน้าต่าง แม้จะถูกต้นหูทงบังไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังมองเห็นชิงช้าสวรรค์ที่ประดับไฟหลากสี หมุนช้า ๆ ราวกับเข็มนาฬิกา
ราวกับมีใครกำลังเหยียบจักรเย็บผ้า เมื่อระดับความสูงเพิ่มขึ้น แถบแสงที่เคลื่อนไหวก็พาเสียงอึกทึกของเมืองไปไว้ใต้ฝ่าเท้า
“พวกเราไปนั่งชิงช้าสวรรค์กัน”
น้ำเสียงของเผยอวิ๋นเหลี่ยนเป็นประโยคบอกเล่าอย่างหนักแน่น
เสิ่นเจาหลี่ชะงักไปเล็กน้อย
“ใส่ชุดนี้เลยเหรอคะ?”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนพยักหน้า
“สวยมาก”
อากาศช่วงปลายเดือนตุลาคมของหนานเจียงไม่ได้หนาว กลับเย็นสบายเสียด้วยซ้ำ
เผยอวิ๋นเหลี่ยนสวมเสื้อยืดสีขาวที่มีเพียงโลโก้เล็ก ๆ อยู่ตรงหน้าอก ด้านนอกเป็นสูทแฟชั่นเข้าชุดกัน สีเข้มยิ่งกว่าสีน้ำเงินกรมท่า จนเกือบจะเป็นสีดำ
เสื้อสูทจากชุดนั้นพาดอยู่บนไหล่ของเสิ่นเจาหลี่ เธอเท้าคาง มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่ค่อย ๆ ลดต่ำแล้วสูงขึ้นตามการหมุนของชิงช้าสวรรค์
เผยอวิ๋นเหลี่ยนจูบริมฝีปากของเธอ
“ได้ยินมาว่าถ้าจูบกันบนชิงช้าสวรรค์ จะได้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต”
“ไม่ต้องได้ยินมาหรอกค่ะ” เธอกล่าว “คุณฟังฉันพูดดีกว่า”
ณ จุดที่ใกล้ดวงจันทร์ที่สุด ดวงจันทร์ยามเที่ยงคืนทั้งใหญ่และกลม
เขาได้ยินภรรยาของเขาพูดว่า
“ฉันรักคุณ แล้วก็...สุขสันต์วันเกิดค่ะ”
เขาเองก็เช่นกัน
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🌹 Love Love Story 🌹
◀️ บทก่อนหน้า
▶️ บทถัดไป
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🩶 Love Love 🩶
🥀 ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจาก "ผลประโยชน์"
🖤 แต่หัวใจ... ไม่เคยยอมเดินตามเงื่อนไขใด
🌙 เมื่อคนสองคนต่างซ่อนด้านมืดของตัวเองไว้ภายใต้รอยยิ้ม
กลับค่อย ๆ ตกหลุมรักกันทีละน้อย จนไม่อาจหันหลังกลับได้
✨ จากการแต่งงานที่เป็นเพียงข้อตกลง...
ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ยากจะตัดขาด
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดถูกใจ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ผลงานแปลนี้จัดทำขึ้นเพื่อความบันเทิง ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือนำไปเผยแพร่ต่อ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้แปล
🌹 ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวของความรัก ความอบอุ่น และด้านมืดที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของตัวละครทุกคน 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
