ความฝันในหอแดง 122 ผงมะลิ
ชุนเอี้ยนวิ่งเข้ามากลางลานชื่นแดง เห็นสีเหยินกำลังจะออกไปเยี่ยมไต้วี่ ชุนเอี้ยนโผเข้ากอดสีเหยินว่า
“แม่นางช่วยข้าด้วย แม่จะตีข้า”
สีเหยินเห็นแม่ของนางกวดตามมา ไม่วายโมโหว่า
“วันเว้นวัน ตีลูกเลี้ยงบ้างลูกตัวบ้าง วางอำนาจให้เด็กดู หรือว่าไม่รู้กฎระเบียบ”
โดยปกติ แม่ชุนเอี้ยนมากี่ครั้งก็เห็นสีเหยินเป็นคนไม่ค่อยพูด อัธยาศัยดี จึงว่า
“แม่นางไม่รู้อะไร ท่านอย่ายุ่งเรื่องของพวกเราดีกว่า พวกท่านโอ๋เด็กจนนิสัยเสีย ยังจะมายุ่งอีก”
ว่าแล้วก็วิ่งไล่ตีชุนเอี้ยน
สีเหยินโมโหหันหลังเดินกลับเข้าเรือน เส้อเยว่กำลังตากผ้าอยู่ใต้ต้นไห่ถัง ได้ยินเสียงเอะอะจึงบอกสีเหยินว่า
“พี่อย่าไปยุ่งเลย ดูนางจะทำอย่างไรต่อ”
แล้วขยิบตาให้ชุนเอี้ยน ชุนเอี้ยนรู้ความนัยจึงวิ่งไปทางห้องเป่าวี่
ทุกคนที่เห็นต่างหัวเราะว่า “ไม่เคยพบเคยเห็น หาเรื่องจนได้”
เส้อเยว่ตะโกนบอกยายเฒ่าว่า “เบาได้เบา เห็นแก่หน้าพวกเราบ้างไม่ได้หรือไร”
ยายเฒ่าเห็นลูกสาววิ่งไปยืนข้างเป่าวี่ เป่าวี่คว้ามือชุนเอี้ยนไว้ว่า
“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่”
ชุนเอี้ยนร้องไห้ไปเล่าไปถึงเรื่องของพวกอิงเอ๋อ เป่าวี่หงุดหงิดว่า
“เจ้าวุ่นวายอยู่ในนี้ก็พอแล้ว ทำไมไปแหย่แม่เจ้าเข้า”
เส้อเยว่กล่าวกับชุนเอี้ยนและทุกคนว่า
“อาซ้อท่านนี้หาว่าพวกเรายุ่งไม่เข้าเรื่อง ถ้าเช่นนั้น ไปเชิญคนที่มีหน้าที่ยุ่งได้มายุ่งด้วย อาซ้อคงยินยอมทั้งปากกับใจ และเป็นไปตามกฎ”
แล้วหันไปสั่งเด็กรับใช้ว่า
“ไปตามผิงเอ๋อมา ถ้าผิงเอ๋อไม่ว่าง ก็ตามแม่ใหญ่หลิน 林大娘 มาแทน”
เด็กรับใช้รับคำแล้วรีบออกไปนอกอุทยาน
พวกแม่บ้านทยอยกันเข้ามา ยิ้มเตือนว่า
“อาซ้อรีบขอให้พวกแม่นางเรียกเด็กรับใช้นั่นกลับมา ถ้าแม่นางผิงมาคงแย่แน่”
ยายเฒ่าว่า “ต่อให้แม่นางนั่นมา ก็ยังต้องมาคุยกันด้วยเหตุผล เคยเห็นไหม แม่สั่งสอนลูกแล้วกลับถูกคนสั่งสอนแม่”
ทุกคนหัวเราะว่า “ท่านคิดว่าเป็นแม่นางคนไหน นางคือแม่นางผิงต้นห้องของคุณนายรอง หากนางยอมคุยเหตุผล คงต่อว่าท่านสองสามคำ หากนางไม่ยอมคุยด้วย อาซ้อท่านรับไม่ไหวหรอก กินไม่หมดยังต้องห่อกลับ 吃不了兜着走”
เด็กรับใช้ที่ให้ไปตามกลับมาแจ้งว่า
“แม่นางผิงติดธุระอยู่ ถามว่าข้ามาหานางทำไม ข้าเล่าให้นางฟัง นางว่าให้ไล่ออกก่อน แล้วไปบอกแม่ใหญ่หลินให้สั่งบ่าวที่ประตูหัวมุมโบยสี่สิบที”
ยายเฒ่าได้ฟัง ตกใจจนน้ำตานองหน้า อ้อนวอนพวกสีเหยินว่า
“กว่าข้าจะได้ทำงานในอุทยานก็แสนเข็ญ ข้าเป็นหญิงม่ายตัวคนเดียว ไม่มีเจตนาร้าย ตั้งใจรับใช้พวกคุณหนูในอุทยาน หากถูกโบยแล้วไล่ออก ต่อไปไม่รู้จะอยู่ได้อย่างไร”
สีเหยินฟังแล้วใจอ่อนว่า “ท่านอยากอยู่ที่นี่ แต่ไม่รักษากฎระเบียบ ใครเตือนก็ไม่ฟัง ตีคนตามแต่ใจ คนไม่รู้ความอย่างท่านจะปล่อยไว้ได้อย่างไร ทะเลาะเบาะแว้งกันทุกวันเป็นที่ขบขันของผู้คน”
ฉิงเหวินว่า “สนใจนางทำไม ไล่ออกไปก็แล้วกัน ใครอยากไปต่อปากต่อคำกับนางทุกวัน”
ยายเฒ่าวิงวอนว่า “ข้าผิดไปแล้ว วันหน้าข้าจะแก้ไขปรับปรุงตัวตามที่พวกแม่นางกำชับมา พวกแม่นางถือว่าสร้างบุญสร้างกุศล”
แล้วหันมาวอนชุนเอี้ยนว่า
“เรื่องเกิดจากไล่ตีเจ้า แต่ยังตีไม่ทันถูก ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนผิด เด็กดี เจ้าช่วยพูดแทนข้าที”
เป่าวี่เห็นสภาพนางน่าสงสาร จึงยอมให้นางอยู่ต่อโดยสั่งว่า
“ห้ามก่อความวุ่นวายอีก หากก่อเรื่องขึ้น ต้องไล่ออกแน่นอน”
ยายเฒ่ากล่าวขอบคุณ เงอะ ๆ งะ ๆ กลับออกไป
ผิงเอ๋อเดินเข้ามา ถามว่าจัดการไปถึงไหนแล้ว
สีเหยินยิ้มว่า “หมดเรื่องแล้ว อย่าพูดถึงอีกเลย”
ผิงเอ๋อยิ้มว่า “อภัยได้ก็อภัยกันไป ยอมกันได้ก็น้อยความ แต่ละเรือนมีเรื่องขัดแย้งทั้งเล็กใหญ่ไม่เคยเว้น แห่งนี้ไม่ทันแล้วก็เกิดที่แห่งนั้น ข้าแปลงร่างไม่ทัน”
สีเหยินยิ้มว่า “ข้าคิดว่าเกิดเรื่องเฉพาะที่นี่ ที่แท้ยังมีที่อื่นอีก”
ผิงเอ๋อยิ้มว่า “เรื่องของเจ้าที่นี่ยังเล็ก สามสี่วันมานี้ เกิดเรื่องน้อยใหญ่แปดเก้าเรื่อง ล้วนใหญ่กว่าที่นี่ ทั้งน่าโมโหทั้งน่าขัน”
พวกสีเหยินได้ฟังแล้วต่างประหลาดใจ
(จบบทที่ห้าสิบเก้า)
สีเหยินถามผิงเอ๋อว่า “เกิดโกลาหลเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
ผิงเอ๋อยิ้มว่า “คนทั่วไปคิดไม่ถึง คิดขึ้นมาก็น่าขัน ไว้ว่าง ๆ ข้าจะเล่าให้ฟัง”
พูดยังไม่ทันจบดี สาวใช้ของหลี่หวานเข้ามาว่า
“พี่ผิงอยู่ที่นี่เอง คุณนายรออยู่ ทำไมยังไปไม่ถึงสักที”
ผิงเอ๋อรีบกลับหลังหัน ปากยังยิ้มว่า
“มาแล้ว มาแล้ว”
พวกสีเหยินว่า “คุณนายของนางป่วย นางเลยยิ่งกว่าขนมเนื้อหอม 香饽饽 ตอมกันใหญ่”
เป่าวี่เรียกชุนเอี้ยนมาว่า “เจ้าตามแม่ของเจ้าไปยังเรือนคุณหนูเป่า พูดคุยกับอิงเอ๋อดี ๆ ให้รู้เรื่อง อย่าปล่อยให้ผิดใจกันเปล่า ๆ”
ชุนเอี้ยนรับคำ แล้วออกไปกับมารดา เป่าวี่บอกข้ามหน้าต่างไปว่า
“แล้วอย่าไปพูดต่อหน้าคุณหนูเป่า เดี๋ยวจะทำให้อิงเอ๋อโดนตำหนิ”
สองแม่ลูกขานรับแล้วเดินไปคุยไป ชุนเอี้ยนบอกมารดาว่า
“ข้าบอกท่านแล้วไม่เชื่อ ต้องให้เกิดเรื่องแล้วถึงยอม”
มารดายิ้มว่า “ยายม้าดีดกะโกลก เจ้าเดินตามทางของเจ้าให้ดี ดังว่า ผิดเป็นครู จงเรียนรู้จากประสบการณ์ ตอนนี้ข้ารู้แล้ว เจ้ายังจะมาตำหนิข้าอีก”
ชุนเอี้ยนยิ้มว่า “แม่ หากท่านรู้จักเจียมตน อดทนเข้าไว้ย่อมเป็นประโยชน์แก่ตน ข้าจะบอกอะไรให้ เป่าวี่พูดอยู่เสมอว่า คนในเรือนนี้ ไม่ว่าอยู่ข้างในหรือข้างนอก ต่อไปเขาจะขอร้องไท่ไท่ให้ปล่อยไปอยู่ดูแลบิดามารดาให้หมด ท่านว่าดีหรือไม่”
มารดายินดียิ่งว่า “เจ้าพูดจริงหรือ”
ชุนเอี้ยนว่า “ใครจะไปโกหก”
ยายเฒ่าสวดมนตร์ไม่ขาดปาก
มาถึงลานขิงหอม 蘅芜院 พอดีเป็นเวลาที่พวกเป่าไช ไต้วี่ แม่น้าเซวียกำลังรับประทานอาหาร อิงเอ๋อไปชงชาที่ห้องของตน ชุนเอี้ยนกับมารดาจึงถือโอกาสไปหาอิงเอ๋อตามลำพัง ยิ้มว่า
“เมื่อครู่พูดจาล่วงเกินแม่นาง ขออย่าได้ถือโกรธ พวกเราตั้งใจมาขอโทษ”
อิงเอ๋อยิ้มแล้วเชิญพวกนางนั่ง รินน้ำชาให้ สองแม่ลูกอ้างว่ายังมีธุระจึงขอตัวกลับ หยุ่ยกวนตามมาตะโกนเรียกว่า
“ท่านแม่ ท่านพี่ รอเดี๋ยว”
แล้วเดินมาส่งห่อกระดาษให้ห่อหนึ่งบอกว่าเป็นยาเฉียงเวยเซียว 蔷薇硝 (เกลือเงินน้ำกุหลาบ) ฝากให้ฟางกวนไว้ทาหน้า
ชุนเอี้ยนยิ้มว่า “เจ้ากลัวที่นางจะไม่มีให้ใช้หรือ”
หยุ่ยกวนว่า “ของนางก็คือของนาง นี่ของข้าให้ข้าจะให้ อย่างไรเสียพี่ช่วยเอาไปด้วย”
ชุนเอี้ยนจึงต้องรับมาไว้
สองแม่ลูกกลับมาถึง ก็พอดีเจี่ยหวน เจี่ยฉงมาเยี่ยมเป่าวี่ เพิ่งเดินเข้าห้องไป ชุนเอี้ยนจึงบอกมารดาว่า
“ข้าเข้าไปคนเดียวก็พอ ท่านไม่ต้องเข้าไปหรอก”
มารดาของนางไม่โต้แย้ง
ชุนเอี้ยนเข้ามาในห้อง เป่าวี่เพียงพยักหน้ารับรู้ว่าพวกนางกลับมาแล้ว ชุนเอี้ยนรู้ที ยืนนิ่งสักพักก็กลับออกมา ขยิบตาให้ฟางกวน ฟางกวนตามมา ชุนเอี้ยนแอบบอกเรื่องหยุ่ยกวนแล้วส่งห่อยาให้
เป่าวี่ไม่รู้จะคุยอะไรกับเจี่ยหวน เจี่ยฉง พอเห็นฟางกวนเดินกลับเข้าห้องมาจึงยิ้มถามว่า
“ในมือเจ้าคืออะไร”
ฟางกวนส่งห่อกระดาษให้เป่าวี่ดู บอกว่า
“ยาเฉียงเวยเซียวทาแก้ผื่นดอกท้อ”
เป่าวี่ยิ้มว่า “ดีจริงที่นางคิดถึง”
เจี่ยหวนยื่นหน้ามาดู แล้วได้กลิ่นหอม จึงก้มลงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากซองในรองเท้า แล้วยิ้มว่า
“พี่ชายคนดี แบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่ง”
เป่าวี่กำลังจะเทให้ ฟางกวนหวงว่าเป็นของที่หยุ่ยกวนให้มา ไม่อยากแบ่งให้คนอื่นจึงรีบยิ้มว่า
“อย่าเทจากนี่ ข้าไปเอามาให้ใหม่”
เป่าวี่เข้าใจ ห่อกลับส่งให้แล้วยิ้มว่า “ไปเอามา”
ฟางกวนรับกลับมาเก็บ แล้วหาของที่ตนใช้ประจำอยู่จากกล่องเครื่องแต่งตัวแต่ไม่มี นึกสงสัยว่า
“เช้านี้ยังมีเหลือ หายไปไหนแล้ว”
จึงเที่ยวถามหา แต่ไม่มีใครรู้
เส้อเยว่ว่า “ตอนนี้อย่าเพ่อถามเลย คงเป็นใครในเรือนนี้ของขาดแล้วเอาไปใช้ เจ้าก็เอาอะไรสักอย่างให้พวกเขาไป คงดูไม่ออกหรอก พวกเขาจะได้รีบไปให้พ้น พวกเราจะได้กินข้าว”
ฟางกวนจึงห่อผงมะลิ 茉莉粉 นำไปให้ เจี่ยหวนได้เห็นก็ชอบใจ ยื่นมือมารับ ฟางกวนรีบโยนห่อลงบนเตียงผิง เจี่ยหวนเก็บมายัดใส่อกเสื้อแล้วลากลับ
อันที่จริงเจี่ยหวนเห็นว่าเจี่ยเจิ้งไปราชการต่างถิ่น พวกหวางฮูหยินก็ไม่อยู่บ้าน จึงแกล้งป่วยหนีเรียนมาแล้วหลายวัน พอได้ยาทามาก็ระริกระรี้รีบมาหาไฉ่หยุน 彩云 ไฉ่หยุนกำลังคุยกับน้าหญิงเจ้า 赵姨娘 อยู่
เจี่ยหยุนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่บอกไฉ่หยุนว่า
“ข้ามีของดีให้เจ้าไว้ทาหน้า เจ้าพูดอยู่บ่อยว่ายาเฉียงเวยเซียวทาแก้คันดีกว่าเกลือเงิน 银硝 ที่ซื้อจากข้างนอก เจ้าดูว่าใช่หรือไม่”
ไฉ่หยุนแกะห่อออกดูแล้วหัวเราะว่า “เจ้าไปได้มาจากใคร”
เจี่ยหวนจึงเล่าเรื่องให้ฟัง ไฉ่หยุนหัวเราะว่า “นางหลอกคนบ้านนอกอย่างเจ้า นี่ไม่ยาที่ว่าแต่เป็นผงมะลิ”
เจี่ยหวนเพ่งพิจารณาดู เห็นว่าสีออกแดงกว่าที่เห็นทีแรก ดมดูก็หอม จึงยิ้มว่า
“นี่ของดี เจ้าเอาไว้ใช้ทาได้เหมือนกัน อย่างไรก็ของดีกว่าที่ซื้อจากข้างนอก”
ไฉ่หยุนจึงจำต้องรับไว้
น้าหญิงเจ้าว่า “มีของดีเขาจะให้เจ้าหรือ ใครให้เจ้าไปขอ ไปโทษว่าเขาหลอกเจ้าได้อย่างไร ข้าว่า เอากลับไปโยนใส่หน้านาง แช่งให้ตายโหงตายห่าด่าให้สาใจสักตั้ง ไม่ต้องเกรงใจกันแล้ว ถือว่าแก้แค้น มิฉะนั้น อีกสองเดือนมาหาเรื่องทวงเจ้า เจ้ายังมีเรื่องสวน เป่าวี่เป็นพี่ชายเจ้า เจ้าไม่กล้าชนด้วยยังพอว่า อย่าปล่อยพวกหมาแมวไว้ไม่กล้าว่า”
เจี่ยหวนฟังแล้วได้แต่ก้มหน้า
ไฉ่หยุนรีบบอกว่า “ทำไมต้องไปหาเรื่อง อย่างไรก็อดทนกันหน่อยเถิด”
น้าหญิงเจ้าว่า “เจ้าไม่ต้องยุ่ง ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า ตอนนี้จับได้คาหนังคาเขา ต้องไปด่าพวกนางร่านสักยก”
แล้วชี้หน้าเจี่ยหวนว่า
“เจ้าคนชั้นต่ำเหยาะแหยะไม่เอาไหน ถึงทนให้เด็กมันยั่วโมโหเอาได้ ปกติข้าว่าเจ้าไปคำหรือจับผิดได้สักเรื่อง เจ้าก็พองขนถลึงตาใส่ข้า มาคราวนี้ถูกเด็กผีปั่นหัวเอา เจ้าจะปล่อยไปอย่างนั้นหรือ ต่อไปคนในเรือนนี้จะมีใครกลัวเจ้า เจ้ามันไร้น้ำยา ข้าล่ะอายแทน”
เจี่ยหวนทั้งอายทั้งเจ็บใจ แต่ไม่กล้ากลับไปเอาเรื่องกับพวกนาง ได้แต่กำหมัดชูกำปั้นใส่แม่ว่า
“ท่านก็ดีเแต่พูด ทำไมไม่กล้าไปเอง มาใช้ข้าไปหาเรื่อง หากพวกนางไปฟ้องที่โรงเรียน ข้าก็ต้องถูกตี ท่านไม่ห่วงหรอกหรือ ยุข้าไปทีไร ข้าถูกด่าถูกตีท่านก็ได้แต่ก้มหน้า คราวนี้มายุข้าไปหาเรื่องยายเด็กผีนั่น ท่านไม่กลัวพี่สาม (ทั่นชุน) ท่านกล้าไป ข้าก็ยอมรับ”
คำนี้แทงใจดำ น้าหญิงเจ้าลุกขึ้นตะโกนลั่น
“เจ้าคลานออกมาจากท้องไส้ของข้า ถ้าข้ากลัวพวกนาง ในบ้านนี้คงไม่มีที่ยืนแล้ว”
ว่าแล้วก็คว้าห่อผงมะลิจ้ำพรวด ๆ ปานเหาะตรงมายังอุทยาน ไฉ่หยุนจะห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง จึงรีบหลบไปห้องอื่น เจี่ยหวนรีบหลบออกทางประตูสองไปเที่ยวที่อื่น รู้ว่าเดี๋ยวต้องเกิดเรื่อง
น้าหญิงเจ้าเข้ามาในอุทยาน หัวร้อนด้วยไฟสุม ยายฒ่าเซี่ย 夏婆子 แม่ทูนหัวของโอ่วกวน 藕官 เดินมาเห็นน้าหญิงเจ้าหน้าเขียวตาแดงเดินตรงมาจึงทักว่า
“คุณนายน้า จะไปไหน”
น้าหญิงเจ้าตบมือแล้วว่า “เจ้าดู อีพวกเด็กร้องรำที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในนี้ได้ไม่กี่วัน มารยาสาไถย รู้ดูหน้าให้ท่าถูกคน เป็นคนอื่นยังพอว่า มาเจอพวกอีตัวนี่ เห็นข้าเป็นตัวอะไร”
ยายเฒ่าเซี่ยฟังแล้วสาแก่ใจ รีบถามว่า
“เรื่องเป็นอย่างไร”
น้าหญิงเจ้าจึงเล่าเรื่องที่ฟางกวนเอาผงมะลิมาหลอกว่าเป็นยาเฉียงเวยเซียว เห็นเจี่ยหวนเป็นตัวตลกเล่าให้ฟัง ยายเฒ่าเซี่ยว่า
“คุณนายของข้า ท่านเพิ่งรู้หรือ เรื่องแค่นี้เอง เมื่อวานนี้สิ พวกนางมาเผาเงินกระดาษที่นี่ เป่าวี่ห้ามไว้ไม่ให้เอาเรื่อง คนอื่นเอาของมาเผากลับห้ามว่าทำสกปรก ก็แล้วไอ้เงินกระดาษนี่ไม่ต้องห้ามหรือ
ท่านลองคิดดู ในบ้านนี้ นอกจากไท่ไท่แล้ว มีใครใหญ่กว่าท่าน ท่านไม่ใช้อำนาจเอง หากท่านใช้อำนาจ มีใครบ้างไม่กลัว ข้าว่า ถือโอกาสที่นางเด็กพวกนี้ยังไม่ใช่ตัวจริง ต่อให้เอาเรื่องพวกนางก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ รีบจัดการสองเรื่องนี้ เล่นงานพวกนางเสีย ข้าช่วยเป็นพยานให้ ท่านเป็นผู้ใหญ่แสดงอำนาจให้เห็นบ้าง วันหลังยังมี พวกคุณนายคุณหนูคงไม่เห็นแก่นางเด็กพวกนี้มาต่อว่าท่านหรอก”
น้าหญิงเจ้าฟังแล้วยิ่งเชื่อว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูก จึงว่า
“ว่าแต่เรื่องเผากระดาษเป็นอย่างไร ข้าไม่รู้เรื่องนี้ เจ้าช่วยเล่ารายละเอียดให้ที”
ยายเฒ่าเซี่ยจึงเล่าให้ฟังตั้งแต่ต้น แล้วว่า
“ท่านไปจัดการพวกนาง หากเกิดอะไรขึ้น พวกข้าจะช่วยท่านเอง”
น้าหญิงเจ้าฟังแล้วถูกใจยิ่ง เดินตัวพองชูคอมายังลานชื่นแดง
ตอนก่อนหน้า : กระเช้าของอิงเอ๋อ
ตอนถัดไป : อู่เอ๋อ
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
