บทที่ 12 : ผู้คนที่เดินสวนกัน
“บางครั้ง
เราก็กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า
ในวันธรรมดาของกันและกัน”
——
วันอาทิตย์
ผมเดินไปเรื่อย ๆ
ปล่อยให้ผู้คนเดินสวนผ่าน
บางคนกำลังยิ้ม
บางคนเดินเร็ว
บางคนจับมือลูกไว้แน่น
บางคนใส่หูฟัง
เดินอยู่กับเสียงเพลงของตัวเอง
บางคนก้มมองโทรศัพท์
บางคนเงยหน้ามองท้องฟ้า
มีหลายครั้ง
ที่สายตาของเราสบกัน
เพียงเสี้ยววินาที
ก่อนต่างคนต่างเดินต่อ
ผมไม่รู้ว่า
คนที่เดินผ่านไปเมื่อครู่นี้
กำลังจะไปหาใคร
หรือกำลังเดินจากใครมา
ไม่รู้ว่า
เช้าวันนี้เขาหัวเราะ
หรือเพิ่งผ่านเรื่องหนักใจมา
เราต่างเดินอยู่บนทางเดียวกัน
แต่มีเรื่องราวของตัวเอง
ที่ไม่มีใครมองเห็น
ผมหันกลับไปอีกครั้ง
ผู้คนที่เพิ่งเดินสวนกัน
ก็กลืนหายไปกับฝูงชน
เหมือนไม่เคยเดินผ่านกันเลย
หรือผมอาจคิดไปเอง 🌙
——
บันทึก… จากความเงียบ
วันนี้
ผมไม่ได้จำใบหน้าของผู้คนทุกคน
แต่จำความรู้สึก
ตอนที่เราเคยสบตากัน
เพียงชั่วขณะ
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
