บทที่ 90 ตอนพิเศษเผย·เสิ่น {2}
“เสิ่นเผย ทางนี้!”
หน้าโรงเรียนอนุบาล เผยอวิ๋นเหลี่ยนยกมือโบกเรียกเจ้าตัวเล็กที่เดินรั้งท้ายแถว
เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้น ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้เผยอวิ๋นเหลี่ยน
“พ่อ!”
เขาสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็ก วิ่งต้วมเตี้ยมออกมาจากประตูโรงเรียน
เสิ่นเผยเหยียดแขนออก กางออกเป็นรูปตัวอักษรใหญ่ ๆ ยืนจ้องหน้าพ่อผู้ให้กำเนิดซึ่งมีใบหน้าคล้ายคลึงกับเขาถึงเจ็ดส่วนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เป็นฝ่ายยอมแพ้
ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เดิมทีเต็มไปด้วยความตื่นเต้นพลันหงอยลง ทว่าในดวงตากลับเต็มไปด้วยคำถาม
“พ่อ แล้วแม่ล่ะ?”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนยื่นมือออกไป มือเล็ก ๆ จับมือใหญ่เอาไว้ ก่อนเดินตามเผยอวิ๋นเหลี่ยนไปข้างหน้า
“แม่งานยุ่ง...”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นเผยก็โอดครวญออกมาเสียงดัง
“ยุ่งอีกแล้ว ยุ่งให้มันดี ๆ ไปเลย!”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนมองกระหม่อมของเด็กชาย พลางถอนหายใจลึก ๆ แล้วยกมือขึ้นลูบศีรษะนุ่มนิ่มของเขา
“พ่อพาไปหาแม่หลังเลิกงาน”
“เย่!”
ในฐานะลูกชายของเผยอวิ๋นเหลี่ยนกับเสิ่นเจาหลี่ เสิ่นเผยมีหน้าตาเหมือนเผยอวิ๋นเหลี่ยนเป็นส่วนใหญ่ มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งเท่านั้นที่เหมือนเสิ่นเจาหลี่
ทว่านิสัยกลับร่าเริงซุกซน ไม่รู้เหมือนใครมากกว่ากัน
เสิ่นเจาหลี่มักพูดอยู่เสมอว่า หากตอนเด็กเผยอวิ๋นเหลี่ยนไม่ได้เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ถูกทอดทิ้ง เขาจะต้องร่าเริงเหมือนเสิ่นเผยอย่างแน่นอน
เสิ่นเผยชอบไปที่สถาบันวิจัยมาก ขอเพียงก้าวเข้าไปในสถาบันวิจัย ก็จะต้องจัดตารางโครงการให้ครบชุด
เขายืนอยู่บน “รถวิ่งเล่น” ทำท่าราวกับจักรพรรดิออกตรวจราษฎร มือไพล่หลัง พลางมองซ้ายมองขวา
เป็นครั้งคราวยังโบกมือทักทายโดรนที่บินอยู่ด้านบนอีกด้วย
เผยอวิ๋นเหลี่ยนเดินตามอยู่ด้านหลัง เส้นสีดำบนหน้าผากเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเข้าไปในอาคารวิจัย เสิ่นเผยมองเห็นรื่อกวงตั้งแต่แรก
เมื่อรื่อกวงเห็นเสิ่นเผยเดินเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวทักทายอย่างจริงจัง
“สวัสดี เสิ่นจื่อ”
จากนั้นก็หันไปหาเผยอวิ๋นเหลี่ยน
“สวัสดี พ่อของเสิ่นจื่อ”
เสิ่นเผยสะบัดมือของเผยอวิ๋นเหลี่ยนออกอย่างมีความสุข แล้ววิ่งเข้ามา
“รื่อกวง สวัสดี! ฉันคิดถึงนายมาก นายคิดถึงฉันไหม?”
รื่อกวงทำท่าห้าม
“ตอนนี้เป็นเวลาทำงาน กรุณาอย่าเข้ามาใกล้ฉันมากเกินไป”
“รื่อกวง นายถูกลุงประหลาดคนไหนแก้โปรแกรมอีกแล้ว? วันนี้นายไม่น่ารักเลย”
รื่อกวงก้มศีรษะลง ท่าทางราวกับกำลังเลียนแบบการถอนหายใจของมนุษย์
“วันนี้ฉันยังต้องทำงานล่วงเวลาและเชื่อมต่อระบบกับแขนขาเทียมอีก ยากที่จะหัวเราะออกมาจริง ๆ”
“คุณอาหลี่จื่อมู่เป็นคนแก้โปรแกรมนายใช่ไหม รื่อกวง?”
ทันทีที่เสิ่นเผยพูดจบ เผยอวิ๋นเหลี่ยนก็ยกตัวเขาขึ้นมา หนีบไว้ใต้แขนแล้วเดินไปทางลิฟต์
เสิ่นเผยค่อนข้างกลัวเผยอวิ๋นเหลี่ยน ตลอดทางจึงไม่ดิ้นรนหรือโวยวายแม้แต่น้อย
แต่เมื่ออยู่ในลิฟต์ เสิ่นเผยเงยหน้ามองเผยอวิ๋นเหลี่ยนแล้วถามว่า
“พ่อ ผมชอบยัยอ้วนคนหนึ่งในห้องเรียน”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนมองลูกชาย สีหน้าชะงักไปชั่วขณะ
“แล้ว?”
“พ่อไม่ถามเหรอว่าทำไมผมถึงชอบเธอ?”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนมองดวงตาใสกระจ่างของเด็กชาย ก่อนจะให้ความร่วมมือถามว่า
“ทำไม?”
“ผมไม่ได้ชอบคนอ้วนนะ แต่เธออ้วน ผมก็รู้สึกว่าไม่เห็นเป็นอะไร”
เผยอวิ๋นเหลี่ยน “...”
เรื่องที่ลูกชายแก่แดดเกินวัย เผยอวิ๋นเหลี่ยนเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นอะไร
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินลูกชายถามด้วยเสียงใสแจ๋วอีกครั้ง
“พ่อ ผมกะว่าจะเอาหมีน้อยที่บ้านให้เธอ ข้างในซ่อนของแวววาววิบวับไว้ได้ไหม?”
ลิฟต์หยุดลงที่ชั้นซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานของเสิ่นเจาหลี่ แต่เผยอวิ๋นเหลี่ยนกลับยังไม่ยอมก้าวออกไปเสียที
“พ่อ! พ่อ! ก้าวขาสิ!”
ท่ามกลางเสียงเร่งเร้า เผยอวิ๋นเหลี่ยนก้าวขาออกมา ยืนอยู่หน้าลิฟต์หลายวินาที ก่อนจะขยับมุมปากแล้วพูดว่า
“ของแวววาว...อย่าซ่อนไว้ ผิดกฎหมาย ตำรวจจะจับ”
“หา? แต่ที่บ้านก็มีของแวววาวตั้งเยอะแยะเลยนะ!”
ในดวงตาของเสิ่นเผยมีเพียงคำสี่คำ—
กระหาย! ใคร่! รู้! เหลือเกิน!
“นั่นมันที่บ้าน”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนกดอารมณ์เอาไว้ ใช้ความอดทนที่มากที่สุดอธิบายให้เขาฟัง น้ำเสียงฟังดูต่ำลงเล็กน้อย
“งั้นผมก็พาเธอกลับมาอยู่ที่บ้านก็พอแล้ว”
“เพียะ!”
เส้นประสาทในหัวของเผยอวิ๋นเหลี่ยนขาดผึงไปอย่างสิ้นเชิง
“เสิ่น! เผย!”
น้ำเสียงของเขาแฝงความขุ่นเคือง ทว่าที่มากกว่านั้นคือความจนปัญญา
“เสิ่นจื่อ!”
การปรากฏตัวของเสิ่นเจาหลี่ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ที่พ่อลูกต่างวัยกำลังจ้องตากันอยู่ได้อย่างทันท่วงที
เสิ่นเผยถูศีรษะเล็ก ๆ เข้ากับอ้อมกอดของเสิ่นเจาหลี่ พร้อมเผยรอยยิ้มแห่งความสุขออกมา
ในที่สุด หลังจากผ่านไปทั้งวัน เขาก็ได้เจอแม่เสียที
เผยอวิ๋นเหลี่ยนมองเสิ่นเจาหลี่ที่ย่อตัวลงกับพื้นให้มีระดับความสูงเท่ากับลูกชาย ก่อนโน้มตัวลง เชยคางเสิ่นเจาหลี่ขึ้นแล้วจูบเธอหนึ่งที
ไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา ทว่าแฝงความนัยบางอย่างที่ชวนให้รู้สึกถึงความหมายอื่น
เสิ่นเจาหลี่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นซึ่งราวกับหุบเหวลึกที่กลับหัวลง ความเหนื่อยล้าและความคมกริบในดวงตาของเขาจางหายไป เหลือเพียงความจนปัญญาจาง ๆ
ราวกับกำลังบอกว่า
ภรรยา ช่วยฉันด้วย
เสิ่นเจาหลี่โค้งดวงตายิ้ม ก่อนยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของเจ้าตัวเล็ก
“เป็นอะไรไปจ๊ะ เด็กดี”
“ผมคุยกับพ่อไม่รู้เรื่อง พ่อไม่เชื่อฟังเลย ผมคิดถึงแม่มากเลย~”
เสียงของเด็กชายเต็มไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แตกต่างจากเวลาพูดกับเผยอวิ๋นเหลี่ยนโดยสิ้นเชิง
เผยอวิ๋นเหลี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เป็นลูกผู้ชายพูดจาให้มันกระชับหน่อย จะออดอ้อนยืดยาดให้ใครดู”
เสียงของเด็กชายอู้อี้ดังออกมาจากบ่าของเสิ่นเจาหลี่
“ให้แม่ดูครับ”
เสิ่นเจาหลี่ลุกขึ้น พร้อมอุ้มเสิ่นเผยเข้ามาในอ้อมแขน
เสิ่นเผยลอยขึ้นจากพื้นในพริบตา แขวนตัวอยู่บนร่างของผู้เป็นแม่ ความคิดถึงและความรู้สึกปลอดภัยที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ในที่สุดก็ได้พบที่พักพิงเสียที
เขาครางออดอ้อนเบา ๆ
“คิดถึงแม่จัง”
มือแข็งแรงคู่หนึ่งดึงตัวเขาออกจากอ้อมกอดอันหอมกรุ่น
เสิ่นเผยดิ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเกี่ยวเส้นผมของเสิ่นเจาหลี่ติดมาหลายเส้น
มือแข็งแรงคู่นั้นหยุดลง ก่อนค่อย ๆ แกะเส้นผมที่ติดอยู่ในมือเขาออกทีละเส้นอย่างอ่อนโยน
เสิ่นเผยมองมือนั้น พลางเบะปาก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง
“แม่ผอมเกินไป ไม่มีแรงอุ้มลูก ลูกก็ไม่อยากให้แม่เหนื่อยเกินไปใช่ไหม”
“แต่...”
“กลับบ้านค่อยอุ้ม”
คำพูดของพ่อราวกับราชโองการในบ้าน บางครั้งแม้แต่แม่ก็ยังต้องฟังเขา
พ่อไม่ให้แม่กินของดิบของเย็น ไม่ให้แม่เดินเท้าเปล่าในห้องแอร์ แม่ก็เชื่อฟังทั้งหมด
ถ้าอย่างนั้น พ่อก็น่าจะพูดถูก
สมองน้อย ๆ ของเสิ่นเผยหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว จู่ ๆ ก็ได้ยินพ่อผู้เย็นชาเอ่ยกับแม่ผู้แสนอ่อนโยนว่า
“เสิ่นเผยชอบเด็กผู้หญิงอ้วนคนหนึ่ง แถมยังคิดจะให้ตุ๊กตาขนฟูที่ติดกล้องเอาไว้กับเธอ”
เสิ่นเจาหลี่ชะงักไปทันที สายตาสลับไปมาระหว่างพ่อลูก
“เสิ่นจื่อ...”
“พ่อ! เธอไม่ใช่เด็กอ้วนนะ!”
เสียงของเสิ่นเผยดังขึ้นอย่างขุ่นเคือง ขัดจังหวะคำพูดของเสิ่นเจาหลี่
เสิ่นเจาหลี่ถอนหายใจ ก่อนยกมือขึ้นลูบกระหม่อมของเสิ่นเผย
“เสิ่นเผย ฟังประเด็นสำคัญหน่อย!”
คำพูดนี้ออกมาจากปากของเผยอวิ๋นเหลี่ยนที่จนปัญญาอย่างถึงที่สุด
“เสิ่นจื่อ ห้ามใช้กล้องคอยสอดส่องคนอื่นนะจ๊ะ แบบนั้นไม่สุภาพ แล้วก็ไม่เป็นมิตรด้วย เข้าใจไหม เด็กดี?”
ในที่สุดเสิ่นเจาหลี่ก็หาโอกาสพูดได้เสียที
เสิ่นเผยรู้ว่าคำว่า ‘สุภาพ’ และ ‘เป็นมิตร’ หมายถึงอะไร แต่กลับไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องนี้ถึงไม่ ‘สุภาพ’ และไม่ ‘เป็นมิตร’
เขาเอียงศีรษะ ดวงตากลมโตดำขลับราวกับเม็ดองุ่นกลอกไปมา
เสิ่นเจาหลี่มีความอดทนอย่างมากเวลาสื่อสารกับลูกชาย
“เสิ่นจื่อ ลองคิดดูนะ ถ้ามีคนคนหนึ่งสามารถมองเห็นทุกอย่างที่ลูกทำได้ทุกวัน ลูกจะรู้สึกยังไง?”
“ผมไม่รู้ครับ”
“เขาจะเห็นว่าลูกนอนหรือยัง กินเค้กไปกี่ชิ้น เข้าห้องน้ำไปฉี่หรือไปอึ เห็นแม้กระทั่งว่าลูกไม่ได้ใส่กางเกงหรือเปล่า และที่สำคัญที่สุด เขายังเห็นได้ด้วยว่าลูกฉี่รดที่นอนหรือเปล่า”
“อ๊ะ!”
เสิ่นเผยร้องเสียงสั้น ๆ ออกมา
“แม่ อย่าพูดแล้ว น่ากลัวจริง ๆ”
“เพราะฉะนั้นไงจ๊ะ เด็กดี ยัยอ้วนก็มีความลับเล็ก ๆ ที่อยากปกป้องเหมือนกัน ถ้าลูกชอบเธอ ลูกก็ต้องปกป้องความเป็นส่วนตัวของเธอ”
“แม่ครับ เธอมีชื่อนะ ไม่ได้ชื่อยัยอ้วน แล้วก็ไม่ได้ชื่อเด็กอ้วนด้วย”
เสิ่นเจาหลี่คิดว่า หลังจากเสิ่นเผยเข้าโรงเรียนแล้ว วิชาภาษาจีนของเขาจะต้องแย่มากแน่ ๆ
เสิ่นเผยใช้เวลาสองนาทีหมุนสมองอย่างรวดเร็ว ขณะที่เสิ่นเจาหลี่กับเผยอวิ๋นเหลี่ยนก็สบตากันอย่างจนปัญญาอยู่นานสองนาที
สุดท้ายทั้งคู่ก็สบตากัน ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน
เสิ่นเผยมองดูพ่อแม่ที่หัวเราะกันอย่างลืมตัว แล้วเอ่ยคำถามสุดท้ายด้วยความสงสัย
“ถ้าอย่างนั้น ทำไมพ่อถึงชอบใช้ของแวววาวดูว่าแม่กำลังทำอะไรอยู่ล่ะ?”
คำถามนี้เผยอวิ๋นเหลี่ยนเป็นคนตอบ
“ต้องได้รับอนุญาตจากอีกฝ่ายก่อน ถึงจะดูความเป็นส่วนตัวของเธอได้”
เขาหันไปมองเสิ่นเจาหลี่ เสิ่นเจาหลี่ยิ้มออกมา
“ใช่แล้วจ้ะ ลูกชาย แม่เต็มใจมาก”
ท่ามกลางเสียงของเสิ่นเผยที่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย พลางพึมพำว่า
“ก็ได้ครับ”
เสิ่นเจาหลี่กลอกตา
ตลอดหลายปีมานี้ หากเผยอวิ๋นเหลี่ยนอยากดูว่าใครกำลังทำอะไรอยู่ เขาไม่เคยปรึกษาอีกฝ่ายมาก่อนเลย อีกฝ่ายเองก็ไม่เคยพูดว่า ‘เต็มใจมาก’ เช่นกัน แต่ก็ไม่เคยเป็นอุปสรรคต่อการที่เขาจะดู
เสิ่นเผยเดินไปตามทางเดิน
เผยอวิ๋นเหลี่ยนคว้ามือของเสิ่นเจาหลี่เอาไว้ นิ้วสอดประสานเข้ากับซอกนิ้วของเธอ กุมมือกันแน่น
“เต็มใจแค่ไหน?”
เสิ่นเจาหลี่ถึงกับพูดไม่ออก
เต็มใจบ้าบออะไรล่ะ!
“สายฟ้าฟาดผ่าปฐพี ตูมตามกระหึ่มทั่วหล้า ไร้เทียมทาน—ไม่เต็มใจ!”
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🌹 Love Love Story 🌹
◀️ บทก่อนหน้า
▶️ บทถัดไป
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🩶 Love Love 🩶
🥀 ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจาก "ผลประโยชน์"
🖤 แต่หัวใจ... ไม่เคยยอมเดินตามเงื่อนไขใด
🌙 เมื่อคนสองคนต่างซ่อนด้านมืดของตัวเองไว้ภายใต้รอยยิ้ม
กลับค่อย ๆ ตกหลุมรักกันทีละน้อย จนไม่อาจหันหลังกลับได้
✨ จากการแต่งงานที่เป็นเพียงข้อตกลง...
ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ยากจะตัดขาด
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดถูกใจ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ผลงานแปลนี้จัดทำขึ้นเพื่อความบันเทิง ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือนำไปเผยแพร่ต่อ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้แปล
🌹 ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวของความรัก ความอบอุ่น และด้านมืดที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของตัวละครทุกคน 🖤
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
