ภาคที่ 1 : เวลาแห่งการเริ่มต้น (The Beginning)
บทที่ 2 — ชีวิตเริ่มต้นก่อนที่เราจะจำได้
“ก่อนที่เราจะจำได้ว่า
ตัวเองเคยเป็นใคร
ชีวิตของเรา
ก็เริ่มเดินทางมาแล้ว”
——
ชีวิตเริ่มต้นก่อนที่เราจะจำได้
ผมจำวันแรกของชีวิตไม่ได้
ไม่มีใครจำได้จริง ๆ
เราอาจจำภาพแรก ๆ ของบ้านได้
จำเสียงของใครบางคนได้
จำของเล่นชิ้นหนึ่งได้
หรือจำสถานที่บางแห่งที่เคยอยู่
แต่ก่อนหน้านั้น
ก่อนที่ความทรงจำจะเริ่มบันทึกเรื่องราว
ชีวิตของเรา
ก็เริ่มต้นไปแล้ว
เราเคยมีคนรอ
เคยมีใครบางคนเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้
เตรียมที่นอน
เตรียมอาหาร
และเตรียมชีวิตของตัวเอง
เพื่อให้มีอีกหนึ่งชีวิตเข้ามาอยู่ด้วย
เราไม่รู้เรื่องเหล่านั้นเลย
ในเวลานั้น
เราเพียงแค่เกิดขึ้น
หายใจ
ร้องไห้
หลับ
และตื่น
แต่ในโลกของคนอื่น
การมาถึงของเรา
อาจเป็นเหตุการณ์ใหญ่
กว่าที่เราจะเข้าใจได้ในวันนี้
ผมเคยคิดว่า
ชีวิตของคนคนหนึ่ง
เริ่มต้นในวันที่เขาจำเรื่องราวของตัวเองได้
แต่เมื่อโตขึ้น
ผมกลับรู้สึกว่า
ชีวิตน่าจะเริ่มต้น
ก่อนหน้านั้นมาก
ก่อนที่เราจะมีชื่อ
ก่อนที่เราจะรู้จักคำว่าแม่
ก่อนที่เราจะรู้ว่า
บ้านคืออะไร
ก่อนที่เราจะรู้ด้วยซ้ำว่า
ตัวเราเองคือใคร
มีบางคนกำลังเรียกชื่อเรา
แม้เรายังไม่รู้ว่าชื่อนั้นเป็นของเรา
มีใครบางคนกำลังรักเรา
ก่อนที่เราจะรู้จักคำว่ารัก
มีใครบางคนกำลังเป็นห่วงเรา
ก่อนที่เราจะรู้จักคำว่าความกลัว
และมีใครบางคน
กำลังใช้เวลาของตัวเอง
เพื่อดูแลเวลาของเรา
ผมคิดเรื่องนี้ขึ้นมา
ในวันที่เห็นเด็กเล็กคนหนึ่งหลับอยู่
เขายังไม่รู้ว่าโลกกว้างแค่ไหน
ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะเติบโตเป็นใคร
ยังไม่มีความฝัน
ไม่มีเป้าหมาย
ไม่มีรายการสิ่งที่ต้องทำ
เขาเพียงหลับ
และมีใครบางคนคอยมองอยู่ข้าง ๆ
ผมนั่งมองภาพนั้น
แล้วรู้สึกว่า
ชีวิตของเราช่างแปลก
เราใช้เวลาหลายปี
เพื่อสร้างความทรงจำของตัวเอง
แต่ช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดบางช่วง
กลับเกิดขึ้น
ก่อนที่เราจะจำอะไรได้เลย
เราอาจจำไม่ได้ว่า
ใครอุ้มเราเป็นครั้งแรก
ใครอยู่ข้างเตียงตอนเราป่วย
ใครตื่นขึ้นมากลางดึก
เพราะเสียงร้องของเรา
หรือใครเคยกอดเรา
ในวันที่เรายังไม่มีคำพูด
แต่การที่เราจำไม่ได้
ไม่ได้แปลว่า
ช่วงเวลาเหล่านั้นไม่มีอยู่จริง
บางอย่างในชีวิต
ไม่จำเป็นต้องถูกจดจำ
เพื่อที่จะมีความหมาย
มันเพียงเคยเกิดขึ้น
และเคยเป็นส่วนหนึ่ง
ของการที่เราเติบโตมาเป็นเรา
เมื่อมองย้อนกลับไป
ผมจึงเริ่มรู้สึกว่า
เราไม่ได้เกิดขึ้น
ในวันที่เราเริ่มจำตัวเองได้
เราเกิดขึ้น
ในช่วงเวลานับไม่ถ้วน
ที่คนอื่นช่วยกันประคอง
ก่อนที่เราจะเดินได้
พูดได้
คิดได้
และเลือกชีวิตของตัวเองได้
บางที
ตัวตนของเรา
อาจเริ่มก่อตัวขึ้น
จากสิ่งที่เราไม่เคยจำได้เลย
เสียงที่เราเคยได้ยิน
อ้อมแขนที่เราเคยอยู่
บ้านที่เราเคยอาศัย
และความรัก
ที่เคยห่อหุ้มเราไว้
ก่อนที่เราจะรู้จักคำว่ารัก 🌙
——
วันนี้
ผมจำช่วงเวลาเหล่านั้นไม่ได้
และคงไม่มีวันจำได้ทั้งหมด
แต่ผมกลับรู้สึกขอบคุณ
ที่ชีวิตของผม
ไม่ได้เริ่มต้น
ในวันที่ผมจำได้
มันเริ่มต้น
ก่อนหน้านั้นมาก
ในช่วงเวลาที่เงียบมาก
จนผมไม่เคยรู้เลยว่า
ครั้งหนึ่ง
ผมเคยอยู่ตรงนั้น
บางช่วงเวลาของชีวิต
เราอาจจำไม่ได้เลย
แต่ไม่ได้หมายความว่า
มันไม่เคยมีความหมาย 🌙
——
บันทึก… จากความเงียบ
ขณะเขียนบทนี้
ผมพยายามนึกถึงช่วงเวลาที่เก่าแก่ที่สุดของชีวิต
แต่ยิ่งนึก
ก็ยิ่งพบว่า
ความทรงจำของเรามีจุดเริ่มต้น
แต่ชีวิตของเรา
ไม่มีจุดเริ่มต้นตรงนั้น
มีเรื่องราวมากมาย
เกิดขึ้นก่อนที่เราจะจำได้
และบางที
สิ่งที่เราเป็นในวันนี้
ก็มีร่องรอยของช่วงเวลาเหล่านั้นอยู่
โดยที่เราไม่เคยรู้ตัว
ผมจึงเริ่มมองวัยเด็กต่างไป
ไม่ใช่เพียงช่วงเวลาที่ผ่านไปแล้ว
แต่เป็นรากบางอย่าง
ของคนที่ผมกำลังเป็นอยู่ในวันนี้
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
