ความฝันในหอแดง 121 กระเช้าของอิงเอ๋อ
เป่าวี่คว้าเสื้อใกล้มือมาใส่อีกตัว หยิบไม้เท้าออกจากอุทยานมาคารวะทักทาย พวกแม่เฒ่าเจี่ยเหน็ดเหนื่อยมาหลายวันจึงรีบเข้าพักผ่อน เช้าวันรุ่งขึ้นยามห้ายังต้องเข้าวังอีก เป่าวี่คารวะแล้วก็ลากลับ
ใกล้วันส่งพระศพเข้ามา ยวนยาง หู่พ่อ เฝ่ยชุ่ย ปอหลีทั้งสี่ยุ่งกับการตระตรียมของให้แม่เฒ่าเจี่ย วี่ช่วน ไฉ่หยุน ไฉ่สยา ยุ่งกับการตระตรียมของให้หวางฮูหยิน และคัดตัวผู้ติดตามในการเดินทาง ซึ่งจะมีสาวใช้หกคน แม่บ้านสิบคน ไม่นับรวมบ่าวชาย เตรียมพร้อมอุปกรณ์สำหรับเกี้ยวเทียมสัตว์ต่าง ยวนยางกับวี่ช่วนเอ๋อ อยู่เฝ้าเรือนไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วย ก่อนออกเดินทางไม่กี่วัน แม่บ้านกับบ่าวชายจะนำที่นอนหมอนมุ้งขึ้นรถไปเตรียมไว้ล่วงหน้ายังจุดที่จะพักแรม แล้วรอรับใช้ที่นั่น
ถึงวันเดินทางแม่เฒ่าเจี่ยพาภรรยาเจี่ยหยงหลานสะใภ้ขึ้นเกี้ยวคันเดียวกัน หวางฮูหยินตามไปในเกี้ยวอีกคัน เจี่ยเจินขี่ม้านำบ่าวชายห้อมล้อมขบวน ตามหลังด้วยขบวนรถสำหรับเหล่าแม่บ้านสาวใช้และสัมภาระ แม่น้าเซวีย นางอิ๋วสื้อนำคนมาส่งถึงนอกประตูใหญ่จึงกลับ เจี่ยเหลียน 贾琏 เกรงการเดินทางจะไม่สะดวก หลังจากดูแลบิดามารดาในช่วงเช้าแล้วเสร็จก็นำบ่าวชายไล่หลังตามขบวนมา
ในจวนหยง ไล่ต้า 赖大 เพิ่มเวรยามช่วงกลางคืน ปิดประตูลานห้องโถงทั้งสองแห่ง คนเข้าออกจวนหยงให้ไปใช้ประตูหัวมุมข้างตะวันตก หลังอาทิตย์ตกดินให้ปิดประตูหยีเหมิน 仪门 ห้ามคนเข้าออก ประตูหน้าหลังออกตกของอุทยานปิดลั่นดาล เหลือเพียงประตูหลังเรือนใหญ่ของหวางฮูหยินเป็นทางเข้าออกของหยิงชุนพี่น้อง และประตูตะวันออกที่เชื่อมไปยังประตูหัวมุมของแม่น้าเซวีย เนื่องจากสองประตูนี้เป็นประตูชั้นในจึงไม่ต้องลั่นดาล
ด้านในยวนยางกับวี่ช่วนเอ๋อจะปิดเรือนใหญ่ แล้วพาพวกแม่บ้านสาวใช้ไปพักที่เรือนเล็ก ภรรยาหลินจือเสี้ยวจะนำแม่บ้านสิบกว่าคนวางเวรยามกลางคืน ที่ระเบียงโถงจะมีพวกบ่าวชายเฝ้ายาม ทั้งหมดจัดวางอย่างรัดกุม
เช้าอันแจ่มใสวันหนึ่ง เป่าไชอ่อนเพลียจากไข้ฤดูใบไม้ผลิ 春困 จึงตื่นสาย เลิกมุ้งลงจากเตียงแล้วรู้สึกหนาว เปิดประตูห้องมองออกไปเห็นพื้นดินลานบ้านเขียวชุ่มชื่นไปด้วยมอสและตะไคร่ ทั้งนี้เพราะมีฝนโปรยลงมาเล็กน้อยเมื่อยามห้า เป่าไชปลุกพวกเซียงหยุนให้ตื่นมาล้างหน้าหวีผม เซียงหยุนว่ารู้สึกคันที่แก้ม กลัวว่าจะเป็นผื่นดอกท้อ 桃花癣 จึงจะขอเฉียงเวยเซียว 蔷薇硝 (เกลือเงินน้ำกุหลาบ) มาทาแก้คัน
(ไข้ฤดูใบไม้ผลิ 春困 Spring fever อาการอารมณ์แปรปรวนช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ไม่ใช่ป่วยไข้
ผื่นดอกท้อ 桃花癣 ผื่นตามใบหน้าบริเวณแก้มและหน้าผาก มักเกิดช่วงฤดูใบไม้ผลิ)
เป่าไชว่า “ที่พอมีเหลือ เพิ่งให้น้องฉินไปเมื่อวันก่อน” แล้วเสริมว่า “ที่ผินเอ๋อมีอยู่เยอะ เดี๋ยวข้าให้คนไปเอามาให้ พอดีว่าปีนี้ไม่รู้สึกคันเลยลืมไป”
แล้วสั่งให้อิงเอ๋อไปเอาของ
อิงเอ๋อ 莺儿 รับคำจะเดินออกไป หยุ่ยกวน 蕊官 ว่า
“ข้าไปด้วย จะได้ไปดูโอ่วกวน 藕官”
แล้วตามอิงเอ๋อออกมาจากลานขิงหอม 蘅芜院
ทั้งสองเดินคุยหยอกล้อกันตลอดทางจนมาถึงตลิ่งกิ่งหลิ่ว 柳叶渚 ริมเขื่อนมีต้นหลิ่วขึ้นเป็นแนวเริ่มแตกใบสีมรกตบนกิ่งย้อยเป็นสายดังลวดทอง อิงเอ๋อยิ้มว่า
“เจ้ารู้จักเอากิ่งหลิ่วมาสานอะไรได้บ้าง”
หยุ่ยกวนยิ้มว่า “สานอะไรได้ด้วยหรือ”
อิงเอ๋อว่า “ทำไมจะไม่ได้ จะสานไว้เล่นหรือใช้งานจริงก็ได้ เดี๋ยวข้าจะเด็ดมาสานให้ดู เอากิ่งที่มีใบอ่อนนี่มาสานเป็นกระเช้า ไปเด็ดเอาพวกดอกไม้มาใส่ไว้ น่าเล่นนัก”
ทั้งสองไม่รีบไปเอายาทาแล้ว อิงเอ๋อยื่นมือไปเลือกเด็ดกิ่งหลิ่วส่งให้หยุ่ยกวนถือไว้ เดินไปสานไป เก็บเอากิ่งใหม่บ้างระหว่างทาง จนได้กระเช้าใบกะทัดรัดน่าชม กระเช้าเองมีใบหลิ่วอ่อนอยู่แล้ว เด็ดดอกไม้หลากสีมาเติมเข้าไปขับกันงามเด่นยิ่งนัก
หยุ่ยกวนชอบใจมากว่า “พี่สาวคนดี ให้ข้าเถอะ”
อิงเอ๋อว่า “ใบนี้พวกเราเอาไปให้คุณหนูหลิน ขากลับค่อยเด็ดมาสานสักหลายใบไปฝากคนอื่นด้วย”
ว่าแล้วก็เดินมาถึงเรือนเซียวเซียง 潇湘馆
ไต้วี่กำลังแต่งตัวอยู่ พอเห็นกระเช้าดอกไม้ก็ยิ้มว่า
“กระเช้าดอกไม้สดนี่ ใครเป็นคนสาน”
อิงเอ๋อว่า “ข้าสานเอง เอามาให้คุณหนู”
ไต้วี่รับไว้แล้วยิ้มว่า “มิน่าเล่า ใครต่างชมว่าเจ้าฝีมือดี งานชิ้นนี้สะดุดตานัก”
ชมดูแล้วก็สั่งให้จื่อเจวียนนำไปแขวน
อิงเอ๋อถามไถ่ถึงแม่น้าเซวียที่มาพักอยู่กับไต้วี่ จากนั้นก็ขอยาเฉียงเวยเซียว ไต้วี่สั่งจื่อเจวียนห่อส่งให้อิงเอ๋อ แล้วว่า
“ข้าหายดีแล้ว วันนี้ว่าจะออกไปเดินเล่น เจ้ากลับไปบอกพี่สาวว่า ไม่ต้องแวะมาหาท่านแม่หรือมาเยี่ยมข้า ข้าแต่งตัวเสร็จแล้ว จะพาท่านไปหาแล้วกินข้าวด้วยกันให้ครึกครื้น”
อิงเอ๋อรับคำแล้วลาออกมาตามหาหยุ่ยกวนที่ห้องของจื่อเจวียน เห็นหยุ่ยกวนกำลังคุยกับโอ่วกวนกะหนุงกะหนิงมิใคร่อยากพรากจากกัน อิงเอ๋อจึงยิ้มว่า
“คุณหนูกำลังจะไปหาคุณหนูเป่า โอ่วกวนไปกับพวกเราก่อน ไปรอที่นั่นดีหรือไม่”
จื่อเจวียนได้ฟังจึงว่า “อย่างนี้ก็ดี นางอยู่ที่นี่ก็ซุกซนทำให้คนรำคาญ”
ว่าแล้วก็เอาช้อนตะเกียบของไต้วี่ห่อผ้าเช็ดหน้าแบบตะวันตกเรียบร้อยส่งให้โอ่วกวนว่า
“เจ้าเอานี่ไปก่อน นับว่าเป็นงานตามสั่ง”
โอ่วกวนรับมาแล้ว หัวเราะคิกคักเดินตามอิงเอ๋อ กับหยุ่ยกวนออกมาจนถึงเขื่อนต้นหลิ่ว อิงเอ๋อหักกิ่งหลิ่วระหว่างทาง แล้วนั่งลงบนก้อนหินลงมือสานกระเช้า สั่งให้หยุ่ยกวนนำยาทากลับไปก่อน ทั้งสองกวนยังอยากอยู่ดูนางสานกระเช้าไม่ยอมไป อิงเอ๋อจึงเร่งว่า
“หากพวกเจ้าไม่ไป ข้าก็ไม่สานต่อ”
โอ่วกวนจึงบอกหยุ่ยกวนว่า “ข้าไปกับเจ้า ส่งของเสร็จแล้วรีบกลับมา”
ทั้งสองจึงยอมไป
อิงเอ๋อนั่งสานกระเช้าอยู่ เห็นชุนเอี้ยน 春燕 ลูกสาวยายเหอ 何婆 เดินผ่านมา ยิ้มถามว่า
“พี่สาวสานอะไรอยู่”
(ชุนเอี้ยนเป็นสาวใช้ของเป่าวี่)
ณ ตอนนี้ หยุ่ยกวนกับโอ่วกวนรีบกลับมาพอดี
ชุนเอี้ยนจึงถามโอ่วกวนว่า
“วันก่อน เจ้าเผากระดาษอะไร น้าหญิงของข้าเห็นเข้าจะไปฟ้องแต่ไม่ได้ฟ้อง กลับถูกเป่าวี่ดุด่าเอายกใหญ่ นางมาเล่าให้แม่ข้าฟัง พวกเจ้าอยู่กันข้างนอกได้สองสามปี สร้างเรื่องให้คนคุมแค้นไว้ไม่น้อย จนเดี๋ยวนี้ยังล้างไม่หมด”
โอ่วกวนยิ้มเยาะว่า “คุมแค้นอะไรกัน พวกนางไม่รู้จักพอเองกลับมาโทษพวกเรา สองสามปีที่อยู่ข้างนอก ได้ข้าวของจากพวกเราไปไม่รู้เท่าไร เจ้าบอกมาสิว่าไม่จริง”
ชุนเอี้ยนยิ้มว่า “นางเป็นน้าของข้า ข้าจะไปนินทานางต่อคนนอกย่อมไม่ควร มิน่าเล่า เป่าวี่ถึงว่า
“หญิงสาวยังไม่ออกเรือนเหมือนไข่มุกล้ำค่า พอออกเรือนแล้วเริ่มมีปัญหาไข่มุกมัวหมอง พอแก่ตัวลงไข่มุกกลายเป็นตาปลาไปเสียได้ เห็นได้ว่าคนเดียวกันแท้ ๆ เปลี่ยนไปได้ถึงสามสถานะ”
เรื่องนี้ฟังดูน่าอดสู แต่ตรองดูแล้วจะเห็นว่าเป็นจริง
คนอื่นไม่รู้ ต่างนินทาแม่และน้าของข้าว่าแม่เฒ่าสองพี่น้องยิ่งแก่ตัวลงยิ่งเห็นแก่เงิน แต่แรกแม่เฒ่าสองพี่น้องอยู่บ้านปรับทุกข์กันว่าไม่รู้จะหาเงินได้อย่างไร โชคดีที่ทางอุทยานคัดเลือกข้าเข้ามาทั้งเผอิญให้มาอยู่ที่ลานชื่นแดง 怡红院 ทางบ้านนอกจากลดค่าใช้จ่ายให้ข้าไปคนหนึ่งแล้ว แต่ละเดือนยังมีเงินเข้าอีกสี่ห้าร้อยเฉียน แต่นี่ก็ยังไม่พอหรอก
ต่อมาแม่เฒ่าสองพี่น้องถูกส่งไปที่ลานหอมสาลี่ 梨香院 ดูแลพวกนางตอนมาฝึกหัดการแสดง โอ่วกวนรับน้าของข้าเป็นแม่ทูนหัว 干娘 ส่วนฟางกวน 芳官 รับแม่ของข้า สองสามปีมานี้ฐานะทางบ้านจึงค่อยคลี่คลาย ตอนนี้ย้ายมาอยู่ในอุทยานก็สมควรจะวางมือได้แล้ว แต่พวกนางยังละโมบไม่พอ ท่านว่าตลกไหม ถัดมา แม่ของข้าเกิดทะเลาะกับฟางกวน แล้วยังไปมีเรื่องเป่าน้ำแกงให้เป่าวี่ ทำให้ต้องขายหน้าอีก ดีที่ว่าในอุทยานมีคนเยอะ จำกันไม่ได้ว่าใครเป็นญาติใคร มิเช่นนั้น ทางบ้านข้าจะถูกมองเป็นอย่างไร
แถวนี้เป็นพื้นที่ที่ป้าของข้ารับผิดชอบ ตั้งแต่นางได้รับมอบหมายมา แต่ละวันก็นอนดึกตื่นเช้าทุ่มเททำงานคนเดียวไม่พอ ยังบังคับให้พวกเรามาเฝ้าดูด้วย กลัวใครมาบุกรุกทำเสียหาย ทั้งที่ข้าเองก็มีงานในหน้าที่ของข้า มาตอนนี้ พอเข้ามาตรวจดูก็เห็นท่านเด็ดดอกไม้หักกิ่งหลิ่วที่ท่านอาหวงนักหนาเสียมากมาย ท่านป้ากำลังมา ต้องต่อว่าท่านแน่”
อิงเอ๋อว่า “คนอื่นจะมาเด็ดมาหักคงไม่ได้ แต่ข้าทำได้ ตั้งแต่มีข้อตกลงแบ่งพื้นที่ให้ทำประโยชน์ ยังมีข้อกำหนดว่าทุกเรือนมีส่วนแบ่งใช้ประโยชน์ได้ไม่จำกัด เพียงเด็ดดอกไม้ใบหญ้าเล่นเท่านี้ ใครจะมาสนใจ ทุกวันผู้รับเหมายังต้องเด็ดดอกไม้ส่งให้พวกคุณหนูและสาวใช้ไว้แซมผม ยังมีที่ใช้ประดับแจกันอีก มีแต่คุณหนูของข้าที่บอกว่า
“ของทั้งหมดไม่ต้องส่งไปให้ ไว้จะใช้เมื่อไร จะมาเอาเอง”
แต่ตลอดมา คุณหนูยังไม่เคยมาใช้สิทธินี้สักครั้ง วันนี้ข้าจะมาเด็ดมากหน่อย พวกนางคงไม่ว่ากระไร”
พูดไม่ทันขาดคำ ป้าของชุนเอี้ยนใช้ไม้เท้าโขยกเขยกมาถึง อิงเอ๋อ ชุนเอี้ยนรีบเชิญนางนั่ง ยายเฒ่าเห็นกิ่งหลิ่วอ่อนถูกหักมาเสียมาก หยุ่ยกวนโอ่วกวนเด็ดดอกไม้มาไม่น้อย รู้สึกไม่ชอบใจ พอเห็นอิงเอ๋อนำมาสานกระเช้าก็ไม่อยากว่าอะไร เสไปเอ็ดชุนเอี้ยนว่า
“ข้าเรียกเจ้ามาดูแลงาน เจ้าก็เอาแต่เล่นไม่ยอมกลับ พอคนอื่นจะเรียกใช้เจ้า เจ้าก็อ้างว่าข้าเรียกใช้งานเจ้าแล้ว เจ้าใช้ข้าเป็นยันต์พรางตัว เพื่อจะได้เที่ยวเล่น”
ชุนเอี้ยนว่า “ท่านเป็นผู้ใหญ่ใช้งานข้า กลับกลัวเสียเองแล้วมาว่าข้า หรือจะฉีกข้าเป็นชิ้น ๆ ให้ได้”
อิงเอ๋อยิ้มว่า “ท่านป้า ท่านอย่าไปเชื่อเสี่ยวเอี้ยน ทั้งหมดนี้นางเด็ดเองมาขอให้ข้าสานกระเช้าให้ ข้าไล่นางแล้ว นางไม่ยอมไป”
ชุนเอี้ยนยิ้มว่า “ท่านพูดเล่นให้น้อยหน่อย ท่านพูดเล่นแต่ผู้ใหญ่คิดว่าจริง”
ยายเฒ่าปกติไม่ค่อยฉลาดนัก บวกกับแก่แล้วยิ่งเลอะเลือน รู้จักแต่ผลประโยชน์ ไม่รักษาน้ำใจใคร ตอนนี้ไม่พอใจอยู่เป็นทุน ฟังอิงเอ๋อว่า ถือว่าผ่านโลกมาก่อนคว้าไม้เท้าฟาดชุนเอี้ยนสั่งสอนไปหลายที ด่าว่า
“ยายม้าดีดกะโหลก ข้าว่าเจ้า เจ้าก็มาย้อนข้า แม่ของเจ้าถึงเกลียดจนอยากฉีกเนื้อเจ้ากิน ยังมาทำปากแข็ง”
ชุนเอี้ยนทั้งเจ็บทั้งอายว่า “พี่อิงเอ๋อแค่พูดเล่น ท่านก็ตีข้าจริง ๆ แม่ของข้าเกลียดข้าตรงไหน ข้าไม่ได้ทำอะไรเหลวไหล ข้าทำอะไรผิด”
อิงเอ๋ออันที่จริงแค่พูดเล่น พอเห็นยายเฒ่าโมโหจริงจึงรีบเข้ามายุดไม้เท้าไว้ ยิ้มว่า
“เมื่อกี้ข้าพูดเล่น ผู้อาวุโสตีนาง ทำให้ข้าละอายใจนัก”
ยายเฒ่าว่า “แม่นางอย่ายุ่งเรื่องของพวกเรา ใช่ว่าแม่นางอยู่ที่นี่แล้วข้าจะสั่งสอนลูกหลานไม่ได้”
อิงเอ๋อฟังคำพูดโง่ ๆ แล้วขัดใจจนหน้าแดงผายมือยิ้มเยาะว่า
“ท่านอยากสั่งสอนเมื่อไรก็ได้ กลับมาเลือกสอนตอนข้าบอกว่าพูดเล่น ท่านสอนไป ข้าจะนั่งดู”
ว่าแล้วก็นั่งลงสานกระเช้าต่อ
แม่ของชุนเอี้ยนออกมาตามหา ตะโกนเรียกว่า
“เจ้าไม่มาตักน้ำ ไปทำอะไรอยู่ที่นั่น”
ยายเฒ่าตะโกนตอบไปว่า “เจ้ามาดู ลูกสาวเจ้าไม่เชื่อฟังข้าแล้ว อยู่ที่นี่เถียงข้าฉอด ๆ ”
แม่ของชุนเอี้ยนเดินตรงมาว่า “ท่านป้าว่าอย่างไรนะ เด็กของเรานี่ไม่เชื่อฟังแม่ แม้แต่ป้าก็ไม่เว้นแล้วหรือ”
อิงเอ๋อเห็นแม่ชุนเอี้ยนมาถึง จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ป้าของชุนเอี้ยนไม่ยอมให้นางพูดข้างเดียว ยื่นมือมาหยิบกระเช้าหลิ่วสานข้างตัวอิงเอ๋อส่งให้แม่ชุนเอี้ยนดูว่า
“เจ้าดู ลูกสาวเจ้าดื้อแค่ไหน เป็นหัวโจกพาคนมาทำข้าวของที่ข้าดูแลเสียหาย แล้วข้าจะไปว่าใครอื่นเขาได้อีก”
แม่ชุนเอี้ยนโมโหเรื่องฟางกวนไม่ทันหาย เจ็บใจที่ชุนเอี้ยนไม่ได้ดังใจ จึงเดินเข้ามาตบบ้องหูชุนเอี้ยนแล้วด่าว่า
“เด็กสารเลว โตเป็นสาวไม่เท่าไร ก็ดัดจริตเป็นหญิงใจแตกเสียแล้ว สอนอย่างไรก็ไม่จำ ลูกเลี้ยงข้าสอนไม่ได้ เจ้าเป็นลูกที่ข้าเบ่งออกมาจากหอย 屄 ก็สอนไม่ได้หรือ ที่ที่พวกม้าดีดกะโหลกอย่างเจ้าไปได้ข้าไปไม่ได้ เจ้าก็ควรไปตายอยู่ที่นั่นชั่วชีวิต ยังจะโผล่ออกมายั่วผู้ชาย”
(แม่ชุนเอี้ยนเป็นแม่ทูนหัวของฟางกวน เพิ่งถูกฉิงเหวินเอ็ดว่า ที่บางแห่งสาวใช้ไปได้ แต่ฐานะอย่างนางไปไม่ได้ แม่ชุนเอี้ยนจึงเอามาลงที่ลูกสาวหมด)
ว่าแล้วก็คว้าเอากระเช้าเปล่าที่อิงเอ๋อสานขว้างใส่หน้าชุนเอี้ยนว่า
“นี่คืออะไร ที่สานนี่คือหอยของแม่เจ้า”
อิงเอ๋อรีบยื่นมือชี้ไปยังกระเช้าว่า “นั่นข้าเป็นคนสาน ท่านอย่าตีวัวกระทบคราด 指桑骂槐”
ยายเฒ่าริษยาพวกสีเหยิน ฉิงเหวินเข้ากระดูกอยู่แล้ว รู้แก่ใจว่าพวกสาวใช้ต้นห้องมีศักดิ์และอำนาจเหนือกว่าแม่บ้านอย่างพวกนาง พอเห็นพวกสาวใช้ต้นห้อง ในใจทั้งกลัวทั้งอิจฉาแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ระบายอารมณ์ใส่คนอื่น ยิ่งมาเห็นโอ่วกวนคู่ปรับของพี่สาวนางวันนี้ เพลิงแค้นจึงรุมสุมกลายเป็นเพลิงโทสะ
ชุนเอี้ยนร้องไห้เดินกลับไปทางลานชื่นแดง แม่ของนางกลัวคนจะถามว่านางร้องไห้ทำไมแล้วเล่าความจริงออกไปทำให้พวกฉิงเหวินโกรธ จึงตามมาตะโกนเรียกว่า
“เจ้ากลับมา ฟังข้าก่อนแล้วค่อยไป”
ชุนเอี้ยนไม่ยอมกลับ แม่จึงวิ่งมาจะตะครุบตัว ชุนเอี้ยนหันมาเห็น จึงรีบวิ่งหนีปานเหาะ แม่มัววิ่งตาม ไม่ทันระวังเหยียบตะไคร่ลื่นหกล้ม พวกอิงเอ๋อทั้งสามพากันหัวเราะ อิงเอ๋ออารมณ์เสียจึงเอากระเช้าทั้งหมดทิ้งลงน้ำไป แล้วเดินกลับเรือน
ป้าของชุนเอี้ยนเห็นแล้วเสียดายของที่นางมีหน้าที่ดูแล ได้แต่สวดมนตร์ แล้วด่าว่า
“ม้าดีดกะโหลกสารเลว ทำดอกไม้เสียหายหมด ขอให้ฟ้าผ่าเจ้า”
แล้วเด็ดดอกไม้ตามข้อตกลงนำไปส่งยังเรือนต่าง ๆ
ตอนก่อนหน้า : มายาชีวิตนางรำ
ตอนถัดไป : ผงมะลิ
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
