บทที่ 89 ตอนพิเศษ เผย–เสิ่น
ทันทีที่เข็มนาฬิกาเดินเข้าสู่เที่ยงคืน เสิ่นเจาหลี่ก็หยิบสายรัดข้อมือออกมาสองเส้น เส้นสีดำสวมให้เผยอวิ๋นเหลี่ยน ส่วนเส้นสีขาวสวมให้ตัวเอง
เผยอวิ๋นเหลี่ยนไม่เข้าใจนัก เพียงมองดูสายรัดข้อมือที่เชื่อมต่อกันโดยอัตโนมัติ ก่อนเริ่มตรวจวัดอัตราการเต้นของหัวใจของเขา
เสิ่นเจาหลี่ซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มนุ่ม ๆ แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกของเขา น้ำเสียงแผ่วเบาเจือความเหนื่อยล้า
“ของขวัญวันเกิดจริง ๆ ที่ฉันให้คุณ”
“ฉันตั้งชื่อมันว่า ‘สายรัดข้อมือคู่รัก’ ฟังดูอาจจะเชยไปหน่อย แต่ถ้าไม่นับว่าต้องชาร์จไฟเป็นครั้งคราว การใช้งานอื่น ๆ ก็มีค่อนข้างหลากหลาย เป็นผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ล่าสุดที่สถาบันวิจัยของเรา……”
คำว่า ‘ผลิตภัณฑ์’ ยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นเจาหลี่ก็หลับไปเสียแล้ว
เผยอวิ๋นเหลี่ยนมองหน้าจอแคบ ๆ ก่อนใช้นิ้วแตะลงไปสองสามครั้ง จึงพบว่าสายรัดข้อมือนี้แตกต่างจากสายรัดข้อมือทั่วไปโดยสิ้นเชิง
สิ่งที่เรียกว่า ‘สายรัดข้อมือคู่รัก’ ก็คือระบบที่สามารถเฝ้าดูอีกฝ่ายได้ มีทั้งระบบระบุตำแหน่ง วิธีติดต่อ และการแสดงสถานะร่างกายของอีกฝ่าย หากคิดถึงอีกฝ่าย ก็สามารถส่งความรู้สึกผ่านสายรัดข้อมือได้
นั่นหมายความว่า…เธอยอมรับการเฝ้าดูของเขาแล้ว
เผยอวิ๋นเหลี่ยนก้มลงจูบแก้มเสิ่นเจาหลี่แรง ๆ หนึ่งที
เสิ่นเจาหลี่ถูกรบกวนจนหลับไม่ลง นิสัยขี้หงุดหงิดกำเริบขึ้นมาเล็กน้อย
“อย่ากวน”
เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะหลับต่ออีกครั้ง
เผยอวิ๋นเหลี่ยนยกมือขึ้นมองสายรัดข้อมืออยู่นาน สุดท้ายจึงก้มลงจูบเธอเบา ๆ อีกครั้ง ก่อนจะหลับไปอย่างพึงพอใจ
เขาฝัน
ในฝัน เขากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง และได้เห็นลูกสุนัขตัวเล็กที่เขาเคยเลี้ยง
ตั้งแต่มันตัวเล็กเท่าหนู มันก็ถูกเขาเลี้ยงดูมาเรื่อย ๆ เป็นคุณปู่ชั้นล่างที่มอบมันให้เขา
เขามองดูเจ้าลูกสุนัขค่อย ๆ เติบโตขึ้นทุกวัน และเฝ้ารอการเปลี่ยนแปลงใหม่ ๆ ของมันด้วยความคาดหวัง
ต่อมา ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป
มารดาของเขาทุบลูกสุนัขตัวนั้นจนตาย
เธอชี้ไปยังสุนัขที่กำลังจะหมดลมหายใจ แล้วกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
— รู้ไหมว่าครั้งนี้แกสอบไม่ได้ที่หนึ่ง แล้วยังมีหน้ามาเลี้ยงหมาอีก!
นั่นเป็นครั้งแรกที่เผยอวิ๋นเหลี่ยนสัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายของมารดา
เขาไม่ได้ร้องไห้ เพียงฝังลูกสุนัขตัวนั้นด้วยใบหน้าเย็นชา
ต่อมาคุณปู่ชั้นล่างก็มา เขาโอบไหล่เด็กชายเอาไว้ แล้วพูดกับเขาว่า
— เด็กเอ๋ย เจ้าลูกหมาไปสวรรค์แล้ว ชาติหน้าจะมีชีวิตที่ดี
ในวินาทีนั้นเอง เขาจึงร้องไห้ออกมา
เผยอวิ๋นเหลี่ยนไม่เข้าใจว่าชาติที่แล้วหรือชาติหน้าคืออะไร เขารู้เพียงว่าตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาแทบไม่มีอารมณ์ความรู้สึกอีก และแทบไม่ยิ้มอีกเลย
บางที มารดาของเขาอาจเย็นชาและเข้มงวดมาตั้งแต่แรก เพียงแต่เรื่องราวในวัยที่เล็กกว่านั้น เขาจำไม่ได้แล้ว
ต่อมาเผยอวิ๋นเหลี่ยนเติบโตขึ้นมา และเคยมีงานอดิเรกอยู่มากมาย
เขาชอบกินลูกอม แต่มารดาบอกว่าหวานเกินไป ไม่ให้เขากิน
เขาชอบเล่นเกม แต่มารดาบอกว่าจะกระทบต่อการเรียน ไม่ให้เขาเล่น
ในช่วงวัยรุ่นที่เริ่มต่อต้าน เขาเองก็เคยทะเลาะกับคนอื่น โดดเรียน ปีนกำแพงโรงเรียนออกไปเล่นอินเทอร์เน็ตที่ร้านเกม
เมื่อมารดารู้เข้า เธอก็ร้องไห้ โวยวาย และขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย ก่อนจะไปก่อเรื่องถึงโรงเรียน
หัวใจของเผยอวิ๋นเหลี่ยนเดิมทีก็ไม่ได้มีชีวิตชีวามากนักอยู่แล้ว หลังจากถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันก็ยิ่งไร้ชีวิตชีวามากขึ้นไปอีก
ช่วงวัยหนุ่มที่เลือดร้อนและคึกคะนองมีเพียงไม่กี่ปี เมื่อถูกกดทับอย่างรุนแรง เขาก็ยิ่งกลายเป็นคนหม่นหมองมากขึ้นเรื่อย ๆ
กระทั่งมารดาล้มป่วย เขาราวกับได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
นั่นหมายความว่า สิ่งที่เขาต้องทำก็มีเพียงหาเงินให้ได้เท่านั้น
ความคาดหวังที่มีต่อเธอในใจลดน้อยลงเรื่อย ๆ ขณะเดียวกัน ความคาดหวังที่มีต่อโลกใบนี้ก็ลดต่ำลงเรื่อย ๆ เช่นกัน
หลังจากนั้น เรื่องราวก็ค่อย ๆ ดำเนินไปในทิศทางราวกับละครน้ำเน่า
ยามที่เผยอวิ๋นเหลี่ยนยืนมองแสงจันทร์อยู่ในตระกูลเผย เขามักจะรู้สึกขอบคุณมารดาของตน ที่มอบหัวใจเย็นชาดุจน้ำแข็งให้แก่เขา
ไม่ว่าจะเป็นความอัปยศอดสูหรือความน้อยเนื้อต่ำใจ ล้วนไม่สามารถทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวได้อีก
เผยอวิ๋นเหลี่ยนถูกเสิ่นเจาหลี่ปลุกให้ตื่น บนหน้าผากของเขามีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดอยู่เต็มไปหมด ทำเอาเสิ่นเจาหลี่ตกใจ
เมื่อเผยอวิ๋นเหลี่ยนเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเสิ่นเจาหลี่ เขาก็ยกมือขึ้นบีบแก้มเธอเบา ๆ
“ฝันร้ายน่ะ”
เสิ่นเจาหลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ฉันนึกว่าคุณไม่สบายเสียอีก”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนส่ายหน้า ก่อนดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
“ไม่มี”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนรู้สึกอยู่เสมอว่าการฝันเห็นคนที่จากไปแล้วไม่ใช่เรื่องดีนัก หลายวันต่อมาเขาจึงไปวัดและบริจาคเงินทำบุญไปไม่น้อย
เสิ่นเจาหลี่รู้สึกเพียงว่าช่วงนี้เขาค่อนข้างงมงาย
ที่สำคัญคือความงมงายของผู้ชายคนนี้ยังประหลาดเสียด้วย
ไม่มีใครที่ไปล่วงเกินเขาแล้วมีจุดจบที่ดี อย่างหญิงสาวคนก่อนที่แตะต้องสร้อยประคำของเขา คราวนี้ไม่แน่ว่ากลับถึงบ้านยังไม่ทันได้นอน บริษัทที่บ้านก็คงล้มละลายไปเสียแล้ว
ความขัดแย้งอันแสนชัดเจนนั้นสะท้อนอยู่บนตัวเผยอวิ๋นเหลี่ยนอย่างถึงที่สุด
เผยอวิ๋นเหลี่ยนยืนกรานทำบุญไหว้พระอยู่เป็นเวลาสองปี สิ่งตอบแทนสุดท้ายที่ได้รับก็คือ—เสิ่นเจาหลี่ตั้งครรภ์
ที่จริงแล้วทั้งสองคนไม่ได้คิดจะมีลูก
และก็ป้องกันมาตลอด
เสิ่นเจาหลี่ไม่เคยคิดเลยว่า ด้วยสภาพจิตใจของพวกเขาทั้งสองคน จะเหมาะสมกับการเลี้ยงดูชีวิตใหม่สักหนึ่งชีวิต
การมาถึงของชีวิตน้อย ๆ นี้ ทำให้เผยอวิ๋นเหลี่ยนยิ่งเคร่งเครียดและกระตือรือร้นมากขึ้น—เผาธูปไหว้พระ
เพื่อขอพรให้เสิ่นเจาหลี่กับลูกในท้อง เผยอวิ๋นเหลี่ยนบริจาคเงินสร้างโรงเรียนประถมเพื่อเด็กยากจนหลายสิบแห่ง อีกทั้งยังสร้างสถานสงเคราะห์ขึ้นอีกมากมายทั่วประเทศ
จริง ๆ แล้วเสิ่นเจาหลี่ไม่ได้เตรียมตัวตั้งครรภ์มาก่อน จึงทั้งรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง และก็โชคดีอยู่บ้างที่ตลอดสองปีนั้นเธอแทบไม่ได้แตะต้องบุหรี่หรือสุรา
เพราะสุขภาพไม่ดี เผยอวิ๋นเหลี่ยนจึงไม่ยอมให้เธอดื่มเหล้า
ส่วนเธอเองก็ยุ่งอยู่กับการทำโครงการวิจัย จึงไม่มีเวลามากพอจะมานั่งอ่อนไหวกับเรื่องต่าง ๆ บุหรี่ก็สูบน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
เผยอวิ๋นเหลี่ยนเองก็เช่นกัน
หลังจากเสิ่นเจาหลี่ตั้งครรภ์ ชีวิตก็ดำเนินไปตามปกติ ไม่มีเรื่องขึ้น ๆ ลง ๆ มากนัก
เจ้าตัวเล็กในท้องเป็นเด็กที่ซุกซนไม่น้อย บางครั้งก็ทำเอาเสิ่นเจาหลี่อาเจียนอย่างหนักอยู่พักหนึ่ง บางครั้งก็ทำให้เธอหิวจนแทบทนไม่ไหว
เป็นเช่นนี้สลับไปมา
เสิ่นเจาหลี่เพิ่งอาเจียนอยู่พักหนึ่งที่สถาบันวิจัย จึงมานั่งรับลมอยู่บนขั้นบันได โดยมี ‘รื่อกวง’ นั่งคุยเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ
รื่อกวงถามว่า “คุณเสิ่น สามีของคุณปีนี้อายุเท่าไรครับ?”
เสิ่นเจาหลี่ตอบ “สามสิบปี”
รื่อกวงกล่าวว่า “จากการคำนวณ การตั้งครรภ์จนกระทั่งคลอดของผู้หญิงต้องใช้เวลาสิบเดือน กำหนดคลอดของคุณอยู่หลังปีใหม่ ตอนนั้นสามีของคุณก็จะอายุสามสิบเอ็ดปีแล้ว”
“หมายความว่าอย่างไร?” เสิ่นเจาหลี่ไม่เข้าใจ
รื่อกวงตอบว่า “ข้อมูลแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นชายแก่แล้วครับ”
เสิ่นเจาหลี่ “……”
เสิ่นเจาหลี่หันกลับไปมองกล้องวงจรปิดหลายตัวตรงทางเข้า ก่อนจะทั้งขู่ทั้งหลอกมัน
“สามีของฉันเป็นแฮ็กเกอร์ที่เก่งมาก ระวังเขาจะแฮ็กเข้าระบบของนาย แล้วแก้โปรแกรมของนายจนเละเทะ”
รื่อกวงยกมือขึ้นอย่างเป็นกลไก ก่อนนำมาปิดไว้ข้างปาก
“น่ากลัว”
เสิ่นเจาหลี่กล่าวต่อ “ไม่เพียงแต่น่ากลัว เขายังรุนแรงมากด้วย แขนขาของนายเปราะบางขนาดนี้ เขาน่าจะยินดีแยกชิ้นส่วนนายเป็นอย่างมาก”
เสิ่นเจาหลี่ไม่ได้ตั้งค่าระบบหลบหนีให้รื่อกวง ตอนนี้มือทั้งสองข้างของรื่อกวงจึงสับสนอลหม่าน ทั้งปิดตา ทั้งปิดปากไปพร้อมกัน
“น่ากลัวเกินไปแล้ว คุณเสิ่น คุณเปลี่ยนสามีได้ไหมครับ?”
เสิ่นเจาหลี่ลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นมา
“เกรงว่าจะไม่ได้นะ ถ้าทำอย่างนั้น ลูกของฉันก็จะไม่มีพ่อ”
“ผมหาพ่อให้เขาใหม่ได้ครับ ผมว่า คุณหลี่เฟิงก็ดูไม่เลวนะ”
เสิ่นเจาหลี่พูดไม่ออก
“เขามีภรรยาแล้ว”
รื่อกวงถาม “แยกกันไม่ได้หรือครับ?”
เสิ่นเจาหลี่ถามกลับ “แล้วนายแยกออกจากชิปของนายได้ไหมล่ะ?”
รื่อกวงตอบ “คุณหลี่จื่อมู่ก็ไม่เลวนะครับ”
เสิ่นเจาหลี่กล่าว “เดี๋ยวนายก็คงจะบอกอีกว่า ศาสตราจารย์ซุนหัวล้านก็ไม่เลว”
รื่อกวงตอบอย่างจริงจัง “เขาก็ไม่เลวนะครับ”
ในฐานะหุ่นยนต์ รื่อกวงถูกปรับแก้โปรแกรมทุกปี รสนิยมและมาตรฐานความงามของเขาจึงค่อย ๆ ลดต่ำลงเรื่อย ๆ
เสิ่นเจาหลี่สงสัยอย่างมีเหตุผลว่า ปีนี้เขาน่าจะเพิ่มโปรแกรมพูดมากเข้าไปด้วย
เสิ่นเจาหลี่กล่าว “กลับบ้านแล้ว วันนี้ฉันอยากเลิกงานเร็ว”
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🌹 Love Love Story 🌹
◀️ บทก่อนหน้า
▶️ บทถัดไป
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🩶 Love Love 🩶
🥀 ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจาก "ผลประโยชน์"
🖤 แต่หัวใจ... ไม่เคยยอมเดินตามเงื่อนไขใด
🌙 เมื่อคนสองคนต่างซ่อนด้านมืดของตัวเองไว้ภายใต้รอยยิ้ม
กลับค่อย ๆ ตกหลุมรักกันทีละน้อย จนไม่อาจหันหลังกลับได้
✨ จากการแต่งงานที่เป็นเพียงข้อตกลง...
ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ยากจะตัดขาด
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดถูกใจ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ผลงานแปลนี้จัดทำขึ้นเพื่อความบันเทิง ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือนำไปเผยแพร่ต่อ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้แปล
🌹 ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวของความรัก ความอบอุ่น และด้านมืดที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของตัวละครทุกคน 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
